Snurk

Plots word ik wakker gestompt/geprikt/geduwd/geslagen/weet-ik-wat-nog-meer. 'Huh?' zeg ik nog slaapdronken, 'Wat isser?'.

'Je snurkt!' klinkt het bits vanuit het donker. 'Ik snurk! hahaha. Dus ik leef nog!' hoorde ik me stilletjes lachend denken. Maar ja, nu kan ik niet meer slapen en het is pas 02:25. 


Ik kan het me best voorstellen hoor, dat het snurken van je partner lastig is. Vooral wanneer jezelf gezond bent en het gesnurk van de ander je wakker houdt en zeer irritant is. Vroeger, toen ik nog 'gezond' was, toen trok ik me het best wel aan. Dat gesnurk van me, en ik deed mijn uiterste best om niet te snurken.




Alleen, mij doet dat gesnurk van me niks meer. Wanneer je 2 opties hebt: snurken of doodgaan, dan weet ik wel wat ik NIET wil.




Maar goed, door mijn gesnurk zit ik nu beneden. Klaarwakker. De rekening komt overdag wel, bedenk ik me. De rekening wordt altíjd wel gepresenteerd. Of ik wil of niet. En zeker tegenwoordig. Dan ben ik op wat voor moment dan ook, oververmoeid. Dan kan de hele wereld me gestolen worden. Dan móet ik ff plat. Oogjes toe, al was het maar voor 15 minuten. Het maakt niet eens uit waar.


Of, toch wel. Wanneer we ergens op bezoek zijn, Anja en ik, en de vermoeidheid komt ineens opzetten, dan wil ik naar huis. Of dat nu begrepen wordt of niet. Ik wil naar huis en ik wil plat. Dat is het gevolg van de hormoonkuur. De chemobehandelingen en de bestralingen liggen nu al 1 jaar achter de rug. Men zegt dan dat het dáár, niet meer van kan komen. Wél van de hormoonkuur. Die heb ik nog.




Het is nu 02:39 en ik ga nog maar eens een bakkie zetten. Dat smaakt wel. Daar blijf je van wakker zeg je? Nou en! Als ik wakker ben weet ik tenminste dat ik leef en..... dat ik niet snurk :p

Voor wie doe je het?

Enige tijd geleden werd ik een beetje op mijn vingers getikt. Althans, zo vóelde het aan. Nu ben ik niet zo benauwd van een vingertik, maar toch, toch zette het me een beetje aan denken.
'Men' vond dat ik (af en toe) te hard in bewoordingen was. Te hard betekent: Af en toe deel ik een sneer uit, of men dat nu terecht vond of niet. Dan denk ik weer, 'als jij niet verder kijkt dan die sneer, wat doe ík dan een moeite om het op 'papier' te zetten?' En: 'Als jij de moeite níet neemt, om erachter te komen, WAAROM ik iets op papier zet, waarom zou ik dan de moeite nemen om jou op de hoogte te brengen?'.

In het begin was ik met deze blog begonnen, om anderen op de hoogte te houden van mijn kankerperikelen. Gaandeweg echter, begon ik meer en meer mijn gevoel mee te laten spreken en mijn blogs hadden meer iets van 'het-van-je-afschrijven' nivo. Dat ging vanzelf. En dus moest ik tijdens het schrijven, ook nadenken over wat ik wel kan/mag schrijven en wat niet. Met andere woorden: Wat ik in deze blog schrijf, is een flauw aftreksel van wat ik denk, wat ik voel. Over sneren gesproken.


Bovenstaande, is waarschijnlijk een beetje teveel van het goede. Ik moet terug naar de roots. Ik moet deze blog gebruiken om iedereen die het wil op de hoogte houden van hoe ik me voel, hoe het met me gaat. En dat heel technisch. Net zoals Mr. Spock. Je weet wel, die van de Enterprise :p En mijn gevoelens houd ik dan wel bij in een apart stuk. Een stuk dat alleen voor mij te lezen is. Een soort van dagboek dus. Een Tool heb ik al voor ogen. Nu de structuur nog.

