Normen en Waarden

Je ziet ze steeds vaker opkomen. Woorden als Respect, Normen, Waarden. En dan vraag je je af, Waarom is dat zo? Is er dan zoveel veranderd dat men moet herhalen dat er ook nog zoiets is als Respect, Normen en Waarden?

Vroeger, moest ik altijd wat smalend glimlachen bij het woord Generatiekloof. Generatiekloof? Hoezo? Wat begrijpen die oudjes nu weer niet.


Ohoh! Dáár heb je het al. Wat begrijpen die oudjes nu weer niet.... Misschien begreep ík tóen niet waaróm die oudjes van tóen niet begrépen wat die jongeren van tóen bedóelden.




Waarschijnlijk, waren die jongeren van toen, niet in staat, op de juiste manier te communiceren met die ouderen van toen. Want communicatie, verbaal of nonverbaal, is kei-belangrijk. Wanneer een van de partijen iets niet begrijpt, ligt dat ten dele aan die partij natuurlijk. Maar vooral moet de oorzaak gevonden worden bij de partij die iets uit te leggen meent te hebben.


Men moet er niet van uit gaan dat de ánder, de één begrijpt. Want dat is per definitie niet zo. 
Wéét met wie je communiceert en vertel, wat jíj wilt, dat de ander volgens jou te weten moet komen. En communiceer dát dan ook op een manier, zodat de ander ook echt begríjpt wat jij bedoelt.


Dan toon je in ieder geval Respect. Men zal de wijze van communicatie als Norm hanteren en er een hoge Waarde aan geven.


PS. Onthoudt bovenstaande wanneer je onverhoopt in de situatie mocht komen dat je met iemand wilt gaan communiceren met een licht getinte huidskleur en een (Noord) Afrikaans uiterlijk Bovendien wekt de persoon de schijn niet verder te kunnen/willen komen dan het woord "Warrom" in vragende vorm, meestal gevolgd door "kaaik jaai maai an!". Welnu, om dáár een antwoord op te geven: Het is in ónze cultuur gebruikelijk dat men elkaar in de ogen kijkt indien men enige vorm van communicatie wenst op te starten. Net als handje geven en herkenbaar(!) over straat lopen. Dat zijn Normen met hoge Waarden. Als je je hier aan kunt houden, toon je ook nog eens Respect voor de cultuur waar jij, in eerste instantie, als gast gezien wordt. Ik begrijp ook, dat er landen zijn, hele culturen zelfs, waar je op straat meer geiten, schapen en/of runderen tegenkomt dan mensen. Ja dan wil ik ook best begrijpen dat handje schudden en herkenbaar over straat lopen niet zo'n hoge waarde heeft dan hier, in Nederland. Nederland, waar je geiten, schapen en/of runderen op daarvoor geeigende en omheinde stukken grond aantreft. En zelfs dáár  worden ze, zo af en toe, misbruikt aangetroffen! Maar dat is een ander verhaal.

ik wil ik wil ik wil

Ik zou willen dat ik niet aan de chemo hoefde. Ik zou willen dat de hormoontherapie een overbodig iets wordt. Ik zou willen dat ik die bestralingen alleen van horen zeggen ken. Ik zou willen dat Prednison er alleen voor anderen was, niet voor mij. Ik zou willen dat die Botpunctie niks opgeleverd had. Eigenlijk zou ik gewoon willen dat ik gezond ben.

Ik zou willen, dat ik me niet hoef te verdiepen in de Wet Poortwachter en re-integratie proces. Dat ik gewone zorg kan afnemen in plaats van Palliatieve zorg. Dat ik normaal kan blijven ademen. Dat m'n conditie op peil was. Dat ik me geen zorgen hoef te maken over Pensioen tekort, over de Lease-auto, over hoe we rond moeten komen binnenkort. Dat we gewoon 'zorgeloos' door kunnen bolderen.

Hoewel ik van mening ben dat 'Zorgenloos'  niet bestaat.  Zorgen zal je altijd hebben. Sommigen wat meer dan de ander. Maar uiteindelijk, zijn de zorgen zo groot als jij ze maakt.

