Vroeger en Nu

Ja, er waren tijden dat ik me beter voelde dan vandaag de dag. Dat waren tijden toen ik nog geen kanker had. Tijden waarin ik een toekomst zag, waarin ik conditie had. 

Vroeger, tot vorig jaar, ging ik elk jaar met de fietsclub naar de Ardennen. Daar hadden we dan een huisje gehuurd en het was een weekend lang volle pret! Op de fiets en daarna. En dat wel 2x per jaar!

Het ging goed met mijn lijf en geest.  Zelfs in het jaar dat ik het bericht kreeg dat ik kanker heb, ging het best goed (gezien de omstandigheden :D).  Echter, door dat bericht alleen al veranderde ik. En dat zette door. Ook in het jaar vlak na de behandelingen. Het ging langzaam bergafwaarts. Behalve met mijn gewicht. Dat ging bergopwaarts. Maar de conditie, die was niet meer wat het was en zal ook nooit meer worden wat het was.

Het grote keerpunt bij mij, kwam vorig jaar tijdens het 1e(!) ritje op de racefiets met de groep. Boven op de 1e klim werd mij verstaan te geven dat ik maar alleen verder moest gaan. Waar mijn jongste zoon bij was nota bene. Dat kwam niet als een verrassing aan, want dat had ik zelf al aangegeven de vorige avond. Maar, dat de groep dat mij te kennen gaf, deed mij tot nadenken stemmen. Voor mij was zo'n weekendje meer dan zuipen, vreten en van huis af zijn. Voor mij was zo'n weekendje een uitje met het team.

In het begin was dat ook zo. Toen gingen we als team naar de Ardennen, reden rond als kip zonder kop op de Mountainbike. Zopen en vraten alles wat er te zuipen en te vreten was, staken in brand wat kon branden en ik had volop fun!  Met de jaren, deed de racefiets zijn intrede in de groep. Ook daar genoot ik van. Ik ken mijn sterke punten en mijn beperkingen. Ik kan sprinten en klimmen kost mij steeds meer moeite.  Sinds de kanker zijn intrede deed, maar vooral sinds de groep te kennen heeft gegeven dat het leuk is dat ik erbij ben, maar ik moet niemand voor de voeten rijden. Sinds die tijd krijg ik steeds minder zin om nog deel uit te maken van die fietsgroep. Je ben goed als je goed bent en het wordt minder als je niet meer mee kunt komen. Net als bij een kudde Gnoes :p Daar is die fietsgroep niet alleen in hoor. Zoiets zie ik ook op zakelijk vlak (UWV/Werkgever).  Maar goed, het hoofdstuk Fietsgroep kan ik nu met gerust hart afsluiten. Scheelt weer denkwerk :p Ik maak voortaan zelf wel een rondje. Net als in de beginperiode. Maar, nu heb ik één groot voordeel, ik weet wat er komen gaat en ik weet hoe te handelen. Punt.

Er waren óók tijden dat ik me op zakelijk vlak 'senang' voelde. Ik had een carrière voor ogen met bijbehorend leuk salaris, leuke werkomgevingen en lekkere auto's. Het ging mij, en dus ons, voor de wind op z'n Nederlands gezegd. Maar, ook dáár kwam de kanker om de hoek kijken. Ik kwam in de ziektewet en binnenkort komt ter sprake wat ik nog wèl kan. En daar zal dan het een en ander op aangepast worden. Ik zal gekort worden op financieel vlak. Daar dacht ik laatst nog aan, stel (ja, ik doe een beroep op inlevingsvermogen!). Stel nu, dat ik qua salaris zoveel  wordt gekort, dat ik hetzelfde zou overhouden, wanneer ik ontslagen word. Dan krijg ik met niks doen net zoveel inkomen. Met níks doen! Nú, verdien ik mijn geld met wèrken, zoals je misschien zult weten. Bovendien ga ik over 2 jaar met pensioen. Dat heb ik wel verdiend na 50 jaar onafgebroken werken! En, ik ga er voor het gemak van uit, dat ik mijn beloofd pensioen ook daadwerkelijk krijg :p Maar stel je toch eens voor, dat ik de komende 2 jaar níks hoef te doen en toch hetzelfde krijg als waar ik voor moet werken...... Ik ga nu echt twijfelen en diegenen die mij kennen, weten, dat ik het liefst dóórwerk. Bij mijn huidige opdrachtgever Defensie welteverstaan. Maar dan wel met behoud van salaris etc. Want dát heb ik dan verdiend. Maar stel je toch eens vóór, dat ik gedwongen wordt te stoppen, door de óverheid(!), met een inkomen uit het WW-potje, in plaats van het UWV-potje......

