Kankertrip

Je hebt kanker en je wordt  op de trein gezet, de Kanker Express. Je weet nog niet op welk perron je geacht wordt uit te stappen. UItgezwaaid worden is ook al zoiets. Iedereen is er. Alleen, iedereen is in de stationsrestauratie. Sommige met hun neus tegen het raam gedrukt, anderen aan hun stoel gekleefd en weer anderen moeten nog snel even poepen. Je hoort muziek en gelach en het uitkramen van onzin. Tis net een hangtafelfeestje, daar, bij hun.

Als ze al meegaan is dat in een aparte wagon.  Een vervolg op de stationsrestauratie. Het zijn net voetbalsupporters in een uitwedstrijd. Via een sluis gaan ze rechstreeks vanuit de stationsrestauratie naar het stationsrestauratietreinwagon.

Niemand is ooit echt in de trein geweest.  Ik ook niet. Dus erover praten doe je met je medereizigers. 'Zit je goed?', 'Waar ga jij heen?',  'Hoe lang moet jij?'

Vreemd genoeg is de eindbestemming voor iedereen hetzelfde. Nog vreemder is het, dat de een er eerder uit moet dan de ander. Ach, of je nu in Spanje aan de kust zit of  in Portugal. Als de zon maar schijnt!

Hoe dan ook, echt lekker uitgezwaaid worden door je geliefden zit er niet in. Je stapt uit en ziet ze in het feestgedruis. Ze roepen wel wat, vanachter dat glas in de stationsrestauratietreinwagon, maar wat..... Het zal wel wat liefs zijn. Wat opbeurends ofzo.

Je doet maar net of je het verstaan hebt. Dat is goed voor de gemoedsrust. De trein trekt weer op  en daar sta je dan....op je Eindbestemming :p

De Eindstreep.

Het is weer eens zover. Ik heb weer een controle achter de rug. De PSA is nog stééds onmeetbaar en dat is goed. Wanneer er een PSA waarde stijgende is, is dat een aanwijzing dat er iets met de prostaat aan de hand is. In mijn geval, wordt dan aangegeven dat de tumor weer actief aan het worden is.

Dat de tumor weer actief aan het worden is, zou mij overigens niks verbazen.  Dat ding van mij, is er een met een agressieve houding. Niet de agressiefste, maar veel scheelt het niet. En... het is er een van mij he. Dus dom zal die niet wezen! Hooguit een beetje bleu. Een beetje, want als die echt bleu zou zijn, zou ik geen tumor hebben! Ik weet al wat ik afgelopen jaar niet gedaan zou hebben al als ik geen tumor had gehad. Namelijk, dàtgene, wat ik wèl gedaan heb. Zo, doe dat maar eens in je opnemen.

Misschien word ik een beetje moe van al wat ik erbij krijg. Moe van die bijwerkingen. Moe van die vermoeidheid, van die pijn, van dat krachtverlies.  Maar, als ik er zo over nadenk, zijn dit allemaal bijwerkingen. Een bijwerking krijg je erbij. Ik weet niet waarbij, want wanneer je medicatie tot je inneemt gebeurd er gewoon wat met je lijf. Dat reageert namelijk. En als dat niet wenselijk is, zoals koppijn of duizeligheid, dan heet dat Bijwerking. En als dit alles is, wat de chemo/hormoon en bestralingen in huis hebben, dan kan ík er nog wat bij hebben hoor. Mijn kwaliteit van het leven wordt er kwalitatief niet minder door. Nou ja, een klein beetje wel dan. Ik kan niet meer zo goed tegen bier bijvoorbeeld.

Maar, dan hou ik er nog zat aan over om door te gaan. Om verder te willen leven. Dan denk ik aan ons Anja, aan ons Danny&Armel, aan ons Mike&Moon, aan ons Oscar, aan ons lachebekkie: Yula.

Soms vraag ik me ook wel eens af  hoe het moet voelen als je wilt stoppen. Hoe ver je dan heen moet zijn. Dat doet me denken aan het rijden van koersen. Soms ben je dan zó moe dat je af wilt stappen. Dat wíl je, maar je dóet het niet. In plaats daarvan, ga je je krachten herverdelen. Want je wilt het einde halen. Ja, nu komt het. Het Einde . Waar ligt dat Einde ergens? Het einde ligt sowieso daar waar jij vindt dat je af mag stappen. Het einde ligt in íeder geval daar, waar de streep getrokken is. Niet eerder en niet later. Je weet dus waar de streep ligt. Jij niet alleen, iedereen weet dat. Je hoort dat vanzelf wel. Je zult Goede Raad horen, Welbedoelde Tips, ja zelfs Oplossingen. Dat kunnen ze dan wel roepen, maar zíj zitten niet op de fiets. Zij staan met een pilsje in de klauwen langs de kant van de weg. Zij hoeven geen meter van jouw koers te trappen. Maar zíj staan wel langs de kant te roepen. Lekker laten roepen dus. Wacht maar, tot zij hun koers moeten gaan afwikkelen. Dán hoor je ze niet meer. De geile roepkwartels!