Voor elke zorg is er wel een oplossing. Misschien vindt je 'n bepaalde oplossing niet leuk, maar het is een oplossing :p

Als ik gezond zou zijn, zou ik me waarschijnlijk over andere zaken zorgen gemaakt hebben. Misschien zijn die zorgen over de kanker ook niet eens zo erg. Ik weet wel waar ik aan toe ben nu. Dat is een voordeel. Ik weet nu ook wat opvliegers (hot flashes) zijn, ik weet nu ook wat krachtverlies inhoudt. Ik weet nu ook weer wat kortademig zijn met je doet. Wat het is wanneer je je evenwicht zoekt. Ook weet ik wat het is om zo af en toe depressief te zijn.

Van al die dingen die ik genoemd heb moet ik de andere kant ook leren kennen. Die andere kant kan het positieve of negatieve van iets zijn. Want, als je het positieve van iets niet kent, hoe weet je dan wat het negatieve is? En andersom, wanneer je het negatieve van iets niet kent, hoe weet je dan, of dat iets, positief is? En dat positieve en negatieve, zijn heel rekbare begrippen. Wat voor jou positief is, is voor de ander misschien wel negatief. En andersom. Het is net als met waarheden. Wat voor jou DE waarheid is, is voor de ander misschien wel een leugen.

Waar het eigenlijk (weer) om draait is Respect. Heb respect voor de een zijn toestand. Want elke toestand heeft een positieve en een negatieve zijde. Elke toestand heeft zo zijn waarheid of waarheden. Tis maar net hoe jij dat ziet en of jij je kan verplaatsen in een bepaald iemand of een bepaalde situatie. Kan je dat niet, nah..... dan heb je in ieder geval een gebrek.

En nu maar hopen dat een ander, zich in jouw situatie kan verplaatsen. Of je moet zo'n sterk figuur zijn dat je geen schouderklopje, geen complimentje nodig hebt. Dat kan ook natuurlijk :p

Trainen, trainen, trainen...

Vandaag ga ik maar weer eens. Uit nood gedwongen zullen we maar zeggen. Het zonnetje schijnt (nog). Tis wat frisjes, maar ik MOET m'n rondje weer's gaan draaien. Waar ik het voor doe? Zeg 't maar :p


Voor de FUN moet je 't doen, hoor ik regelmatig. Dat competitieve moet er af. Vooruit dan maar. Maar, vergeet niet, juíst door dat competitieve, komt bij mij de fun hè! Als ik niet kan winnen, is voor mij de fun ver te zoeken. Als je dát maar weet. Bovendien, ik weet het, die fun is gewoon een kwestie van instelling. Ík heb al gewonnen wanneer ik aan het rondje begin. En je weet: Verliezen kan ik niet, net zo min als je van mij kunt winnen want, kijk's goed: Ik hèb al gewonnen :p


Maar goed. Dit terzijde. Mijn rondje nu. Ik noem het: 'de Krul van de Duivel'. De moelijkheid zit'm hier in. Op een gegeven moment, moet je versnellen. Sprinten zo U wilt. Het viaductje op, bovenop de A50. Meteen daarna moet je zo'n 2 à 3 kilometer de snelheid vasthouden. Dat laatste, je rijdt dan zo'n 35 in 't uur, is dan best wel een opgave.


Nu hield ik het eerst nooit  bij. Dat trainen van me. Ik won immers de meeste sprintjes? Maar nu, met die kanker en zo, nu wil ik het gaan bijhouden.

'Dat moet je in Strava doen' zei ons Mike beslist. 'Want dan,' vervolgde hij (ons Mike), 'dan kan je zien of je vooruitgang boekt. En wat leuk is, je kunt ook zien wat anderen op de totale rit of een gedeelte ervan, hebben gereden.'.  Ok, dat lijkt me best wel FUN. Chilluhh voor de jongeren onder ons ouderen.