Ik weet nu heel goed wat ik wel en wat ik niet kan, De kanker, maar vooral de behandelingen, heeft zijn werk goed gedaan. Applaus voor jezelf, lul! Mijn sterk lijf en mijn sterke geest hebben de toegebrachte slagen goed ondergaan. Dat moet ook, want er zullen nog vele klappen komen. Klappen, die alleen ik kan pareren. Daarbij word ik zo goed als mogelijk ondersteund door mijn directe omgeving.

Ik krijg het idee, het gevoel, dat mijn directe omgeving aan het groeien is. In aantal maar ook qua betrokkenheid. En dat is, wat ik waarschijnlijk zoek. Dus zorg, en anders zorg ík er wel voor,  dat je betrokken bent en geef mij de munitie. Het doel is bekend en ik ben er klaar voor. Nu nog wel tenminste. Wat ik niet (meer) wil en/of kan schuif ik aan  de kant, wat ik wèl wil krijgt mijn focus. En ik wil nog héél wat! Punt. :D

Voornemen 2017

Ik voel me niet blij, ik voel me niet happy
Ik ben niet blij, ik ben niet happy
Ik ben niet fit want ik heb niet getrained

Ik train niet want ik heb geen conditie
Ik heb geen conditie en dus wil ik niet trainen
Ik ga toch weer trainen, hoewel ik weet, dat ik weer onderaan moet beginnen

Ik heb een (1) nadeel: Ik weet wat er komen gaat
Ik heb een (1) voordeel: Ik weet wat er komen gaat.

Aanpassen

Het jaar 2016 zit er bijna op. 2016 zal bekend gaan staan als het jaar van Verandering. 2017 zal er om bekend gaan staan als het jaar van Aanpassing. Voor mij persoonlijk, sloeg de  Verandering voornamelijk op mijn gezondheid. Die is niet zo best dus.

Dat ben ik haast verplicht te zeggen want een kanker die niet meer te genezen valt is best wel serieus. En ik merk dat ook. Na de openbaring en behandeling van de tumor in 2015, ging het in 2016 vooral over de controle over het de baas blijven van de tumor. En juist in  2016 vond voor mij de grootste verandering plaats.

Was ik in 2015 nog in goede conditie, naarmate 2016 verliep ging deze met sprongen achteruit. Krachtverlies, Ademnood, Pijn overal en vooral DE Vermoeidheid beginnen me zo langzamerhand wat te slopen. De racefiets is naar de achtergrond gedrongen.

Maar het is niet allemaal kommer en kwel wat de kanker heeft gebracht. Zo heb ik kunnen voetballen in het PSV tenue (ja Feijenoord, de volgende keer is 2x mandekking nog te weinig! :p) en heb ik nieuwe (lees: andere) mensen ontmoet. Fotografie is weer in beeld gekomen.

Wel merk ik dat de scherpte bij mij wat is afgenomen. De schuld leg ik bij de Hormoonkuur, welke ik nog steeds volg. Maar, diezelfde Hormoonkuur legt wel de belangrijkste bron van voeding voor de tumor plat. Van mij mag die verhongeren, die tumor. Echter, vroeg of laat, mits nog in leven, zal die (afgeslankte) tumor zijn voeding elders vinden. En dan, ja dan, moeten we wat nieuws gaan verzinnen. We is voornamelijk Wout Scheepens (Uroloog) en ik.

Zoals ik al zei, de scherpte is er bij mij wat af. In het begin stond ik voor elke behandeling klaar.   Nu ook, maar toch ietwat anders. Ik mis wat strijdlust. Waarschijnlijk komt dat, doordat ik wijzer ben geworden. Ik weet nu wat een serie Chemobehandelingen doet. Net als een Hormoonkuur of een setje Bestralingen. Ja, ook Prednison heeft mijn Ervaringsnivo verrijkt.

Misschien ook, mis ik wat strijdlust (dat erinvliegen) doordat mijn conditie is teruggelopen. Ik ga meer en meer doseren. Net als in de wielerkoers. Als je niet meer kunt winnen is uitrijden het devies. Krachten verdelen en je niet gek laten maken. Rustig in het zadel blijven zitten. Goed blijven eten en drinken.

Met dat laatste, dat eten en drinken, is overigens niets mis mee. Ik eet niet, ik vreet. Ik drink niet, ik zuip. Daar moet ik dus wat gaan bijremmen. Ik moet in balans blijven. Maar goed, in theorie weet ik wat ik moet doen. En daar zit'm de Aanpassing voor mij dus in.