Ommekeer

Het is frappant. In het begin (toen we net gehoord hadden van mijn prostaatkanker) had ik zoiets van 'Ik? nee ik heb niks. Voel me keigoed!'. Terwijl de directe omgeving zoiets had van 'Nou, nog een nachtvorstje en dan isdie vliegen!'

Die die, dat ben ik dus. Maar nu, nu ga ik door de behandelingen of door de tumor zelf steeds meer de kant op van 'Nondeju, ik ga het steeds meer voelen'. Terwijl mijn directe omgeving zoiets heeft van 'Nee, hij heeft toch niks? Hij ziet er zo goed uit! Kijkes, zelfs blosjes op de wangen heeftie!'


Ja, das de pest, als je keiziek bent terwijl je er nog verrekkes goed en potent uitziet. Dat heb ik dus weer. Maar, zo voel ik me niet.


Hartkloppingen, overslaan van het hartritme, vermoeidheid, opvliegers en nog wat kleine dingetjes zijn daar debet aan. En ze komen steeds vaker om de hoek kijken. Maar om  de een of andere reden weet ik al die dingetjes te onderdrukken.  Met mijn godenlijf en dito kop valt er ook niks zieks te zien. Of, je moet heel goed kijken. Misschien dat je dan iets ziet. Maar dan moet je wel heel goed kijken. Bliekert!

PSV OldStars op Toernooi bij Schalke04

Gisteren ben ik met de PSV OldStars bij Schalke04 geweest, Gelsenkirchen (D). Om er een toernooi af te werken.

'sMorgens om 08:00 vertrokken bij het PSV stadion om er uiteindelijk rond 9:30 in Gelsenkirchen te geraken.
 

Het ontbrak er aan..... niets eigenlijk.

Koffie, broodjes, gebak in overvloed en 'smiddags kwam de Duitse catering het nog eens dunnetjes overdoen met Pasta (Penne), een stuk of 2 Kartoffel iets, Vlees, Worst en een Worstensaus (zou voortreffelijk bij  een Currywurst passen). Fris en bier wie maar wilde. Herrrrlich!

Op sportief vlak (we behaalden de 3e plek) hebben we, als PSV OldStars, veel geleerd. We begonnen de 1e twee wedstrijden veel te soft en waren onvoldoende gefocussed. Laat staan dat onze agressie op peil was. Wat ook meegespeeld zou kunnen hebben: Die Duitsers vonden ons wat arrogant overkomen op het veld. Dat heeft wellicht ook meegespeeld. Ook de door Schalke04 gehanteerde spelregels moesten we op ons laten inwerken. Agressie, Focus, de bal te hoog spelen en scoren van eigen helft (not done bij PSV(!)) was normaal hier, in der Heimat.

De volgende wedstrijden lieten wij ónze tanden eens zien. Elke wedstrijd werd vervolgens gewonnen. De belangrijkste les: Zorg dat je gefocussed bent, dat je agressief geladen bent en lap (een beetje dan) de regeltjes aan je laars. Je wordt toch afgefloten als het 'ze' niet  bevalt.

Maar goed, ter afsluiting waren we, de deelnemende teams, uitgenodigd om de wedstrijd Schalk04 - Hertha BSC bij te wonen.

Een matige wedstijd overigens in een super stadion met superfans, voor Duitse begrippen althans.

Tot mijn verrassing werd in de pauze uiteengezet wat Walking Football nu eigenlijk is. Iets, wat wij, als OldStars, proberen uit te dragen. Mèt foto's van het gespeelde toernooi en als afsluiter een foto van alle teams tesamen (Schalke04, Wolfsburg, Werder Bremen, FC Twente en PSV). Dit op enorme schermen in het Schalke  stadion.
Genaamd: de Arena (ja ook hier).