Aldus heb ik dus mijn eerstvolgend ritje op de Krul vastgelegd, in Strava, en zie: Dáár waar gesprint werd, stond ik op de 1154e(!) plek. Achter een of ander vrouwke. Dáár gaat de fun! Een plek bij de 1e 3 had ik niet verwacht, maar 1154e! Gek genoeg is dát nu weer de drijfveer. Ik laat me weer gek maken.
De testosteron vliegt m'n oren uit! Testosteron! Ho 's ff. Testosteron is toch díe voedingsbodem voor m'n tumor?


Rustig aan sprinten dan maar, zonder al teveel agressie. Tis tenslotte tegen een virtuele tegenstander. Ik ken'm niet eens. Maar toch, 1154e plek.... dat hoeft voor mij niet. Ik kan mezelf niet eens terugvinden bij de 1e 10 in het rijtje! Dus voorlopig sprint ik tegen mezelf. Is ook leuk hoor. Alleen kan ik mezelf niet zien, horen of voelen. Ik kan mezelf alleen in gedachten (of dromen) uit het wiel rijden en zo stiekem mogelijk opschakelen. En dat met een lach, en een traan. Want niemand, vooral m'n tumor niet, mag weten dat ik testosteron aan het opsparen ben.


En dan exploderen! Of nee, gewoon geleidelijk aan versnellen. Exploderen betekent het verbranden van een hoop testosteron in een fractie van een seconde. En dát laatste, wil ik vermijden. Dus, zo geniepig als maar kan wat testosteron opbouwen en dan zo geleidelijk mogelijk van die testosteron afscheid nemen. Dát is het recept, wanneer ik, op dit moment, van mezelf wil winnen.


Mezelf kan ik wel voor de gek houden, maar die lilleke agressieve tumor van mij??

Geboren worden en Doodgaan

Geboren worden en Doodgaan. Twee totaal verschillende zaken zou je denken. Echter, in 'geboren worden' en 'doodgaan' zie je al wat er gaat gebeuren. Maar goed, als je geboren wordt, KOM je ergens, je wordt wellicht ontvangen door je vader , je moeder, de medische staff  en, als die er al zijn,  je zussen of je broers.
Ga je dood dan is dit bijna hetzelfde. Met dat verschil, dat je dan GAAT. Wellicht wordt je uitgezwaaid door je broers en zussen, mochten die er (nog) zijn en misschien ook je vader en je moeder (mochten die er ook nog zijn) en net zo misschien, een medische staff.
Dit alles is wat we weten. Dit zijn feiten.

Je WORDT geboren en je GAAT dood. Dat is overigens de enige zekerheid in leven: Je gaat op een gegeven moment gewoon dood. Punt.
Maar, er zijn ook overeenkomsten tussen geboren worden en doodgaan. Je komt alleen en je gaat alleen, je wordt ontvangen of je wordt uitgezwaaid.

Wat we echter niet weten is, dat wanneer je geboren wordt, of je dan ook uitgezwaaid wordt. En wanneer je sterft, dat je dan ook ontvangen wordt.

Sommigen onder ons, kunnen niet wachten tot ze dood zijn, want er staan (of liggen)  tig maagden op ze te wachten, denken ze. Dat weten ze niet. Dat hopen ze, maar dat weten ze niet. Net zoals wij niet weten wat er te gebeuren staat  indien wij doodgaan. Vandaar misschien dat avontuurlijk gevoel wanneer je sterft, of misschien krijg je wel een angstgevoel. Ook lekker. Want je gaat het grote onbekende tegemoet treden. Maar, dat deed je toen je geboren werd ook. En, weet je of je toen werd uitgezwaaid?

Een lichaam is een omhulsel, een soort van voertuig.  Dat is de algemene gedachte. Als je dood gaat, verlaat je geest het lichaam. Amen. Althans, dat denken wij.