Dan heb je er ook bij, die de streep niet halen. Die stappen eerder af. Moet je die dan uitlachen? Dat hangt er vanaf. Dat hangt af van de mate waarop zij zich hebben ingespannen om de eindstreep te halen.
Er zijn er óók, die halen al zwalkend en ijlend de eindstreep.  Die mag je wat mij betreft afschieten. Das toch geen gezicht. Bovendien weten die figuren niet eens waar ze ergens zijn.
Er zijn die geven de moed al op vóór ze kapot zitten. Die mag je wat mij betreft vooruit schrééuwen. Desnoods hou je ze een wortel voor de neus. Of een ouwe schoen. Of een gebruikt slipje. Schop ze desnoods naar die streep toe. Tot ze beginnen te zwalken en ijlen, dan ben je te ver gegaan. Afschieten dus, hadden ze maar niet naar jou moeten luisteren :D

Maar goed, ik werd dus een beetje moe van de bijwerkingen. Moe, wanneer je meer opvliegers krijgt dan alle aangetrouwde tantes tesamen op een feestje. Moe, wanneer je uitgeput op de bank gaat liggen en je hebt niks gedaan. Ik heb sowieso niks gedaan, dus waarom ik? Moe, wanneer je de trap afgaat en je houdt je je staande aan de trapleuning. En toch, dit hoort er allemaal bij.

Gelukkig heb ik een hoge pijngrens. Kan ik dit alles een plek geven en til ik niet zo zwaar aan die bijwerkingen. Zolang ik die eindstreep maar niet te zien krijg waarvan geroepen is dat die dáár ergens ligt :p

Doorlooptijd

Gisteravond, op de bank, dacht ik nog: "Hoelang heb ik nog te gaan?" Ja, ik denk daar weleens over na en eerlijk gezegd, om dáár het positieve achter te vinden, dat is een hele uitdaging.
Want hoe lang heb ik nog? 3 jaar? 4 jaar? 10 jaar? Wie zal het zeggen. Het valt me in ieder geval op, dat ik in jaren denk. Niet in maanden of weken, of dagen :) Dat doet niemand, terwijl niemand ook wéét wanneer zijn of haar deadline daar is.


Men schuift het maar voor zich uit, zolang als het kan. En toch moet je er rekening mee houden dat het van de ene dag op de andere afgelopen kan zijn. De meesten onderkennen dat en sluiten een uitvaartverzekering af. Zo, dat was 't. Wat eten we vanavond?



Maar, het houdt niet op met het afsluiten van een uitvaartverzekering alleen. Het gaat verder dan dat.
Denkt er maar eens over na, hoe laat jij je nabestaanden achter? Heb je alles (nou ja, alles...) goed geregeld wanneer je er onverhoopt niet meer mocht zijn? Wanneer je naar gene zijde bent overgestapt? Daar, waar je niet meer van wilt terugkeren?



Ik weet niet hoe hoog het percentage is dat er weinig tot niks aan gedaan heeft.  Maar dat zal wel een hoog percentage zijn. Want wie wil er nu zijn vertrek regelen? "Ik ga nog lang niet dood hoor!" is DE kreet waar men zich achter verstopt. "Oja?" vraag ik mij dan af, "nog-lang-niet is zó voorbij hoor".
"Ze moeten maar zien wat ze met me doen. Ik merk er dan toch niks van".  Dat klopt. Als het goed is merk je er niks van. Je nabestaanden wel. Wanneer je zó redeneert, heb je weinig op met je nabestaanden.



Je zadelt je nabestaanden op met zaken die jij had kunnen, nee, had móeten regelen. Maar nee, wat geef jij daar om. Geen zak toch? Eikel!