Aandoenlijk vond ik een oudje van Werder Bremen die in het stadion en in alle tumult, de weg even kwijt was. Hij wist niet meer waar hij was, hoe hij er was gekomen en waarschijnlijk wist-ie ook niet meer wat hij er deed (dat schijnt een Duits gebruik te zijn). Gelukkig voor hem, zagen zijn kameraden hem op tijd en met wat gezwaai en gefluit zag je op zijn gezicht de blijdschap komen. Hij was er weer, der Alte Bube.

Ja, dat zijn die oudjes met al hun (aankomende) gebreken. Blij áls ze zijn en dát ze zijn wanneer ze zich weer omringd voelden door hun vrienden. Hun Kameraden. En zo gaat dat ook op het veld.

Ook al ben je er 60 of 70 of 80. Ook al ben je niet meer van deze wereld: Je bent omringd door kameraden, van welke club ook. Je wordt opgevangen, want je bent één van ons. Die ouwe kwajongens, die denken nog jong te zijn, maar er onherroepelijk de rekening voor gepresenteerd krijgen. En dat alles onder de vlag van OldStars. Want Stars zijn het stuk voor stuk. Diamantjes bijna. Nou ja, sommigen dan. De rest is van het gehalte Strass, maar blinken doen ze allemaal!

Al met al, een gewèldige dag. Voor het éérst(!) georganiseerd door Schalke04. Daarom alleen al, de loftrompet geschald (vinden ze leuk hoor) en.... ik zeg het niet vaak, maar:  

Herzlichen Dank Schalke!

Oja, ze moeten daarginds (in die Heimat) toch eens wat aan hun muziekrepertoire doen. Want die marsliederen (of Schlagers zo U wilt) deden het in de jaren eind 30 en begin 40 goed, maar zijn nu toch ietwat gedateerd! Het hele muziekgebeuren bracht wel een glimlach, van nivo(!), om mijn lippen. Dus, wat dat betreft, wel weer goed! Maar een snor, nee,  dat heb ik nog steeds niet.... :p 

Vroeger en Nu

Ja, er waren tijden dat ik me beter voelde dan vandaag de dag. Dat waren tijden toen ik nog geen kanker had. Tijden waarin ik een toekomst zag, waarin ik conditie had. 

Vroeger, tot vorig jaar, ging ik elk jaar met de fietsclub naar de Ardennen. Daar hadden we dan een huisje gehuurd en het was een weekend lang volle pret! Op de fiets en daarna. En dat wel 2x per jaar!

Het ging goed met mijn lijf en geest.  Zelfs in het jaar dat ik het bericht kreeg dat ik kanker heb, ging het best goed (gezien de omstandigheden :D).  Echter, door dat bericht alleen al veranderde ik. En dat zette door. Ook in het jaar vlak na de behandelingen. Het ging langzaam bergafwaarts. Behalve met mijn gewicht. Dat ging bergopwaarts. Maar de conditie, die was niet meer wat het was en zal ook nooit meer worden wat het was.

Het grote keerpunt bij mij, kwam vorig jaar tijdens het 1e(!) ritje op de racefiets met de groep. Boven op de 1e klim werd mij verstaan te geven dat ik maar alleen verder moest gaan. Waar mijn jongste zoon bij was nota bene. Dat kwam niet als een verrassing aan, want dat had ik zelf al aangegeven de vorige avond. Maar, dat de groep dat mij te kennen gaf, deed mij tot nadenken stemmen. Voor mij was zo'n weekendje meer dan zuipen, vreten en van huis af zijn. Voor mij was zo'n weekendje een uitje met het team.