Ik wil dolgraag nog eens met de Mariniers meetrainen, maar dat gaat mijn lijfje niet volhouden. Net zo dolgraag wil ik weer eens flink gaan rammen op die pedalen van mijn racefiets. Maar, ook dat gaat mijn lijfje niet volhouden.  De geest wel, die is allang gefinished en doet zijn bestelling aan de bar alweer.

Wat nog wel gaat, is mijn voetbalgenen een flinke boost geven. Wat zelfs ook gaat, is anderhalf uur blijven staan. Op PSV Oost wel te verstaan (bedankt mannen!). Wat ook gaat is, mijn gevoel voor fotografie een flinke boost geven.  En, in plaats van op de pedalen te rammen, geef ik mij hersenen de sporen om de vele vraagstukken bij de opdrachtgever op te lossen. Mijn hersenen moeten ook flink aan de bak wanneer het UWV en/of de Werkgever gaat beginnen over mijn inzetpercentage, bijvoorbeeld.

Voor mij gaat 2017 veel Aanpassing brengen. Voor iedereen trouwens. Want in 2016 is veel gebeurd. Teveel bijna, want de mensheid kan niet zo snel reageren als men zou willen. Ik doe niet teveel aan doemdenken want er zitten onderwerpen bij waar je bijna scheel van wordt.  Doemdenken is goed. Doemdenken is positief zelfs. Want door dit doemdenken, zet je alle min- en alle pluspunten tegenoverelkaar. Het is wel zaak objectitef te blijven he ;)

En ja, mijn glas is atlijd halfleeg, niet halfvol. Halfvol is voor de zuinigerds onder ons. Voor de positivo's.  Nee, bij mij is dat glas halfleeg. Ik zuip door, weet je :p

Maar goed, MIJN generatie heeft dit alles al eens meegemaakt. Ja, zelfs een hoofdstuk als Overbevolking. (denk aan de spaaractie van aluminium melkflesdopjes voor de arme, en dus hongerige, Sylvanaatjes in Sylvanaland).

2017 gaat van ONS heel wat vragen. En als ik dit van dichtbij bekijk, is ONS mijn directe omgeving en ik.  Dit ONS, gaat de kwaliteit van mijn leven bepalen.

Vroeger, zo'n jaar of 2 geleden, trok ik mijn wenkbrauwen op wanneer iemand koos (nee, niet Koos! Maar koos) voor de Kwaliteit van het leven. Als ik dat nu hoor, trek ik nog steeds mijn wenkbrauwen op, maar niet zo hoog meer. Ik begin begrip te krijgen voor die keus. Is dat goed? Is dat slecht? De tijd zal het leren. Voor nu weet ik dat niet. Maar, ik denk dat er een dag komt dat ook ik die keus ga maken. Alles en iedereen verandert.  Ik ook dus.

Maar eerst ga ik mij aanpassen. Niet qua kleur, want een tintje vind ik best geil. Dat blijft dus. Ik ga mij aanpassen op mijn nieuwe situatie die komen gaat. Een mens moet op de move blijven om te overleven. Dat vergeten we weleens maar dat is altijd zo geweest.  Ik ga het zien! Jullie ook!

Maar eerst Hals- und Beinbruch! Voorzicht(ig) met Vuurwerk en Drank! Denkt aan Mens en Dier en dat 2017 al het goede moge brengen voor iedereen! Ciao!

Moe

Soms ben ik moe. Nee, niet moe van het bergklimmen of na een harde sprint. Dat is lekker moe. Ik bedoel, soms ben ik vervelend moe. Dan ben ik te moe om moe te zijn, te moe om door te gaan ook. Meestal wordt ik vervelend moe als ik niks anders te doen heb. Dan word ik weleens moe van mezelf. Hoe dat kan? Weet ik veel!

Als ik te moe word wil ik even de ogen sluiten. Het liefst met warm weer en zoemende bijtjes en geroezemoes in de verte, en nog verder weg kerkklokgelui, nee niet dat gehuil van een of andere door moeder en maagd verlaten imam, maar kerkklokgelui in de verte tussen die zoemende bijtjes en dat geroezemoes door.

Maar goed, dat zou ik dus willen. Meestal sluit ik even de oogjes achter het stuur op een of andere parkeerplaats of veilig op de bank thuis of onder de hoogtezon op zolder. Dan droom ik over een wandelingetje met Anja. Een kort wandelingetje van de parkeerplaats naar een tegenoverliggend terras zoals op de Klim naar het Vijlenerbos. Een korte wandeling dus. Of ik droom over lekker tafelen achter in de tuin met Anja, Danny&Armel, Mike&Moon. Over de capriolen van Oscar, de super mini tekkel van koninklijke komaf en kleindochter Yula, die nog een baby is. maar mij nu al van alles wijs maakt. Of misschien droom ik wel over de harde koersen die ik kon rijden, over kilometers maken op het voetbalveld: lekker stofzuigeren en de beer uithangen of over schoefelen in de tuin met, jaja, lekker warm weer en een koud biertje.  Ik heb zat te dromen dus en in dromen kan alles. Dus werk ik me te pletter!

