Puinhoop

Ik heb prostaatkanker. Ik lig in een scheiding.

Puinhoop
Eigenlijk is de rest van mijn leven één grote puinhoop. Althans, zo voelt dat nú aan. Morgen is dat waarschijnlijk anders. Ook een puinhoop kent struktuur.
Ik moet nog zoveel doen. Maar wat en wanneer? Het wordt weer eens tijd voor een Excel- of Freemind bestandje ofzo. Gewoon om het een en ander te laten bezinken en een plek te geven.


Depressief
Ik voel me er depressief onder, niet lekker in ieder  geval. Dat is misschien wel normaal en ik móet er doorheen zien te komen. Hoe? Weet ik veel, ik zie wel.


Zelfdoding
Zelfdoding door middel van ophanging of wat  pilletjes is uit den boze. Dáár begin ik  niet aan. Euthanasie evenmin. Maar Versterving, dát  lijkt me wel wat. Voorlopig niet, ik voel me best wel goed. Heb wel wat ongemakjes maar die horen er ook bij, heb ik vernomen.


Alleen voelen
Het ergste is, dat  ik er nu ècht alleen voor sta. Iets wat ik altijd al geroepen heb, helaas. Net zoals: 'Als het goed gaat met je, heb je een naam. Gaat het slecht, ben je een nummer'. Denk dáár maar eens over na.
Eénzaam voel ik me niet. Wèl alleen. Ik weet niet wat het ergste is. Eenzaam zijn of je Alleen vóelen. En...Gevoel kan je uitschakelen, zegt men. Vooruit dan maar, waar zit die knop ergens?.... :P

Mijn Excuses, indien gewenst

Mocht ik door het plaatsen van berichten in deze blog mensen gekwetst danwel tegen het hoofd gestoten hebben, weet dan, dat dit nooit mijn bedoeling geweest is.
Ik respecteer iedereen, ongeacht geloof, uiterlijke kenmerken (waaronder huidskleur en mate van scheelheid), of je intelligent bent of juist niet en weet ik wat nog meer.

Elk bericht, door mij geplaatst in deze of eender welke blog is naar waarheid geschreven.


Ik ben de éérste om toe te geven dat het MIJN waarheid betreft. Niet jouw waarheid dus! Dáár, ben je zélf voor verantwoordelijk.


Echter... Je voelt zich nog stééds gekwetst/genomen/genaaid:

1. Bedenk dan, dat dát jouw gevoel betreft bovendien.... het hebben van dát gevoel zegt héél wat over jezelf.Al wat je hoeft te doen is luisteren...Zoekjezelf! :p

Afscheid

Ik ga afscheid nemen van alles en iedereen die mij, al dan niet, een warm hart toedraagt.

Waarom neem ik afscheid? Ik neem afscheid omdat ik het leven dat ik leid beu ben. Ik ben het moe en heb er genoeg van. Het is mij teveel geworden. Mijn kleindochter ten spijt.

• Anja laat mij alleen
• De ongeneeslijke kanker
• Het grote onbegrip
• Yula

Anja laat mij alleen
Het is, volgens mij, begonnen toen de jongens nog klein waren. Anja werd toen verliefd(!) op een tapijtenlegger uit Best. Ik weet niet eens meer hoe die heet. Ik weet alleen nog dat het een, in mijn ogen, een klein opneukertje was. Zo'n kereltje waarvan de mond groter was dan zijn lijfje. Figuurlijk dan.  'Er is niks gebeurd!' waren de woorden van Anja. Maar ja, een tapijtenlegger die in MIJN huis is geweest, van boven tot onder tapijt heeft gelegd. Bovendien voorzien is van een grote smoel (en te klein lijf), ik weet het niet hoor!
Toen wilde Anja al van me af en ík wilde daar niks van horen stom(!)). Misschien ben ik TE goedgelovig :p

De jaren erna waren er van financiele voorspoed. Toen ging alles goed, dacht ik zo. Totdat ik, jaren later en vele beschuldigingen van vermeend overspel gedaan door Anja, ook eens vreemd ging. Weer hommeles in huize Cordromp. Echter, het grote verschil in jaren (zo'n 30) deden mij weer in de armpjes van Anja drijven. Opnieuw pais en vree in huize Cordromp. Zo dácht ik tenminste. 

Dat was trouwens óók de periode waarin één van mijn vrienden mij zei, dat hij en zij (het is een stelletje) voor Anja hadden gekozen en dus liet híj, mij vallen.  Moeilijke zin?