In het begin was dat ook zo. Toen gingen we als team naar de Ardennen, reden rond als kip zonder kop op de Mountainbike. Zopen en vraten alles wat er te zuipen en te vreten was, staken in brand wat kon branden en ik had volop fun!  Met de jaren, deed de racefiets zijn intrede in de groep. Ook daar genoot ik van. Ik ken mijn sterke punten en mijn beperkingen. Ik kan sprinten en klimmen kost mij steeds meer moeite.  Sinds de kanker zijn intrede deed, maar vooral sinds de groep te kennen heeft gegeven dat het leuk is dat ik erbij ben, maar ik moet niemand voor de voeten rijden. Sinds die tijd krijg ik steeds minder zin om nog deel uit te maken van die fietsgroep. Je ben goed als je goed bent en het wordt minder als je niet meer mee kunt komen. Net als bij een kudde Gnoes :p Daar is die fietsgroep niet alleen in hoor. Zoiets zie ik ook op zakelijk vlak (UWV/Werkgever).  Maar goed, het hoofdstuk Fietsgroep kan ik nu met gerust hart afsluiten. Scheelt weer denkwerk :p Ik maak voortaan zelf wel een rondje. Net als in de beginperiode. Maar, nu heb ik één groot voordeel, ik weet wat er komen gaat en ik weet hoe te handelen. Punt.

Er waren óók tijden dat ik me op zakelijk vlak 'senang' voelde. Ik had een carrière voor ogen met bijbehorend leuk salaris, leuke werkomgevingen en lekkere auto's. Het ging mij, en dus ons, voor de wind op z'n Nederlands gezegd. Maar, ook dáár kwam de kanker om de hoek kijken. Ik kwam in de ziektewet en binnenkort komt ter sprake wat ik nog wèl kan. En daar zal dan het een en ander op aangepast worden. Ik zal gekort worden op financieel vlak. Daar dacht ik laatst nog aan, stel (ja, ik doe een beroep op inlevingsvermogen!). Stel nu, dat ik qua salaris zoveel  wordt gekort, dat ik hetzelfde zou overhouden, wanneer ik ontslagen word. Dan krijg ik met niks doen net zoveel inkomen. Met níks doen! Nú, verdien ik mijn geld met wèrken, zoals je misschien zult weten. Bovendien ga ik over 2 jaar met pensioen. Dat heb ik wel verdiend na 50 jaar onafgebroken werken! En, ik ga er voor het gemak van uit, dat ik mijn beloofd pensioen ook daadwerkelijk krijg :p Maar stel je toch eens voor, dat ik de komende 2 jaar níks hoef te doen en toch hetzelfde krijg als waar ik voor moet werken...... Ik ga nu echt twijfelen en diegenen die mij kennen, weten, dat ik het liefst dóórwerk. Bij mijn huidige opdrachtgever Defensie welteverstaan. Maar dan wel met behoud van salaris etc. Want dát heb ik dan verdiend. Maar stel je toch eens vóór, dat ik gedwongen wordt te stoppen, door de óverheid(!), met een inkomen uit het WW-potje, in plaats van het UWV-potje......

Ik weet nu heel goed wat ik wel en wat ik niet kan, De kanker, maar vooral de behandelingen, heeft zijn werk goed gedaan. Applaus voor jezelf, lul! Mijn sterk lijf en mijn sterke geest hebben de toegebrachte slagen goed ondergaan. Dat moet ook, want er zullen nog vele klappen komen. Klappen, die alleen ik kan pareren. Daarbij word ik zo goed als mogelijk ondersteund door mijn directe omgeving.

Ik krijg het idee, het gevoel, dat mijn directe omgeving aan het groeien is. In aantal maar ook qua betrokkenheid. En dat is, wat ik waarschijnlijk zoek. Dus zorg, en anders zorg ík er wel voor,  dat je betrokken bent en geef mij de munitie. Het doel is bekend en ik ben er klaar voor. Nu nog wel tenminste. Wat ik niet (meer) wil en/of kan schuif ik aan  de kant, wat ik wèl wil krijgt mijn focus. En ik wil nog héél wat! Punt. :D

Voornemen 2017

Ik voel me niet blij, ik voel me niet happy
Ik ben niet blij, ik ben niet happy
Ik ben niet fit want ik heb niet getrained

Ik train niet want ik heb geen conditie
Ik heb geen conditie en dus wil ik niet trainen
Ik ga toch weer trainen, hoewel ik weet, dat ik weer onderaan moet beginnen

Ik heb een (1) nadeel: Ik weet wat er komen gaat
Ik heb een (1) voordeel: Ik weet wat er komen gaat.