Als ik dan weer's wakker word is het steevast wat frisjes. Maar moe, dat ben ik dan niet meer en ik weet dat het vroeg of laat weer terugkomt. En laat is over 'n uurtje 4 ofzo :)

Kankertrip

Je hebt kanker en je wordt  op de trein gezet, de Kanker Express. Je weet nog niet op welk perron je geacht wordt uit te stappen. UItgezwaaid worden is ook al zoiets. Iedereen is er. Alleen, iedereen is in de stationsrestauratie. Sommige met hun neus tegen het raam gedrukt, anderen aan hun stoel gekleefd en weer anderen moeten nog snel even poepen. Je hoort muziek en gelach en het uitkramen van onzin. Tis net een hangtafelfeestje, daar, bij hun.

Als ze al meegaan is dat in een aparte wagon.  Een vervolg op de stationsrestauratie. Het zijn net voetbalsupporters in een uitwedstrijd. Via een sluis gaan ze rechstreeks vanuit de stationsrestauratie naar het stationsrestauratietreinwagon.

Niemand is ooit echt in de trein geweest.  Ik ook niet. Dus erover praten doe je met je medereizigers. 'Zit je goed?', 'Waar ga jij heen?',  'Hoe lang moet jij?'

Vreemd genoeg is de eindbestemming voor iedereen hetzelfde. Nog vreemder is het, dat de een er eerder uit moet dan de ander. Ach, of je nu in Spanje aan de kust zit of  in Portugal. Als de zon maar schijnt!

Hoe dan ook, echt lekker uitgezwaaid worden door je geliefden zit er niet in. Je stapt uit en ziet ze in het feestgedruis. Ze roepen wel wat, vanachter dat glas in de stationsrestauratietreinwagon, maar wat..... Het zal wel wat liefs zijn. Wat opbeurends ofzo.

Je doet maar net of je het verstaan hebt. Dat is goed voor de gemoedsrust. De trein trekt weer op  en daar sta je dan....op je Eindbestemming :p

De Eindstreep.

Het is weer eens zover. Ik heb weer een controle achter de rug. De PSA is nog stééds onmeetbaar en dat is goed. Wanneer er een PSA waarde stijgende is, is dat een aanwijzing dat er iets met de prostaat aan de hand is. In mijn geval, wordt dan aangegeven dat de tumor weer actief aan het worden is.

Dat de tumor weer actief aan het worden is, zou mij overigens niks verbazen.  Dat ding van mij, is er een met een agressieve houding. Niet de agressiefste, maar veel scheelt het niet. En... het is er een van mij he. Dus dom zal die niet wezen! Hooguit een beetje bleu. Een beetje, want als die echt bleu zou zijn, zou ik geen tumor hebben! Ik weet al wat ik afgelopen jaar niet gedaan zou hebben al als ik geen tumor had gehad. Namelijk, dàtgene, wat ik wèl gedaan heb. Zo, doe dat maar eens in je opnemen.

Misschien word ik een beetje moe van al wat ik erbij krijg. Moe van die bijwerkingen. Moe van die vermoeidheid, van die pijn, van dat krachtverlies.  Maar, als ik er zo over nadenk, zijn dit allemaal bijwerkingen. Een bijwerking krijg je erbij. Ik weet niet waarbij, want wanneer je medicatie tot je inneemt gebeurd er gewoon wat met je lijf. Dat reageert namelijk. En als dat niet wenselijk is, zoals koppijn of duizeligheid, dan heet dat Bijwerking. En als dit alles is, wat de chemo/hormoon en bestralingen in huis hebben, dan kan ík er nog wat bij hebben hoor. Mijn kwaliteit van het leven wordt er kwalitatief niet minder door. Nou ja, een klein beetje wel dan. Ik kan niet meer zo goed tegen bier bijvoorbeeld.

Maar, dan hou ik er nog zat aan over om door te gaan. Om verder te willen leven. Dan denk ik aan ons Anja, aan ons Danny&Armel, aan ons Mike&Moon, aan ons Oscar, aan ons lachebekkie: Yula.