Elke doorlooptijd heeft een deadline. En die deadline, die is er sneller dan je denkt. Tis net als in een project. In het begin is iedereen laaiend enthousiast. Er wordt gezopen en gevreten op kosten van het project, want het gaat toch lekker? Ja, in het begint draait alles lekker. Problemen worden vooruit geschoven. "Dat zien we dan wel". Maar, naarmate de deadline in zicht komt, wordt er met het vingertje gewezen, wordt iedereen op zijn of haar verantwoordelijkheid gewezen.


Zaken die geregeld moeten worden om goed over de eindstreep te komen, moeten worden geregeld. En als je dát goed doet, heb je waarschijnlijk tijd over. En dan duurt wachten lang :p

Watje

Soms denk ik weleens: Wat ben ik toch een watje. Ik bedoel, d´r zijn er zat met kanker die volop in beweging zijn. Ja, die zelfs de Alpe d´Huez bedwingen en dan ´n paar keer ook nog. Ik heb dat niet zo. Ja ik voetbal weer wat, fietsen doe ik helemaal niet meer. Niet op de racefiets en niet op de mountainbike. Een watje waardig nietwaar.


En toch, dat voetballen gaat me goed af. Ik voel me er lekker bij. Dat fietsen, mwah, dat hoeft niet zo voor me. Zeker niet na die marteling met Steven Kruiswijk. Dat rondje met hem deed me weer denken aan de begintijd. De tijd dat ik de vouwen uit de broek fietste en elke keer total loss thuiskwam. Totdat het beter ging uiteraard.


Misschien, moet ik de draad weer ´ns oppakken. Ik zag een stel van die kankerpatienten de Keutenberg opfietsen. Ja, dát wil ik ook weer´s doen. Gewoon lekker op de macht naar boven stoempen. M´n bovenbenen martelen en m´n tong boven m´n voorbandje laten zwengelen. Als dát nog eens kon. Dat zou lekker zijn. Ja, ik ga weer eens beginnen met wat krachttraining voor de beentjes. Wat een met darmkanker kan, dat moet ik toch óók kunnen, met dat prostaatje van me.


Het enige verschil met tóen en nú is dat ik nú alleen fiets. Samen met m´n tumor weliswaar, maar toch. Ik fiets alleen omdat ik geen zin heb om met andere kankerpatienten te fietsen. Nog niet althans, misschien als ik wat beter in conditie ben. Als ik hun eraf kan rijden en dan zeggen kan dat je beter prostaatkanker kan hebben dan (bijvoorbeeld) een hersentumor of wat ze dan ook hebben moge. Ja, dan ben je bijna trots op die prostaatkanker. "Wat heddegij?" "Oh echt? Ík heb prostaatkanker!":p En dan zíe je de ander denken: "Had ik ook maar prostaatkanker!" Ha, ja, daar zittie dan met z'n darmkanker! Kijk, dan heb je tóch dat beetje competitie gevoel. Dáár houd ik wel van.

Nou zal het wel niet zo hard van stapel lopen. Als puntje bij paaltje komt dan help je mekaar vooruit. Dan blijf je bij iemand die niet zo hard kan trappen. Dan blijf je bij iemand die een mindere longinhoud heeft dan jijzelf hebt. Maar toch kan ik het dan niet laten om te zeggen, tussen neus en lippen door, dat ík prostaatkanker heb. Maar, dat zeg ik óók, wanneer iemand bij mij blijft, omdat ík niet vooruit te branden ben ;) Watje!

Er zijn van die dagen

En opeens komt een nummer van Nirvana opeens in m'n kop: Lithium. En ja, niet zonder reden dus.  Niet omdat Nirvana een van de betere groepen was, maar meer omdat het vandaag niet liep zoals het behoorde te lopen. En dat staat los van de kanker die ik heb. Nee, de dag begon zo mooi. Wat frisjes, maar in het zonnetje heerlijk warm. Weet je niet hoe Litium gaat? Doe maar eens Youtuben dan, maar ik waarschuw je, tis gin Schlager :p

Op de internetsite van de Velosoof was te zien dat er een trainingsritje op het programma stond. Nee, niet dat platte Oktoberfest gedoe, maar een echte rit zonder poespas: il Magistrale. Daar had ik wel oren naar.

Maar nu, eenmaal bij de Velosoof aangekomen merk ik dat alles, maar dan ook álles in het teken van het Oktoberfest staat. Van de namaakbroekjes tot en met de namaakhoedjes. Het Oktoberfest personeel was helemaal into (is dat goed Duits?) Oktoberfest. Ook qua verstand, jawohl.