Aanpassen

Het jaar 2016 zit er bijna op. 2016 zal bekend gaan staan als het jaar van Verandering. 2017 zal er om bekend gaan staan als het jaar van Aanpassing. Voor mij persoonlijk, sloeg de  Verandering voornamelijk op mijn gezondheid. Die is niet zo best dus.

Dat ben ik haast verplicht te zeggen want een kanker die niet meer te genezen valt is best wel serieus. En ik merk dat ook. Na de openbaring en behandeling van de tumor in 2015, ging het in 2016 vooral over de controle over het de baas blijven van de tumor. En juist in  2016 vond voor mij de grootste verandering plaats.

Was ik in 2015 nog in goede conditie, naarmate 2016 verliep ging deze met sprongen achteruit. Krachtverlies, Ademnood, Pijn overal en vooral DE Vermoeidheid beginnen me zo langzamerhand wat te slopen. De racefiets is naar de achtergrond gedrongen.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel wat de kanker heeft gebracht. Zo heb ik kunnen voetballen in het PSV tenue (ja Feijenoord, de volgende keer is 2x mandekking nog te weinig! :p) en heb ik nieuwe (lees: andere) mensen ontmoet. Fotografie is weer in beeld gekomen.

Wel merk ik dat de scherpte bij mij wat is afgenomen. De schuld leg ik bij de Hormoonkuur, welke ik nog steeds volg. Maar, diezelfde Hormoonkuur legt wel de belangrijkste bron van voeding voor de tumor plat. Van mij mag die verhongeren, die tumor. Echter, vroeg of laat, mits nog in leven, zal die (afgeslankte) tumor zijn voeding elders vinden. En dan, ja dan, moeten we wat nieuws gaan verzinnen. We is voornamelijk Wout Scheepens (Uroloog) en ik.

Zoals ik al zei, de scherpte is er bij mij wat af. In het begin stond ik voor elke behandeling klaar.   Nu ook, maar toch ietwat anders. Ik mis wat strijdlust. Waarschijnlijk komt dat, doordat ik wijzer ben geworden. Ik weet nu wat een serie Chemobehandelingen doet. Net als een Hormoonkuur of een setje Bestralingen. Ja, ook Prednison heeft mijn Ervaringsnivo verrijkt.

Misschien ook, mis ik wat strijdlust (dat erinvliegen) doordat mijn conditie is teruggelopen. Ik ga meer en meer doseren. Net als in de wielerkoers. Als je niet meer kunt winnen is uitrijden het devies. Krachten verdelen en je niet gek laten maken. Rustig in het zadel blijven zitten. Goed blijven eten en drinken.

Met dat laatste, dat eten en drinken, is overigens niets mis mee. Ik eet niet, ik vreet. Ik drink niet, ik zuip. Daar moet ik dus wat gaan bijremmen. Ik moet in balans blijven. Maar goed, in theorie weet ik wat ik moet doen. En daar zit'm de Aanpassing voor mij dus in.

Ik wil dolgraag nog eens met de Mariniers meetrainen, maar dat gaat mijn lijfje niet volhouden. Net zo dolgraag wil ik weer eens flink gaan rammen op die pedalen van mijn racefiets. Maar, ook dat gaat mijn lijfje niet volhouden.  De geest wel, die is allang gefinished en doet zijn bestelling aan de bar alweer.