Soms vraag ik me ook wel eens af  hoe het moet voelen als je wilt stoppen. Hoe ver je dan heen moet zijn. Dat doet me denken aan het rijden van koersen. Soms ben je dan zó moe dat je af wilt stappen. Dat wíl je, maar je dóet het niet. In plaats daarvan, ga je je krachten herverdelen. Want je wilt het einde halen. Ja, nu komt het. Het Einde . Waar ligt dat Einde ergens? Het einde ligt sowieso daar waar jij vindt dat je af mag stappen. Het einde ligt in íeder geval daar, waar de streep getrokken is. Niet eerder en niet later. Je weet dus waar de streep ligt. Jij niet alleen, iedereen weet dat. Je hoort dat vanzelf wel. Je zult Goede Raad horen, Welbedoelde Tips, ja zelfs Oplossingen. Dat kunnen ze dan wel roepen, maar zíj zitten niet op de fiets. Zij staan met een pilsje in de klauwen langs de kant van de weg. Zij hoeven geen meter van jouw koers te trappen. Maar zíj staan wel langs de kant te roepen. Lekker laten roepen dus. Wacht maar, tot zij hun koers moeten gaan afwikkelen. Dán hoor je ze niet meer. De geile roepkwartels!

Dan heb je er ook bij, die de streep niet halen. Die stappen eerder af. Moet je die dan uitlachen? Dat hangt er vanaf. Dat hangt af van de mate waarop zij zich hebben ingespannen om de eindstreep te halen.
Er zijn er óók, die halen al zwalkend en ijlend de eindstreep.  Die mag je wat mij betreft afschieten. Das toch geen gezicht. Bovendien weten die figuren niet eens waar ze ergens zijn.
Er zijn die geven de moed al op vóór ze kapot zitten. Die mag je wat mij betreft vooruit schrééuwen. Desnoods hou je ze een wortel voor de neus. Of een ouwe schoen. Of een gebruikt slipje. Schop ze desnoods naar die streep toe. Tot ze beginnen te zwalken en ijlen, dan ben je te ver gegaan. Afschieten dus, hadden ze maar niet naar jou moeten luisteren :D

Maar goed, ik werd dus een beetje moe van de bijwerkingen. Moe, wanneer je meer opvliegers krijgt dan alle aangetrouwde tantes tesamen op een feestje. Moe, wanneer je uitgeput op de bank gaat liggen en je hebt niks gedaan. Ik heb sowieso niks gedaan, dus waarom ik? Moe, wanneer je de trap afgaat en je houdt je je staande aan de trapleuning. En toch, dit hoort er allemaal bij.

Gelukkig heb ik een hoge pijngrens. Kan ik dit alles een plek geven en til ik niet zo zwaar aan die bijwerkingen. Zolang ik die eindstreep maar niet te zien krijg waarvan geroepen is dat die dáár ergens ligt :p

Doorlooptijd

Gisteravond, op de bank, dacht ik nog: "Hoelang heb ik nog te gaan?" Ja, ik denk daar weleens over na en eerlijk gezegd, om dáár het positieve achter te vinden, dat is een hele uitdaging.
Want hoe lang heb ik nog? 3 jaar? 4 jaar? 10 jaar? Wie zal het zeggen. Het valt me in ieder geval op, dat ik in jaren denk. Niet in maanden of weken, of dagen :) Dat doet niemand, terwijl niemand ook wéét wanneer zijn of haar deadline daar is.


Men schuift het maar voor zich uit, zolang als het kan. En toch moet je er rekening mee houden dat het van de ene dag op de andere afgelopen kan zijn. De meesten onderkennen dat en sluiten een uitvaartverzekering af. Zo, dat was 't. Wat eten we vanavond?



Maar, het houdt niet op met het afsluiten van een uitvaartverzekering alleen. Het gaat verder dan dat.
Denkt er maar eens over na, hoe laat jij je nabestaanden achter? Heb je alles (nou ja, alles...) goed geregeld wanneer je er onverhoopt niet meer mocht zijn? Wanneer je naar gene zijde bent overgestapt? Daar, waar je niet meer van wilt terugkeren?



Ik weet niet hoe hoog het percentage is dat er weinig tot niks aan gedaan heeft.  Maar dat zal wel een hoog percentage zijn. Want wie wil er nu zijn vertrek regelen? "Ik ga nog lang niet dood hoor!" is DE kreet waar men zich achter verstopt. "Oja?" vraag ik mij dan af, "nog-lang-niet is zó voorbij hoor".
"Ze moeten maar zien wat ze met me doen. Ik merk er dan toch niks van".  Dat klopt. Als het goed is merk je er niks van. Je nabestaanden wel. Wanneer je zó redeneert, heb je weinig op met je nabestaanden.



Je zadelt je nabestaanden op met zaken die jij had kunnen, nee, had móeten regelen. Maar nee, wat geef jij daar om. Geen zak toch? Eikel!