Maar als je geboren wordt. Hoe zit dat dan? Krijgt de geest dan de sleutels om het lijf op te starten wanneer het geboren wordt? Voordat hij of zij een verschrikkelijke (pedagogische) tik op de billen heeft gekregen? "Ja! De bestuurder is er! We kunnen verder!" of "Hey, hij of zij is er nog niet. Nog eens meppen dan!".
Hoe dan ook, wanneer je geboren wordt weet je niet of je uitgezwaaid wordt en als je sterft weet je niet of je ontvangen wordt. Hersenen schijnen alles vast te leggen. Alles. Maar niemand heeft aan kunnen tonen wat er bij de geboorte zoal gebeurd. En dus kan je je afvragen wat het tijdstip was dat je toetrad in het lichaam(pje). Was dat , toen je die tik op de billen kreeg of was dat net ervoor. Wie het weet mag het zeggen.

Overigens, over dat uitzwaaien kan je je lichtelijk zorgen maken. Want zwaaien je ze uit met handbewegingen die gaan van links naar rechts of van rechts naar links? Of, wordt je uitgezwaaid met handbewegingen van voren naar achter of van achter naar voren?

Buitensluiten

Iedereen kent dat gevoel wel. Dat gevoel van 'Ik wil naar binnen!' maar je kunt het niet. Je hebt de sleutels niet. Tsja, daar sta je dan. Nu had ik zo een ervaring vanmorgen. Echter, ik was niet buitengesloten, maar bínnengesloten.


Hoe dat zo komt?  Op aanraden van ons Danny, doen we elke keer wanneer we het huis verlaten, de voordeur op slot. Anja is uitermate goed getraind. Zo ook deze morgen. Zij verliet het huis met een door haar op slot gedraaide voordeur. Heel Goed! Ware het niet dat ík geen voordeursleutel heb. Wél een garagedeursleutel. En laat die sleutel nu  in de auto liggen. En die auto staat buiten. Ik in paniek. Na wat gedrentel en gezoek, móest de garagedeursleutel wel in de auto liggen. Is er een oplossing? Jazeker wel.


Gewoon de huishoudtrap achter tegen de schutting zetten, over de schutting springen, naar de auto lopen, de sleutel pakken en de garagedeur openen. Simpel. Zo gezegd zo gedaan. Bovenop de schutting had ik nog een moment van aarzeling. Ik ben er 64, heb een hormoonkuur. Die hormoonkuur houdt in dat mijn botjes wat breekbaarder worden. Na dat moment (fractie van een seconde) sprong ik. Yeeeehaaaa! Ik landde op mijn voeten, rolde door en kwam uiteindelijk liggen op mijn rug tot stilstand.

Als je niet weet waar ik het over heb: Kijk maar eens naar een of andere film over WWII waar paratroopers hun kunstjes vertonen. Nu ik het erover heb, dat heb ik ook ooit eens gedaan. De training dan he :p Maar, dit is voor mij niet voor herhaling vatbaar. Later misschien, als ik weer jong ben.


Binnen no-time stond ik weer op de voetjes. Even voelen. Hm...niks gebroken. Bedankt mam (en Hein Essink!) dat ik vroeger 'op'  judo moest. Dat val breken heeft me al meerdere keren goed geholpen! Zo ook nu. Maar toch, ik ga het niet meer doen! Of het zou niet anders kunnen natuurlijk, dan moet het maar weer, denk ik. Of niet. Dat zou misschien verstandiger zijn. Maar nu, nu ga ik weer naar Defensie. Nu heb ik ook weer's wat te vertellen :p

Bloeddruk

Vandaag bij het UWV geweest om een start te maken met betrekking tot de WIA aanvraag. Dat moet, want ik ben bijna al 2 jaar ziek. En dus komt het UWV om de hoek kijken. 
Waar hadden die arts en ik het zoal over hebben gehad? Zo'n beetje, om datgene te bevestigen wat de bedrijfsarts en ik al besproken hadden. Schokkend? Welnee, oud nieuws. De taak van deze arts was het zich focussen op de beperkingen welke de kanker mij heeft opgelegd.

Wat wel nieuw was, was dat de UWV arts mijn bloeddruk opnam. Hij kwam uiteindelijk op 170/100. 140/80 is normaal, dus ik zit er een eindje boven en das niet zo goed. Op zijn advies een afspraak met de huisarts gemaakt. Ik kan morgenvroeg om 11:00 al door hem onderzocht worden!