"il Magistrale? Nee, daar heb ik niet van gehoord meneer". Nu weet ik uit ervaring dat wanneer het voetvolk van niks weet, je maar beter rechtsomkeert kunt maken. Wijzer worden zij niet en wijzer wordt je er zelf ook niet van. Heel rap heb ik maar besloten een eigen rondje te doen.

Nee, niet dat Krul-van-de-Duivelding, maar een groter rondje. Son-Nuenen-Geldrop-Heesch-Leend-Valkenswaard-Eindhoven-Son. Woensdag heb ik een openingsrit met Steven Kruiswijk, georganiseerd door Decathlon Best. Dus ik kan maar beter een beetje getraind overkomen, nietwaar? Waarschijnlijk is de training overkill maar who-fucking-cares. Ik in ieder geval niet.

Het begon al in Nuenen. De weg is opengebroken. Of ik zo vriendelijk zou willen zijn een omweg te maken. Vooruit dan maar, nondeknetter!

Daarna ging het van Geldrop naar Heesch en van Heesch naar Leend. Mooi niet dus! De spoorweg was geblokkeerd. Nondedju! Dan maar terug naar Geldrop en van Geldrop naar Eindhoven.

Onderweg, bij een kruispunt op de weg Geldrop-Eindhoven, kwam ik nog een paar kuddes wielrenners tegen. Hoogstwaarschijnlijk die van dat Oktoberfest.

Wat me opviel was dat er enkelen met dit prachtig weer, een geel regenjasje aan hadden en de kleuren Zwart/Rood. Waarschijnlijk is er ergens in de uitverkoop goede zaken gedaan in de overjarige wielersetjes. Ik was in ieder geval blij dat ik niet meefietste in een van die kuddes. Ik moet er niet aan denken. Één stuurfoutje en d'r klappen er een paar tegen het asfalt. En geloof me, een stuurfoutje is zó gemaakt. Zeker als je dénkt te kunnen sturen, maar uiteindelijk niet kúnt sturen. En van die, zijn er zat van.

Afijn, eenmaal in Eindhoven wil ik via het station de Kennedylaan op richting Son. Mooi niet dus. Het fietspad is wegens werkzaamheden opengebroken. Dan maar via de Woenselse Markt. Ja hoor, van daar uit was het zigzag (wegwerkzaamheden in Woensel) en kriskras naar Son.

Pas op de weg naar Son kon ik gerust zijn. Hier was niks aan de hand. Maar nu begon ik trek te krijgen in een bakkie koffie met appelgebak (en slagroom:p). Ik heb 'n stelregel: Wanneer je jezelf niet kietelt, zal je maar weinig lachen. Kietelen dus :p

Bij de Zwaan, in Son ja(!), zat ik dan lekker van m'n koffie en appelgebak in het zonnetje te genieten. Ach, er zíjn van die dagen....

Ik ga weer voetballen

Nou ja....voetballen. Tis een groot woord voor Walking Football. Dat wil zeggen, wanneer je achter de bal aan wilt rennen, slidings maken, koppen, omhaaltje doen en weet ik wat voor technische toestandjes nog meer, ja, dan is walking football wat te min voor jou. 

Maar, dóe het maar eens, dat walking football. Dan moet je doen wat je een jaar of 60 geleden had moeten doen. Voetballen met verstand! Jezelf vrijlopen, de vrije man zien, een aanval opzetten, de verdediging organiseren. En dat allemaal binnen de seconde. Allemaal ook, ten gunste van het hebben van plezier. Winnen staat op de laatste plaats. Winnen is prettig maar niet het doel. Sociaal contact, tegen de max van je kunnen op het veld staan, staat voorop. Jazeker, tegen de máx van je kunnen. Want iedereen die aan wedstrijdsport doet, presteert tegen de max van zijn kunnen. Ja, of haar kunnen, muggezifter! Ik wil hiermee zeggen, dat íedereen aan topsport doet. Ieder op zijn of haar nivo.

Ik durf zelfs te beweren dat de mindere goden onder ons harder hun best moeten doen dan de Godenzonen. Mits de mindere goden goed opgevangen en begeleid worden door het team natuurlijk.

Je kunt de mindere goden ook gewoon de grond instampen, maar, wat is dáár nou leuk aan. Nee, die
mannen een stapje hoger laten maken, met de beteren (die Godenzonen) mee laten komen, dát is vele malen leuker. Tenslotte staan we allemaal voor het plezier op het veld (in het geval van een veldsport). En, eveneens tenslotte, willen we als Team excelleren. Tuurlijk, je mag ook als individu de door jou beoogde top halen hoor, maar dan zoek je zelf maar uit wáár je dat kan. Wèlk team je dan hebben wilt.