Elke doorlooptijd heeft een deadline. En die deadline, die is er sneller dan je denkt. Tis net als in een project. In het begin is iedereen laaiend enthousiast. Er wordt gezopen en gevreten op kosten van het project, want het gaat toch lekker? Ja, in het begint draait alles lekker. Problemen worden vooruit geschoven. "Dat zien we dan wel". Maar, naarmate de deadline in zicht komt, wordt er met het vingertje gewezen, wordt iedereen op zijn of haar verantwoordelijkheid gewezen.


Zaken die geregeld moeten worden om goed over de eindstreep te komen, moeten worden geregeld. En als je dát goed doet, heb je waarschijnlijk tijd over. En dan duurt wachten lang :p

Watje

Soms denk ik weleens: Wat ben ik toch een watje. Ik bedoel, d´r zijn er zat met kanker die volop in beweging zijn. Ja, die zelfs de Alpe d´Huez bedwingen en dan ´n paar keer ook nog. Ik heb dat niet zo. Ja ik voetbal weer wat, fietsen doe ik helemaal niet meer. Niet op de racefiets en niet op de mountainbike. Een watje waardig nietwaar.


En toch, dat voetballen gaat me goed af. Ik voel me er lekker bij. Dat fietsen, mwah, dat hoeft niet zo voor me. Zeker niet na die marteling met Steven Kruiswijk. Dat rondje met hem deed me weer denken aan de begintijd. De tijd dat ik de vouwen uit de broek fietste en elke keer total loss thuiskwam. Totdat het beter ging uiteraard.


Misschien, moet ik de draad weer ´ns oppakken. Ik zag een stel van die kankerpatienten de Keutenberg opfietsen. Ja, dát wil ik ook weer´s doen. Gewoon lekker op de macht naar boven stoempen. M´n bovenbenen martelen en m´n tong boven m´n voorbandje laten zwengelen. Als dát nog eens kon. Dat zou lekker zijn. Ja, ik ga weer eens beginnen met wat krachttraining voor de beentjes. Wat een met darmkanker kan, dat moet ik toch óók kunnen, met dat prostaatje van me.


Het enige verschil met tóen en nú is dat ik nú alleen fiets. Samen met m´n tumor weliswaar, maar toch. Ik fiets alleen omdat ik geen zin heb om met andere kankerpatienten te fietsen. Nog niet althans, misschien als ik wat beter in conditie ben. Als ik hun eraf kan rijden en dan zeggen kan dat je beter prostaatkanker kan hebben dan (bijvoorbeeld) een hersentumor of wat ze dan ook hebben moge. Ja, dan ben je bijna trots op die prostaatkanker. "Wat heddegij?" "Oh echt? Ík heb prostaatkanker!":p En dan zíe je de ander denken: "Had ik ook maar prostaatkanker!" Ha, ja, daar zittie dan met z'n darmkanker! Kijk, dan heb je tóch dat beetje competitie gevoel. Dáár houd ik wel van.

Nou zal het wel niet zo hard van stapel lopen. Als puntje bij paaltje komt dan help je mekaar vooruit. Dan blijf je bij iemand die niet zo hard kan trappen. Dan blijf je bij iemand die een mindere longinhoud heeft dan jijzelf hebt. Maar toch kan ik het dan niet laten om te zeggen, tussen neus en lippen door, dat ík prostaatkanker heb. Maar, dat zeg ik óók, wanneer iemand bij mij blijft, omdat ík niet vooruit te branden ben ;) Watje!

Er zijn van die dagen

En opeens komt een nummer van Nirvana opeens in m'n kop: Lithium. En ja, niet zonder reden dus.  Niet omdat Nirvana een van de betere groepen was, maar meer omdat het vandaag niet liep zoals het behoorde te lopen. En dat staat los van de kanker die ik heb. Nee, de dag begon zo mooi. Wat frisjes, maar in het zonnetje heerlijk warm. Weet je niet hoe Litium gaat? Doe maar eens Youtuben dan, maar ik waarschuw je, tis gin Schlager :p

Op de internetsite van de Velosoof was te zien dat er een trainingsritje op het programma stond. Nee, niet dat platte Oktoberfest gedoe, maar een echte rit zonder poespas: il Magistrale. Daar had ik wel oren naar.

Maar nu, eenmaal bij de Velosoof aangekomen merk ik dat alles, maar dan ook álles in het teken van het Oktoberfest staat. Van de namaakbroekjes tot en met de namaakhoedjes. Het Oktoberfest personeel was helemaal into (is dat goed Duits?) Oktoberfest. Ook qua verstand, jawohl.