'Dat begrijp je toch wel?' vroeg hij mij ook nog, in al zijn onschuld.. 'Tuurlijk jongen', ík begrijp dat wel. En dat begréép ik ook. Want als je onder de plak zit, luister je naar je partner. Simpel.
Bovendien is hij, naar eigen zeggen, een grote racist èn trotse eigenaar van het grote onzinboek Mein Kampf. Dus, het zal allemaal wel.

Alles ging weer goed dacht ik, totdat ik de diagnose kanker kreeg. Ongeneeslijk ook nog eens èn van een zeer agressief type.

De kanker
Al vroeg in het begin, tijdens de chemo, kreeg ik al het gevoel dat Anja meeging naar het ziekenhuis omdat 'men' het van haar verwachtte. 'Niet waar, je ziet het verkeerd' wist Anja mij te vertellen.

In het begin ging Anja mee naar het ziekenhuis. Dat veranderde best wel rap tijdens de chemo.
Toen de behandeling overging naar controle zat dat meegaan van Anja er óók op van en volgens haar. Ze vroeg mij nog wel of dat ik het erg vond dat ze niet meeging. En ja, eerlijk gezegd,  je hoefde er alleen maar te zitten. Dat was best wel fijn eigenlijk. Als kankerpatient zijnde kreeg je het gevoel dat je er niet alleen voor stond  Voor dat grote onbekende. Want onbekend was dit alles zeker en....onbekend maakt onbemind. Wie houdt er nou van kanker? Nou dan.

Ik moet vaak denken aan die film over een jongen die kanker kreeg. Zijn vriendin kon óveral tegen, maar liet het al zeer snel afweten. Sterker, ze ruilde hem in voor een maffe kunstenaar. Daaag vriendin!
Gelukkig voor hem, had die jongen een vriend. Die vriend hielp die jongen, tijdens de rest van zijn leven, weer in het zadel. Dát, was een vriend.
En een goede, waargebeurde,  film overigens. Een film ook waarin een prostaatkankerpatient het leven liet. Waarom nu weer een prostaatkankerpatient!

Het grote onbegrip
Het grote onbegrip. Dat kwam al snel. Met name vanuit de kant van mijn werkgever CGI. Want welke werkgever had een werknemer die na de diagnose kanker dóórwerkte? Nou, CGI dus. EN CGI had er geen ervaring mee. zeiden ze. Nu inmiddels wel dus. Ik.
Het grote onbegrip kwam om elke hoek kijken. Ik zag er immers goed uit? Hoe kan jij nou ziek zijn!
Iedereen die enstig en chronsich ziek is en er bovendien nog goed uitziet, niet ziek in ieder geval, heeft hiermee te maken.
Je zit in een rolstoel en/of je hebt een wandelstok maar je ziet er nog goed en lekker uit? Uit die stoel! Flikker die stok de sloot in! Ga heen en loop!

Voor mij was dit, natuurlijk, onbekend terrein. Ik moe(s)t me op alles richten: HR, het UWV,  CGI zelf en weet ik wat nog meer. Nú ook nog, ja!
Ook het thuisfront wist van niks. Zeer begrijpelijk. Voor hen moest ik óók onder woorden brengen wat dat nu is: prostaatkanker. Erger, wat gaat het betekenen wanneer deze prostaatkanker ook nog eens ongeneeslijk en agressief is? Gelukkig is daar het internet met al zijn pdf bestandjes van allerlei ziekenhuizen èn... het inloophuis de Eik. Dè plek in Eindhoven voor alle kankerpatienten! Dè plek ook waar de prostaatkanker stichting aktief is. Een stichting waar ik me meteen thuis voelde en trouw iedere eerste donderdagmiddag van de maand m'n gezicht liet zien.

Die forums, daar heb ik niks mee. Die z'n oom had dit, die z'n tante had dat. En allemaal zijn ze ondertussen na een verschrikkelijk zwaar ziekbed overleden. Dood dus. Of ze leven nog, maar dan onder de meest verschrikkelijk omstandigheden. Laat maar, voor míj hoeft dat niet.

Zelfs nu, sta ik er alleen voor. En dat neem ik vooral Anja kwalijk. Echter, zij kan er niks aan doen, dat snap ik wel. Velen in haar familie noemen haar 'langzaam'. Behalve de langzamen,. Die noemen haar snel :p Ik begin dat, nu pas(!), te begrijpen. Liefde maakt blind?