Afijn, dit alles, heeft mij doen besluiten om met de Oldstars mee te doen. Bij PSV. Ja tuurlijk, óók omdat ik kanker heb en níet zozeer omdat beweging wordt gepromoot. De kanker is wel een mooi excuus om 's wat te gaan doen.

Het is net als met roken. Ik heb van alles gerookt en ik heb ook véél gerookt. Al vanaf mijn 14e. Stoppen met roken was geen optie. Totdat...... ik begon met wielrennen. Ik werd er van alle kanten afgereden. Ik heb wat afgevloekt en gescholden destijds. Totdat bleek, dat het sprinten mij goed afging. Ik besloot te stoppen met roken. Jawel, als excuus heb ik het wielrennen gebruikt. Dat was ook tevens mijn motivatie. En zie, binnen een maand of twee hoefde ik geen sigaret meer. Daartegenover begon ik steeds beter te presteren op de fiets. Maar nu, nu heb ik kanker. Beweging moet de bijwerkingen van diverse behandelingen op gaan vangen. En, voetbaltraining spreekt spieren aan waarvan jij niet wist dat je ze hebt. Voetbaltraining, Fietsen (op de racefiets óf mountainbike) geven mij de broodnodige beweging. Als ik dán geen beweging genoeg heb dan weet ik het niet meer.

Maar goed, de Oldstars. Ik ben er nu een week of 6 aan  de gang en het bevalt me prima. PSV is een goed gastheer en een club met professionele instelling. Een aantal trainingen hebben we achter de rug (in de hitte!) alsook een door PSV georganiseerd toernooi (European Legends). Ik heb er veel van geleerd. Ik merk ook dat mijn lijf wat sterker aan het worden is. Met andere woorden, mijn krachten nemen af door de chemobehandelingen en de hormoonkuren. Maar ik voel me wel sterker worden door de training.

Ik heb er ook veel nieuwe kontakten opgedaan Ik ga geen namen noemen, want dan noem ik er geheid een heleboel niet. En niet genoemd worden is niet leuk. Tis dan net of je een ongewenst kindje bent. Een lelijk kindje ook nog. Dus, namen noemen doe ik niet. Ook niet als je wat gedaan hebt wat niet door de beugel kan :p

Onder die nieuwe kontakten zijn er, die redelijk goed kunnen voetballen. Er zijn er ook, die kunnen er geen reet van. En dat is nu nèt de uitdaging. Om diegenen die 'het' niet zo goed kunnen, mee te laten spelen met die, die het redelijk goed kunnen. En geloof me, wanneer je deze leeftijdsgroep hebt bereikt, dan zit je al heel gauw tussen die, die er geen reet van kunnen en die, die het redelijk goed kunnen.

Sterker nog, het is prachtig om te zien dat ze met elkaar het spelletje willen gaan maken. Zijn ze fanatiek? Jazeker zijn ze dat! Je kunt zien dat het oude en misschien wel wijze mannen zijn, maar het zijn ook nog steeds de jongens van toen. Toen ze dachten, dat ze de bikkel waren. Dat denken ze nu ook, alleen wil het lijf niet meer zo. En deze mannen willen winnen. Echter, niet ten koste van het plezier dat ze eraan beleven.

Die mannen moet je koesteren. Want deze mannen weten, dat het voetbal een spel is. Soms met hoge inzet,  soms gewoon voor de fun. En soms, moet je die mannen gewoon hun ding laten doen. Ze zijn oud en wijs genoeg geworden om te weten waar hun grens of grenzen liggen. En als zij dat niet weten, weten die anderen dat wel. Corrigeren heet dan coachen. Wij, met z'n allen zijn de coach voor die ander. En die ander ben jij soms :)

Eigenlijk is die kanker die ik heb, een zegen. Ik kom op plaatsen waar ik anders niet gekomen ben. Ik ontmoet mensen die ik anders niet ontmoet zou hebben. Ik stel doelen die ik anders niet gesteld zou hebben. Is die kanker daarom een musthave? Welnee bij lange na niet.

Ik heb die kanker liever niet dan wel. Maar nu ik hem tóch moet hebben, ja dan zie ík de kanker voornamelijk als een zegen. Natuurlijk, er zitten minder positieve kanten aan de ziekte, Mijn partner, mijn directe omgeving die zien dit alles door een heel andere bril dan dat ik die zie. Zij (vooral mijn partner) zien mij ook aftakelen. En ik kan mij voorstellen dat dát niet zo'n pretje is.