"il Magistrale? Nee, daar heb ik niet van gehoord meneer". Nu weet ik uit ervaring dat wanneer het voetvolk van niks weet, je maar beter rechtsomkeert kunt maken. Wijzer worden zij niet en wijzer wordt je er zelf ook niet van. Heel rap heb ik maar besloten een eigen rondje te doen.

Nee, niet dat Krul-van-de-Duivelding, maar een groter rondje. Son-Nuenen-Geldrop-Heesch-Leend-Valkenswaard-Eindhoven-Son. Woensdag heb ik een openingsrit met Steven Kruiswijk, georganiseerd door Decathlon Best. Dus ik kan maar beter een beetje getraind overkomen, nietwaar? Waarschijnlijk is de training overkill maar who-fucking-cares. Ik in ieder geval niet.

Het begon al in Nuenen. De weg is opengebroken. Of ik zo vriendelijk zou willen zijn een omweg te maken. Vooruit dan maar, nondeknetter!

Daarna ging het van Geldrop naar Heesch en van Heesch naar Leend. Mooi niet dus! De spoorweg was geblokkeerd. Nondedju! Dan maar terug naar Geldrop en van Geldrop naar Eindhoven.

Onderweg, bij een kruispunt op de weg Geldrop-Eindhoven, kwam ik nog een paar kuddes wielrenners tegen. Hoogstwaarschijnlijk die van dat Oktoberfest.

Wat me opviel was dat er enkelen met dit prachtig weer, een geel regenjasje aan hadden en de kleuren Zwart/Rood. Waarschijnlijk is er ergens in de uitverkoop goede zaken gedaan in de overjarige wielersetjes. Ik was in ieder geval blij dat ik niet meefietste in een van die kuddes. Ik moet er niet aan denken. Één stuurfoutje en d'r klappen er een paar tegen het asfalt. En geloof me, een stuurfoutje is zó gemaakt. Zeker als je dénkt te kunnen sturen, maar uiteindelijk niet kúnt sturen. En van die, zijn er zat van.

Afijn, eenmaal in Eindhoven wil ik via het station de Kennedylaan op richting Son. Mooi niet dus. Het fietspad is wegens werkzaamheden opengebroken. Dan maar via de Woenselse Markt. Ja hoor, van daar uit was het zigzag (wegwerkzaamheden in Woensel) en kriskras naar Son.

Pas op de weg naar Son kon ik gerust zijn. Hier was niks aan de hand. Maar nu begon ik trek te krijgen in een bakkie koffie met appelgebak (en slagroom:p). Ik heb 'n stelregel: Wanneer je jezelf niet kietelt, zal je maar weinig lachen. Kietelen dus :p

Bij de Zwaan, in Son ja(!), zat ik dan lekker van m'n koffie en appelgebak in het zonnetje te genieten. Ach, er zíjn van die dagen....

Ik ga weer voetballen

Nou ja....voetballen. Tis een groot woord voor Walking Football. Dat wil zeggen, wanneer je achter de bal aan wilt rennen, slidings maken, koppen, omhaaltje doen en weet ik wat voor technische toestandjes nog meer, ja, dan is walking football wat te min voor jou. 

Maar, dóe het maar eens, dat walking football. Dan moet je doen wat je een jaar of 60 geleden had moeten doen. Voetballen met verstand! Jezelf vrijlopen, de vrije man zien, een aanval opzetten, de verdediging organiseren. En dat allemaal binnen de seconde. Allemaal ook, ten gunste van het hebben van plezier. Winnen staat op de laatste plaats. Winnen is prettig maar niet het doel. Sociaal contact, tegen de max van je kunnen op het veld staan, staat voorop. Jazeker, tegen de máx van je kunnen. Want iedereen die aan wedstrijdsport doet, presteert tegen de max van zijn kunnen. Ja, of haar kunnen, muggezifter! Ik wil hiermee zeggen, dat íedereen aan topsport doet. Ieder op zijn of haar nivo.

Ik durf zelfs te beweren dat de mindere goden onder ons harder hun best moeten doen dan de Godenzonen. Mits de mindere goden goed opgevangen en begeleid worden door het team natuurlijk.

Je kunt de mindere goden ook gewoon de grond instampen, maar, wat is dáár nou leuk aan. Nee, die
mannen een stapje hoger laten maken, met de beteren (die Godenzonen) mee laten komen, dát is vele malen leuker. Tenslotte staan we allemaal voor het plezier op het veld (in het geval van een veldsport). En, eveneens tenslotte, willen we als Team excelleren. Tuurlijk, je mag ook als individu de door jou beoogde top halen hoor, maar dan zoek je zelf maar uit wáár je dat kan. Wèlk team je dan hebben wilt.