Wat nog wel gaat, is mijn voetbalgenen een flinke boost geven. Wat zelfs ook gaat, is anderhalf uur blijven staan. Op PSV Oost wel te verstaan (bedankt mannen!). Wat ook gaat is, mijn gevoel voor fotografie een flinke boost geven.  En, in plaats van op de pedalen te rammen, geef ik mij hersenen de sporen om de vele vraagstukken bij de opdrachtgever op te lossen. Mijn hersenen moeten ook flink aan de bak wanneer het UWV en/of de Werkgever gaat beginnen over mijn inzetpercentage, bijvoorbeeld.

Voor mij gaat 2017 veel Aanpassing brengen. Voor iedereen trouwens. Want in 2016 is veel gebeurd. Teveel bijna, want de mensheid kan niet zo snel reageren als men zou willen. Ik doe niet teveel aan doemdenken want er zitten onderwerpen bij waar je bijna scheel van wordt.  Doemdenken is goed. Doemdenken is positief zelfs. Want door dit doemdenken, zet je alle min- en alle pluspunten tegenoverelkaar. Het is wel zaak objectitef te blijven he ;)

En ja, mijn glas is atlijd halfleeg, niet halfvol. Halfvol is voor de zuinigerds onder ons. Voor de positivo's.  Nee, bij mij is dat glas halfleeg. Ik zuip door, weet je :p

Maar goed, MIJN generatie heeft dit alles al eens meegemaakt. Ja, zelfs een hoofdstuk als Overbevolking. (denk aan de spaaractie van aluminium melkflesdopjes voor de arme, en dus hongerige, Sylvanaatjes in Sylvanaland).

2017 gaat van ONS heel wat vragen. En als ik dit van dichtbij bekijk, is ONS mijn directe omgeving en ik.  Dit ONS, gaat de kwaliteit van mijn leven bepalen.

Vroeger, zo'n jaar of 2 geleden, trok ik mijn wenkbrauwen op wanneer iemand koos (nee, niet Koos! Maar koos) voor de Kwaliteit van het leven. Als ik dat nu hoor, trek ik nog steeds mijn wenkbrauwen op, maar niet zo hoog meer. Ik begin begrip te krijgen voor die keus. Is dat goed? Is dat slecht? De tijd zal het leren. Voor nu weet ik dat niet. Maar, ik denk dat er een dag komt dat ook ik die keus ga maken. Alles en iedereen verandert.  Ik ook dus.

Maar eerst ga ik mij aanpassen. Niet qua kleur, want een tintje vind ik best geil. Dat blijft dus. Ik ga mij aanpassen op mijn nieuwe situatie die komen gaat. Een mens moet op de move blijven om te overleven. Dat vergeten we weleens maar dat is altijd zo geweest.  Ik ga het zien! Jullie ook!

Maar eerst Hals- und Beinbruch! Voorzicht(ig) met Vuurwerk en Drank! Denkt aan Mens en Dier en dat 2017 al het goede moge brengen voor iedereen! Ciao!

Moe

Soms ben ik moe. Nee, niet moe van het bergklimmen of na een harde sprint. Dat is lekker moe. Ik bedoel, soms ben ik vervelend moe. Dan ben ik te moe om moe te zijn, te moe om door te gaan ook. Meestal wordt ik vervelend moe als ik niks anders te doen heb. Dan word ik weleens moe van mezelf. Hoe dat kan? Weet ik veel!

Als ik te moe word wil ik even de ogen sluiten. Het liefst met warm weer en zoemende bijtjes en geroezemoes in de verte, en nog verder weg kerkklokgelui, nee niet dat gehuil van een of andere door moeder en maagd verlaten imam, maar kerkklokgelui in de verte tussen die zoemende bijtjes en dat geroezemoes door.