Maar eerst komt het Eredivisie toernooi in het Olympisch stadion. Elke Eredivisie club stuurt een team dat de club tijdens het toernooi moet gaan vertegenwoordigen. En dát had ik niet meegemaakt als ik geen kanker had gehad :)

Afgetraind

Vroeger, toen had ik een afgetraind lijf. Een buikje was mij vreemd, mijn kop was nog niet zo rond en een sprintje, ach, dat deed ik erbij. "Is dat lang geleden Opa?" "Ja mijn kind, zo'n 6 maand geleden was ik nog in topconditie, voor een ouwe knar als ik. Maar de chemo behandelingen, de hormoonkuur, de bestralingen en wie weet, de prednisons hebben hun werk gedaan.

Het begon met een bobbel daar waar de maag zit en is tot nu toe geeindigt in een hobbezak, nèt boven de gordel."
Voetbaltraining en rondjes op de racefiets ten spijt. Misschien wordt mijn lijfje weer strak, misschien ook niet. Dan word ik maar een gezellige ouwe zak! Toch? Nou ja.....gezellig.... zolang er maar wat te snacken en te nippen valt :D

Misschien is dit wel een nieuw begin van een of ander leven. Simpel gezegd: Een leven in m'n leven. Ik kan het nog wat complexer maken, maar dan snap ik mezelf niet meer. Hoe dan ook, Die buik, die ik nu heb, had ik eerst ook, maar dan platter. Hoe krijg ik dat ooit terug? Veel sla eten en veel water drinken zal wellicht een handje kunnen helpen.

Maar is dat lekker? Elken dag slaai en watter? Nee, kan ik nu al zeggen. Daar is geen flikker aan! Zo af en toe een frietje met snack of een broodje shoarma moet kunnen. Wie zichzelf niet kietelt, zal maar weinig lachen pleeg ik altijd te zeggen. En ik hou wel van lachen. En dus wordt het niet één frietje, maar een paar frietjes. Niet één snack, maar een paar snacks en ga zo maar door. Maar tussendoor, eet ik m'n slaai en drink ik m'n watter. Dan hou ik de schaaj nog 'n bietje beperkt.

Dat gaat het worden. De schaaj beperkt houden. Op die manier hou ik er de fun in en hoef ik m'n buik niet in te houden want die blijft zoals die is. Die hoeft niet weg. Wat ik nu aan buik heb, mag er wel zijn hoor. Je kunt er over aaien zonder dattie bijt. Intimi weten dat ónder in die buik ergens, een tumortje zit te kniezen. Bij elke aai over m'n buik, duikt hij in mekaar. Hij houdt niet zo van aaien. Hij houdt meer van skuppen. Zélf skuppen uiteraard. Vroeg of laat zál die ook gaan skuppen. Maar dan skup ik terug. "Gaat dat lang duren Opa?" "Ja mijn kind, nog keilang!"

Toegevoegde waarde

Iedereen die mij ook maar een klein beetje kent weet, dat ik pas floreer, als ik het gevoel heb van toegevoegde waarde te zijn. Heb ik dat gevoel niet, hoeft het voor mij niet (meer). Dat gevoel van toegevoegde waarde moet ik hebben zowel op het privevlak, zakelijk vlak, en sportief vlak.  Heb ik dat gevoel niet, dan is dat voor mij een teken om niet meer actief te zijn op dat vlak, maar om te verdwijnen.  Oftewel geheel, oftewel naar de achtergrond. Ook op de achtergrond kan je van toegevoegde waarde zijn :p

Op dit moment heb ik niet het gevoel van toegevoegde waarde te zijn. Nergens niet. Waar de oorzaak ligt zal me een worst wezen. Op een gegeven moment zal ik een beslissing moeten nemen. Ik zal voor mezelf het besluit moeten nemen of de kwaliteit die het huidige leven me te bieden heeft, voldoende nivo heeft.  Misschien wil ik alleen nog maar overleven.  Misschien komt dan het gevoel van toegevoegde waarde te zijn terug.

Tot dan doe ik wat ik moet doen en wat ik wil doen.

Kribbig

Ik ben de laatste tijd wat humeuriger aan het worden.  Ben ook eerder teleurgesteld in het nivo van anderen. En met anderen bedoel ik natuurlijk de mede mens. Natuurlijk, ik kan de kanker de schuld geven en al die bijbehorende behandelingen, maar dat vind ik wat tekort door de bocht.