Afijn, dit alles, heeft mij doen besluiten om met de Oldstars mee te doen. Bij PSV. Ja tuurlijk, óók omdat ik kanker heb en níet zozeer omdat beweging wordt gepromoot. De kanker is wel een mooi excuus om 's wat te gaan doen.

Het is net als met roken. Ik heb van alles gerookt en ik heb ook véél gerookt. Al vanaf mijn 14e. Stoppen met roken was geen optie. Totdat...... ik begon met wielrennen. Ik werd er van alle kanten afgereden. Ik heb wat afgevloekt en gescholden destijds. Totdat bleek, dat het sprinten mij goed afging. Ik besloot te stoppen met roken. Jawel, als excuus heb ik het wielrennen gebruikt. Dat was ook tevens mijn motivatie. En zie, binnen een maand of twee hoefde ik geen sigaret meer. Daartegenover begon ik steeds beter te presteren op de fiets. Maar nu, nu heb ik kanker. Beweging moet de bijwerkingen van diverse behandelingen op gaan vangen. En, voetbaltraining spreekt spieren aan waarvan jij niet wist dat je ze hebt. Voetbaltraining, Fietsen (op de racefiets óf mountainbike) geven mij de broodnodige beweging. Als ik dán geen beweging genoeg heb dan weet ik het niet meer.

Maar goed, de Oldstars. Ik ben er nu een week of 6 aan  de gang en het bevalt me prima. PSV is een goed gastheer en een club met professionele instelling. Een aantal trainingen hebben we achter de rug (in de hitte!) alsook een door PSV georganiseerd toernooi (European Legends). Ik heb er veel van geleerd. Ik merk ook dat mijn lijf wat sterker aan het worden is. Met andere woorden, mijn krachten nemen af door de chemobehandelingen en de hormoonkuren. Maar ik voel me wel sterker worden door de training.

Ik heb er ook veel nieuwe kontakten opgedaan Ik ga geen namen noemen, want dan noem ik er geheid een heleboel niet. En niet genoemd worden is niet leuk. Tis dan net of je een ongewenst kindje bent. Een lelijk kindje ook nog. Dus, namen noemen doe ik niet. Ook niet als je wat gedaan hebt wat niet door de beugel kan :p

Onder die nieuwe kontakten zijn er, die redelijk goed kunnen voetballen. Er zijn er ook, die kunnen er geen reet van. En dat is nu nèt de uitdaging. Om diegenen die 'het' niet zo goed kunnen, mee te laten spelen met die, die het redelijk goed kunnen. En geloof me, wanneer je deze leeftijdsgroep hebt bereikt, dan zit je al heel gauw tussen die, die er geen reet van kunnen en die, die het redelijk goed kunnen.

Sterker nog, het is prachtig om te zien dat ze met elkaar het spelletje willen gaan maken. Zijn ze fanatiek? Jazeker zijn ze dat! Je kunt zien dat het oude en misschien wel wijze mannen zijn, maar het zijn ook nog steeds de jongens van toen. Toen ze dachten, dat ze de bikkel waren. Dat denken ze nu ook, alleen wil het lijf niet meer zo. En deze mannen willen winnen. Echter, niet ten koste van het plezier dat ze eraan beleven.

Die mannen moet je koesteren. Want deze mannen weten, dat het voetbal een spel is. Soms met hoge inzet,  soms gewoon voor de fun. En soms, moet je die mannen gewoon hun ding laten doen. Ze zijn oud en wijs genoeg geworden om te weten waar hun grens of grenzen liggen. En als zij dat niet weten, weten die anderen dat wel. Corrigeren heet dan coachen. Wij, met z'n allen zijn de coach voor die ander. En die ander ben jij soms :)

Eigenlijk is die kanker die ik heb, een zegen. Ik kom op plaatsen waar ik anders niet gekomen ben. Ik ontmoet mensen die ik anders niet ontmoet zou hebben. Ik stel doelen die ik anders niet gesteld zou hebben. Is die kanker daarom een musthave? Welnee bij lange na niet.

Ik heb die kanker liever niet dan wel. Maar nu ik hem tóch moet hebben, ja dan zie ík de kanker voornamelijk als een zegen. Natuurlijk, er zitten minder positieve kanten aan de ziekte, Mijn partner, mijn directe omgeving die zien dit alles door een heel andere bril dan dat ik die zie. Zij (vooral mijn partner) zien mij ook aftakelen. En ik kan mij voorstellen dat dát niet zo'n pretje is.

Maar eerst komt het Eredivisie toernooi in het Olympisch stadion. Elke Eredivisie club stuurt een team dat de club tijdens het toernooi moet gaan vertegenwoordigen. En dát had ik niet meegemaakt als ik geen kanker had gehad :)