Maar goed, dat zou ik dus willen. Meestal sluit ik even de oogjes achter het stuur op een of andere parkeerplaats of veilig op de bank thuis of onder de hoogtezon op zolder. Dan droom ik over een wandelingetje met Anja. Een kort wandelingetje van de parkeerplaats naar een tegenoverliggend terras zoals op de Klim naar het Vijlenerbos. Een korte wandeling dus. Of ik droom over lekker tafelen achter in de tuin met Anja, Danny&Armel, Mike&Moon. Over de capriolen van Oscar, de super mini tekkel van koninklijke komaf en kleindochter Yula, die nog een baby is. maar mij nu al van alles wijs maakt. Of misschien droom ik wel over de harde koersen die ik kon rijden, over kilometers maken op het voetbalveld: lekker stofzuigeren en de beer uithangen of over schoefelen in de tuin met, jaja, lekker warm weer en een koud biertje.  Ik heb zat te dromen dus en in dromen kan alles. Dus werk ik me te pletter!

Als ik dan weer's wakker word is het steevast wat frisjes. Maar moe, dat ben ik dan niet meer en ik weet dat het vroeg of laat weer terugkomt. En laat is over 'n uurtje 4 ofzo :)

Kankertrip

Je hebt kanker en je wordt  op de trein gezet, de Kanker Express. Je weet nog niet op welk perron je geacht wordt uit te stappen. UItgezwaaid worden is ook al zoiets. Iedereen is er. Alleen, iedereen is in de stationsrestauratie. Sommige met hun neus tegen het raam gedrukt, anderen aan hun stoel gekleefd en weer anderen moeten nog snel even poepen. Je hoort muziek en gelach en het uitkramen van onzin. Tis net een hangtafelfeestje, daar, bij hun.

Als ze al meegaan is dat in een aparte wagon.  Een vervolg op de stationsrestauratie. Het zijn net voetbalsupporters in een uitwedstrijd. Via een sluis gaan ze rechstreeks vanuit de stationsrestauratie naar het stationsrestauratietreinwagon.

Niemand is ooit echt in de trein geweest.  Ik ook niet. Dus erover praten doe je met je medereizigers. 'Zit je goed?', 'Waar ga jij heen?',  'Hoe lang moet jij?'

Vreemd genoeg is de eindbestemming voor iedereen hetzelfde. Nog vreemder is het, dat de een er eerder uit moet dan de ander. Ach, of je nu in Spanje aan de kust zit of  in Portugal. Als de zon maar schijnt!

Hoe dan ook, echt lekker uitgezwaaid worden door je geliefden zit er niet in. Je stapt uit en ziet ze in het feestgedruis. Ze roepen wel wat, vanachter dat glas in de stationsrestauratietreinwagon, maar wat..... Het zal wel wat liefs zijn. Wat opbeurends ofzo.

Je doet maar net of je het verstaan hebt. Dat is goed voor de gemoedsrust. De trein trekt weer op  en daar sta je dan....op je Eindbestemming :p

De Eindstreep.

Het is weer eens zover. Ik heb weer een controle achter de rug. De PSA is nog stééds onmeetbaar en dat is goed. Wanneer er een PSA waarde stijgende is, is dat een aanwijzing dat er iets met de prostaat aan de hand is. In mijn geval, wordt dan aangegeven dat de tumor weer actief aan het worden is.

Dat de tumor weer actief aan het worden is, zou mij overigens niks verbazen.  Dat ding van mij, is er een met een agressieve houding. Niet de agressiefste, maar veel scheelt het niet. En... het is er een van mij he. Dus dom zal die niet wezen! Hooguit een beetje bleu. Een beetje, want als die echt bleu zou zijn, zou ik geen tumor hebben! Ik weet al wat ik afgelopen jaar niet gedaan zou hebben al als ik geen tumor had gehad. Namelijk, dàtgene, wat ik wèl gedaan heb. Zo, doe dat maar eens in je opnemen.