Misschien doorzie ik juíst door de kanker het nivo van al die anderen. Misschien denk ik iets verder door. Het leven is soms net als een schaakspel. Misschien scháák ik teveel in het leven. Ik ga mezelf iets beloven. Ik ga het leven simpeler zien. Ik schakel een tandje of twee terug. Misschíen dat ik dan weer normaal kan communiceren met de rest.

Óf, ik zeg helemaal niks meer, das ook simpel. En, zwijgen is toestemmen, toch? Maar, als je zwijgt maak je ruimte voor aannames. Dat is dan wel voor rekening van degene die die aannames maakt maar,  als de rekening wordt opgemaakt, is het kwaad (bij verkeerde aanname) al geschiedt. Misschien beter niet zwijgen dan? :p

Mij werd laatst kwalijk genomen dat ik niet plan. In ieder geval, niet verder dan een week. Dat wil zeggen, ik zet iets op de agenda en wanneer de tijd er is, dan krijgt het mijn aandacht. Dat was vóór de kanker anders, dan plande ik een vakantie en kon er máánden van tevoren mee bezig zijn. Nu niet. Nu zet ik de vakantie op de agenda en 1 week of 2 weken van tevoren gaat het vanzelf wel onder mijn aandacht komen. En dat kan niet vond men. 

Toevallig kwam de volgende morgen het volgend stukje over Peter Sagan (Wereldfenomeen wielrennen) mij onder de ogen: 

"Een interview met Peter Sagan? Aha! Dan zetten we ons schrap voor een rondje grappen en grollen. Viel dat even dik tegen na afloop van de zesde etappe van de Eneco Tour. Een kribbige en zichtbaar vermoeide wereldkampioen had duidelijk geen zin om de vragen te beantwoorden en reageerde kortaf en zelfs een beetje arrogant.

Het is al een hectisch en stresserend én bovenal succesvol seizoen geweest voor Peter Sagan. Het bobijntje van de 26-jarige Slowaak lijkt dan ook af. Of is er in de Eneco Tour toch wat verveling en verzadiging mee gemoeid? Hij heeft zo ongeveer alles gewonnen wat hij maar kan winnen en lijkt te snakken naar het einde van een hels jaar. En dan valt een mens al eens uit zijn rol, de interviewer van de Eneco Tour moest het dan ook een beetje ontgelden.

"Blij dat het gedaan is morgen"
Bij de eerste vraag liep het al even mis: "Pardon, of ik wat? Ah, of Rohan Dennis kan winnen? Natuurlijk, waarom niet? Hij heeft een mooie voorsprong op de rest. We zullen morgen wel zien, dan is er een nieuwe koersdag. Hoe mijn perfecte dag moet verlopen morgen? Ik ben blij dat de Eneco Tour gedaan is en ik naar huis mag om te relaxen. Winnen? Dat zullen we wel zien. Vertrouwen? We zullen zien, zeg ik. Wat wil je nu eigenlijk dat ik zeg? Ik weet het niet hoor, bedankt!"

Gelukkig, ik ben niet de enige. Net als die Sagan zoek ook ík vooral de fun in het leven. Misschien word ik een beetje moe van al die bijwerkingen dat de kanker incluis bijbehoren bestrijding met zich meebrengt. Misschien kost dat alles wel heel veel energie.  Misschien heb ik dat allemaal ietsje teveel onderschat.

Plannen doe je alleen om een gevoel van zekerheid te creëren.  Welnu, de enige zekerheid die ik heb, is dat ik doodga. En dát ga ik voorlopig nog niet plannen. En dat dóódgaan geldt voor íedereen! De meesten echter, willen het simpel houden :p en schuiven dat moment, simpelweg, voor zich uit. Dat voor me uit schuiven wil ik ook wel. Echter, anderen, de 'gezonde mens' onder ons, weten me er fijntjes aan te herinneren dat juist ík, en niet zíj, doodga. Lekker puh!

Winnen? Vertrouwen? Ik zie wel. Komt het morgen, is dat mooi. Komt het morgen niet? Dan komt het misschien wel overmorgen. En als je op die manier dóór blijft vragen, wordt ik misschien wel een beetje kribbig. En dán nog, ga ik niet zeggen wat jij wilt horen. Dat mag je zelf doen. Dan is dát tenminste óók voor jouw rekening :)

Uitpakken

Vandaag is de laatste dag van mijn vakantie. Vakantie? Hoor ik je denken. Ja, ook al zit ik in continue in de ziektewet, ik wil vakantie opnemen, zolang dat kan. Vakantie is vakantie. Dan word ik niet gestoord door 'andere' werkzaamheden, want ik ben immers met vakantie nietwaar?