Het zal mij benieuwen wat daar dan uit gaat komen. Mocht de bloeddruk nog steeds aan de te hoge kant zijn, ben ik óók benieuwd naar wat de vervolgstappen zullen zijn.

Ook dit, die te hoge bloeddruk, heb ik nog nooit  meegemaakt. Ik was altijd tip top in orde, maar sinds die kankerconstatering..... Het zal een soort van domino effect zijn. Ergens valt er een steentje om en hup! De rest valt ook om! Zo  zal de natuur wel in elkaar steken.

Daarom ook, dat wanneer de mens zich in een of ander ecologisch systeem gaat bemoeien, er zich altijd wel een probleem elders voordoet. Zo ook met die kanker. Maarja, zeg maar eens iets tegen die kanker dattie ermee ophoudt. Toe maar, zeg het dan! VAN MIJ MAG HET!

Bucket list

Mij word weleens gevraagd, of ik een bucket list heb. Een wat? Een bucket list! Uhh.....ik zal eens opzoeken wat dat is een bucket list. Goddank hebben we tegenwoordig Google ofzo....

Ok, volgens Vrouw en passie (Ja, hormoonkuur hè) is de definitie voor een Bucket list als volgt:

'

Een bucketlist is een lijst van alle doelen die je nog wilt behalen en alle dromen die je nog waar wilt maken voordat je dood gaat. Een bucketlist is een levende lijst waar je altijd doelen en dromen aan toe kunt voegen.

'

Bron: http://www.vrouwenpassie.nl/artikelen/wat-is-een-bucketlist/

Toch wel apart. De Bucket list is dus een levende lijst voor mensen die doodgaan. Ok. Maar nu rijst in mijn simpel brein de volgende gedachte: IEDEREEN gaat toch dood? Dus IEDEREEN moet dan zo een Bucket list hebben. Niet alleen ik dus. Gelukkig! Maar wie heeft er nu zo'n ding?
Ik denk diegene die weet dattie binnenkort de Geest gaat geven. En die gedachte is heel rekbaar. Ikzelf heb een agressieve, uitgezaaide tumor. Dus je mag van mij verwachten dat ik eerder de pijp uitga dan iemand die 'gezond' lijkt. Maar, wat als die iemand nu van geluk onder een trein terechtkomt? Of erger, een zwaarlijvige mevrouw. En hij of zij heeft er nooit een bucket list op nagehouden. Laat staan dattie gedaan heeft wat hij of zij nog zou willen doen vóór hij of zij onder dat ding terecht kwam. Wat dan?


Ik denk dat zo'n Bucket list gebruikt wordt om een ten dode opgeschrevene met goed gevoel aan te kunnen spreken. Das beter dan aan 'm te vragen oftie het koud heeft toch? Of dat de soep niet smaakt, of dat de koffie te sterk is. Dan kun je'm beter vragen naar de Bucket list. Kan je daar ook eens over bakkeleien: 'Jij wilt nog naar een onbewoond eiland? Hm.....'


Ik heb eindelijk mijn muzieklijstje af, voor zover ik dat niet veranderd wil hebben. Op verzoek hoor. En daar kan ik me best wel wat bij indenken. Wat als je zo'n muzieklijstje niet hebt. Dan zit je op je eigen uitvaart misschien tegen Mieke Telkamp aan te hikken met d'r Tijd. Dáár heb je het al! Ik geef niks om die Telkamp! Nee, dan is het beter dat je dát (die muzieklijst) beter zelf in de hand houdt en dus het gevoel hebt dat je alles onder controle hebt. Mits men je muziekkeuze respecteert natuurlijk.  'Wiltie dat horen? Das toch geen muziek! Hup, weg ermee!'. Daar lig je dan in je kist. Je kunt geen kant meer op en je hoort die Telkamp met d'r Waarheen.