Misschien word ik een beetje moe van al wat ik erbij krijg. Moe van die bijwerkingen. Moe van die vermoeidheid, van die pijn, van dat krachtverlies.  Maar, als ik er zo over nadenk, zijn dit allemaal bijwerkingen. Een bijwerking krijg je erbij. Ik weet niet waarbij, want wanneer je medicatie tot je inneemt gebeurd er gewoon wat met je lijf. Dat reageert namelijk. En als dat niet wenselijk is, zoals koppijn of duizeligheid, dan heet dat Bijwerking. En als dit alles is, wat de chemo/hormoon en bestralingen in huis hebben, dan kan ík er nog wat bij hebben hoor. Mijn kwaliteit van het leven wordt er kwalitatief niet minder door. Nou ja, een klein beetje wel dan. Ik kan niet meer zo goed tegen bier bijvoorbeeld.

Maar, dan hou ik er nog zat aan over om door te gaan. Om verder te willen leven. Dan denk ik aan ons Anja, aan ons Danny&Armel, aan ons Mike&Moon, aan ons Oscar, aan ons lachebekkie: Yula.

Soms vraag ik me ook wel eens af  hoe het moet voelen als je wilt stoppen. Hoe ver je dan heen moet zijn. Dat doet me denken aan het rijden van koersen. Soms ben je dan zó moe dat je af wilt stappen. Dat wíl je, maar je dóet het niet. In plaats daarvan, ga je je krachten herverdelen. Want je wilt het einde halen. Ja, nu komt het. Het Einde . Waar ligt dat Einde ergens? Het einde ligt sowieso daar waar jij vindt dat je af mag stappen. Het einde ligt in íeder geval daar, waar de streep getrokken is. Niet eerder en niet later. Je weet dus waar de streep ligt. Jij niet alleen, iedereen weet dat. Je hoort dat vanzelf wel. Je zult Goede Raad horen, Welbedoelde Tips, ja zelfs Oplossingen. Dat kunnen ze dan wel roepen, maar zíj zitten niet op de fiets. Zij staan met een pilsje in de klauwen langs de kant van de weg. Zij hoeven geen meter van jouw koers te trappen. Maar zíj staan wel langs de kant te roepen. Lekker laten roepen dus. Wacht maar, tot zij hun koers moeten gaan afwikkelen. Dán hoor je ze niet meer. De geile roepkwartels!

Dan heb je er ook bij, die de streep niet halen. Die stappen eerder af. Moet je die dan uitlachen? Dat hangt er vanaf. Dat hangt af van de mate waarop zij zich hebben ingespannen om de eindstreep te halen.
Er zijn er óók, die halen al zwalkend en ijlend de eindstreep.  Die mag je wat mij betreft afschieten. Das toch geen gezicht. Bovendien weten die figuren niet eens waar ze ergens zijn.
Er zijn die geven de moed al op vóór ze kapot zitten. Die mag je wat mij betreft vooruit schrééuwen. Desnoods hou je ze een wortel voor de neus. Of een ouwe schoen. Of een gebruikt slipje. Schop ze desnoods naar die streep toe. Tot ze beginnen te zwalken en ijlen, dan ben je te ver gegaan. Afschieten dus, hadden ze maar niet naar jou moeten luisteren :D

Maar goed, ik werd dus een beetje moe van de bijwerkingen. Moe, wanneer je meer opvliegers krijgt dan alle aangetrouwde tantes tesamen op een feestje. Moe, wanneer je uitgeput op de bank gaat liggen en je hebt niks gedaan. Ik heb sowieso niks gedaan, dus waarom ik? Moe, wanneer je de trap afgaat en je houdt je je staande aan de trapleuning. En toch, dit hoort er allemaal bij.

Gelukkig heb ik een hoge pijngrens. Kan ik dit alles een plek geven en til ik niet zo zwaar aan die bijwerkingen. Zolang ik die eindstreep maar niet te zien krijg waarvan geroepen is dat die dáár ergens ligt :p