Er is veel gebeurd tijdens mijn vakantie. Ik ben opa geworden, Die kleine heeft een paar daagjes thuis mogen genieten, voor zover babies genieten, maar niet lang daarna werd ze opgenomen in het ziekenhuis vanwege een bateriele infectie. Ja, en dan hebben we echt geen vakantiegevoel!
Inmiddels is Yula weer veilig thuis en begint ze haar stempel te drukken op het leven van haar ouders én oma('s) en opa('s) :p

Oók tijdens de vakantie, ben ik begonnen met wat beweging opdoen. Bij de PSV Oldstars heb ik een voetbaltraining opgepakt. Ik wil meer met PSV Oldstars. Vandaar ook dat ik mezelf opgegeven heb voor wat bestuurlijke activiteiten. PSV Oldstars is een prachtig initiatief. Iets waar PSV trots op mag zijn. Iets waar alle Oldstars trots op mogen zijn. Van welke lichting ook.

De bijwerkingen van  de chemo/hormoonkuur begonnen steeds meer grip op lijf en geest te krijgen. Nu mijn lijf en, vooral, ook mijn geest weer beginnen aan te sterken juist dóór die voetbaltraining èn door het pràchtige weer worden die bijwerkingen steeds verder naar de achtergrond verwezen. Hóóp ik.

Goed nieuws: Tijdens de laatste controle bleek dat de PSA waarde (weer) onmeetbaar is. En dat is goed. Dat betekent dat de tumor niet actief is. Dat betekent óók, dat ik er weer 3 maanden bij heb, tot de volgende controle.

Mijn hoop is, dat die tumor mij verlaten heeft. Murw gebeukt door de chemo en bestralingen. Uitgehongerd door de Hormoonkuur. Doelloos dwalend door mijn gangenstelsel en minachtend uitgescheten. Hulpeloos jankend in de wc pot liggend om, uiteindelijk keihard het riool ingespoeld te worden. Dat zou mooi zijn hahaha

Weer terug op aarde: Tot nog toe word ik er alleen met de geest sterker op. Lichamelijk moet ik er ook sterker op worden, daar ben ik van overtuigd. Alleen, ik merk er nog niet zoveel van. Pijn in botten en gewrichten blíjf ik, tot mijn teleurstelling, voelen. De geest word dan wel sterker maar óók anders. Wanneer je zoals ik de confrontatie met de dood moet aangaan, verander je, onherroepelijk. Maar goed, ik blijf doorgaan met het voetbal (keileuk!), fietsen (keileuk!) èn bloggen (óók keileuk!).

Het huis, de tuin ga ik steeds meer zien als een oord waarin ik me lekker voel. Ik wil nog zoveel in de tuin doen. Zoveel aan en in het huis ook. Ook de auto's en de scooter wil ik beter en mooier maken. Samen met Anja naar plekken gaan waar wij ooit geweest zijn en dan denk ik vooral aan de Wörthersee(A), Thiersee(A) en het Lago di Garda(I). Niet direct om de hoek maar, wat is afstand?

Ik wil nog zoveel. Wat dat betreft is er zat werk aan de winkel. Privé en zakelijk. Dus óók bij de opdrachtgever en óók bij de werkgever. Zakelijk mag ik Maandag weer aan de slag! Eerst pas op de plaats en dan voorwaards mars! Ik heb de afgelopen de tijd gehad om het een en ander te laten bezinken. Nu nog uitvoeren :p

Ik krijg het druk. Wellicht krijg ik het TE druk. Je weet, overal waar TE vóór staat, is niet goed.

Dat ik denk dat ik het TE druk krijg, komt voornamelijk doordat ik bewust ben geworden van mijn naderende deadline. Die kan zomaar en opeens gesteld worden. Ja, ik weet het, dat overkomt uiteindelijk iederéén. Alleen, het verschil met iederéén en mij is dat ik er bewust van ben (geworden). En als je bewust ben van een naderend deadline, dan wil je nog doen wat je wilt doen. De één wilt veel, de ander wilt weinig. Ik wil nog veel dus. Misschien wel TE veel. Daar heb je het weer: TE.

Ondertussen ga ik ons Yula (onze kleindochter) groter zien worden. Is het nu nog een hummeltje, vóór je het weet is het een onhandelbare puber. Als ik dát nog mag meemaken, dan mag Opa weer uitpakken, als Opa... :p