Maar goed, de Bucket list dus. Jaaaa, wat zou ik nog willen alvorens ik ga hemelen? Ik weet 't: NIET gaan hemelen! Ooow, dat mag niet, ok. Welnu, ik zal er eens over nadenken, over mijn Bucket list. Wie weet kom ik nog ergens dan. En dat (die Bucket list) is eigenlijk dikke flauwekul hoor. Want als je dood bent dan kom jij toch dáár, waar jíj wilt? Ik wel hoor. Maar, misschien, als ik dood ben, ga ik nergens meer heen! Dan ben ik immers dood. Lichtje is uit, kaarsje is op.

In beweging en in beweging blijven!

Zow hey. Toen ik net te horen kreeg dat ik kanker heb. Uitgezaaid en al met als bonus dat het een zeer agressieve variant is ook nog's, toen was ik in de bloei van de herfst van m'n leven. Een conditie om een puntje aan te zuigen. Een buik van onbeduidende omvang. Onmeetbaar, net als de PSA waarde van nu.

Ja, ik mocht er zijn toen. En nu? Nu begin ik een buikje te krijgen. Sterker, ik heb er één! Ook in gewicht ben ik toegenomen: Van een 83 kg naar een 92 kilo. Dat moet er dus vanaf, dat verschil van plus 9 kilo! Maar niet te snel he. Ik moet ook ac-cli-ma-ti-se-ren ofzo. Ik weet nog goed, dat ik niet wakker lag van de chemo- plus hormoonbehandelingen, en daar bovenop nog eens de 17 bestralingen.


Ik lachte erom, had nergens last van. Maar gaandeweg lach ik minder hard en bovenal, minder snel. Ik weet nu wat dat inhoudt, die chemo- en hormoonbehandelingen. Ik weet nu wat de gevolgen zijn. Ik wil niet teveel en te snel minderen in gewicht. Maar toch wil ik het, want in het begin woog ik ook minder en had een (veel) betere conditie. Dat wel.


Dus, ik moet die conditie weer hebben en weer terug in gewicht.  En dat in juiste proporties natuurlijk. Anders focust mijn lijf  teveel op afvallen of op herkrijgen van conditie. Nee, het moet in de juiste verhoudingen zijn.


Mocht ik weer aan de chemo moeten, dan heb ik ik in ieder geval een evenwicht in conditie en lichaamsgewicht. Zoiets ja. Maar hoe doe ik dat? Gelukkig heb ik google. Eerst die kurkuma, wietolie en forum onzin eruitfilteren en ik hou wat over waar ik mee uit de voeten kan. Nu nog doen :p

Trainen 20170329

Jawel, gisteren weer eens mijn best gedaan op het DBS voetbalveld. Onder toeziend oog van Peter Cocu (Trainer DBS OldStars, Judith v. Berkel (gemeente Eindhoven) en wat (licht) geblesseerde OldStars. Ik moet zeggen, het ging beter dan de week daarvoor. Moe was ik zeker, ik heb geloof ik de rest van de dag op de bank voor pampus gelegen (Een beetje historie voor de onwetenden onder ons:  'De uitdrukking ‘voor Pampus liggen’ stamt uit de tijd van de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC).Vanaf de 17^e eeuw voeren veel schepen heen en weer naar Oost-Indië en andere bestemmingen in Azië. In die tijd was het IJsselmeer nog de Zuiderzee, waardoor er sprake van getijdenwisselingen was. De schepen, die soms zwaarbeladen terugkwamen uit Azië, moesten vlak voor ze de haven van Amsterdam konden betreden langs een ondiepe vaargeul varen. Deze geul heette Pampus.')
Zo, nu weet je het. Kennis is nooit weg. Ja, die Indo's hadden en hebben nog veel invloed op de NL cultuur. Wat te denken van Indo-rock en sateh babi en Blauwe Hap :p

Maar goed, ik dwaal weer's af. Intensieve training gehad gister bij de DBS OldStars. Bedankt Peter C. en aanhanger van FC Eindhoven (Ben de naam weer's kwijt).


Vandaag is het Donderdag de 30e maart 2017, 12:00,  en ik ben weer boven jan. Neeeeeee, niet letterlijk! Ik heb helemaal geen Jan in de buurt! Nee, ik bedoel figuurlijk. Ik ben (figuurlijk) weer boven jan. Hormoonkuur ten spijt. Chemo en Bestralingen zijn verjaard, zegt men.


Binnenkort wordt een schrijven van me in (blog-vorm) op de OldStars site gepubliceerd. Ik ben natuurlijk zeer benieuwd want dit is geen alledaags gebeuren. Misschien wel, misschien niet. We gaan het vanzelf zien.


De training, oja, die liep lekker. Zoals ik al zei, intensief maar lekker. Trainden we op tactisch inzicht, het partijtje (om het geleerde in praktijk te brengen) was een welkome afwisseling. Met veel plezier werd het partijtje dan ook afgewerkt.
Ik denk dat de meesten wel, het bijzonder naar hun zin hadden. De 'verliezers' niet natuurlijk, maar dat was van korte duur. Snel kwam er weer een lach op hun snoetjes. 'Hun' zijn die OldStars. Die Ouwe Jongeren. Zij, die denken weer jong te zijn. Dat waren ze al, in hun kop, maar om de een of andere manier denken ze écht jong te zijn. Laten we zeggen, een jaar of 20 terug. In sporttermen ben je dan al bejaard maar dat deert niet. We zijn jong, we zijn (overwegend) man en dus zijn we jongens! Soms kwajongens maar over het algemeen wanen we ons terug in de tijd. Totdat we op de grond liggen met een pijntje op de enkels, ofzo. Dan zijn we weer in de hedendaagse wereld. Dan zijn we ook een beetje zielig en hebben wat aandacht nodig. Maakt niet uit van wie. Gewoon dat schouderklopje of een belangstellend 'Gaattie?' is al genoeg. Op naar volgende week dus :p

Snurk

Plots word ik wakker gestompt/geprikt/geduwd/geslagen/weet-ik-wat-nog-meer. 'Huh?' zeg ik nog slaapdronken, 'Wat isser?'.

'Je snurkt!' klinkt het bits vanuit het donker. 'Ik snurk! hahaha. Dus ik leef nog!' hoorde ik me stilletjes lachend denken. Maar ja, nu kan ik niet meer slapen en het is pas 02:25. 


Ik kan het me best voorstellen hoor, dat het snurken van je partner lastig is. Vooral wanneer jezelf gezond bent en het gesnurk van de ander je wakker houdt en zeer irritant is. Vroeger, toen ik nog 'gezond' was, toen trok ik me het best wel aan. Dat gesnurk van me, en ik deed mijn uiterste best om niet te snurken.




Alleen, mij doet dat gesnurk van me niks meer. Wanneer je 2 opties hebt: snurken of doodgaan, dan weet ik wel wat ik NIET wil.




Maar goed, door mijn gesnurk zit ik nu beneden. Klaarwakker. De rekening komt overdag wel, bedenk ik me. De rekening wordt altíjd wel gepresenteerd. Of ik wil of niet. En zeker tegenwoordig. Dan ben ik op wat voor moment dan ook, oververmoeid. Dan kan de hele wereld me gestolen worden. Dan móet ik ff plat. Oogjes toe, al was het maar voor 15 minuten. Het maakt niet eens uit waar.


Of, toch wel. Wanneer we ergens op bezoek zijn, Anja en ik, en de vermoeidheid komt ineens opzetten, dan wil ik naar huis. Of dat nu begrepen wordt of niet. Ik wil naar huis en ik wil plat. Dat is het gevolg van de hormoonkuur. De chemobehandelingen en de bestralingen liggen nu al 1 jaar achter de rug. Men zegt dan dat het dáár, niet meer van kan komen. Wél van de hormoonkuur. Die heb ik nog.




Het is nu 02:39 en ik ga nog maar eens een bakkie zetten. Dat smaakt wel. Daar blijf je van wakker zeg je? Nou en! Als ik wakker ben weet ik tenminste dat ik leef en..... dat ik niet snurk :p