Er is nog zoveel waar ik over wil schrijven, zoveel ook wat ik wil zeggen tegen de jongens, mijn schoondochter, mijn kleindochter. Tegen Oscar zelfs (de blonde, dwergtekkel van ons Danny). Tegen Anja ook. Maar ik weet het allemaal niet (meer).

Het grootste deel van het leven is geleefd.  Het laatste deel is een kwestie van doorbijten er zoveel mogelijk de fun van alles en nog wat, inzien. Zag iedereen dat maar zo...

Het is, voor mij, goed geweest nu. Ik brei er wel een eind aan.

Yula
Voor wie het allemaal nog beginnen gaat is mijn kleindochter Yula. Een schat van een meid. Nèt 2 jaar geworden. Zéér goedlachs, intelligent en een beginnend danseres bovendien. Hoe graag had ik met haar een oude dag willen beleven. Ik zou haar nog zoveel kunnen en willen bijbrengen. Gelukkig heeft zij goede ouders. Hèn vertrouw ik. Net als die oom van d'r. Toch, Danny? :p

Echter, ik weet dat ik er èrgens tussenuit moet knijpen. Dat is nu eenmaal zo. Er is en tijd van komen en er is een tijd van gaan. Een vader moet zijn kinderen niet willen begraven. Een opa al helemaal niet zijn kleinkinderen.

Ik moet gaan dus. Ook dáár wil ik de controle behouden. Ik wil bewust versterven. Is dat erg? Ik weet er geen reet van! Ik geef mezelf 1 maand, dan moet het onderhand gebeurd zijn. Dan zijn jullie van mij verlost, denk ik.... Misschien moet ik eerst nog een beetje spoken hier en daar.

Tot dan: Alaaaaf! (Ik wacht op je :D)

ps. Iedereen die vindt dat ik wat luchtig doe over de scheiding tussen Anja en mij. Dat heb je dan goed gezien. Echter, ik dènk dat ik je op het verkeerde been heb gezet. Ik vind die scheiding wèl erg. Ik heb er al veel over gelezen en gezien. Het is niet leuk, verre van dat. Maar je hebt nu eenmaal partners die kunnen zorgen en je hebt partners die níet kunnen zorgen. Simpel.

Huilbui

Soms, moet ik huilen. Denk ik.

Het begint
Het begint met een kriebel hoog in de buik en voor ik het weet heb ik een snotneus en vocht in de ogen. Op de een of andere manier weet ik verdere kenmerken van gehuil te voorkomen door een soort van nieuwe ademhaling of zo.
Nooit meer
Het is raar, maar dan moet ik denken aan de laatste keer dat ik gehuild heb. Dat was in Eindhoven. Ik was gevallen en had mijn knie geschaafd. Ik dacht: 'Waarom huil ik eigenlijk? Ik ga nooit meer huilen!'. En dat was het. Sindsdien heb ik niet meer gehuild. Nooit  meer. Miste ik dat? Niet dat ik weet. Maar, huilen moet zegt men.
Gevoel
Huilen is een uiting van een bepaald gevoel. Nou vooruit dan, uit je gevoel dan maar. Ik heb dat niet meer. Dacht  ik. Maar, naarmate ik ouder word, naarmate ik me  meer en meer bewust word van mijn, alsmaar naderende einde door die tumor, krijg ik steeds meer dat gevoel van verdriet. Dat gevoel van ik wil huilen. Soms wil ik dat ook hoor, maar  het lukt me niet. Dan doe ik een paar keer ademhalen en het is weg!
Alleen
En nu, nu wil ik er gewoon niet meer zijn. Ik ben alleen nu. Zoals ik al eens eerder geschreven heb:
Geboren worden doe je alleen, sterven doe je óók alleen.
Misschien niet eenzaam, wèl alleen! Misschien is dat een nadeel, dat alleen zijn. Het grote vóórdeel is, dat je alléén bent :p


Ik kan er wel om huilen. En dat láátste, dat meen ik 's 'n keer!

....

Ik heb er al eerder over geschreven in Stemmingswisselingen.

Ik denk dat ik nu echt wel last heb van stemmingswisselingen. Ik? ja, ik! Ik merk heus wel dat ik niet meer voor 100 procent wordt aangekeken. Misschien, misschien is dát ook weer een stemmingswisseling. In ieder geval gaat het op en af, van depressieve gedachten naar niet-depressieve gedachten.

Thuis

Op dit moment zit ik alleen thuis. Mijn vrouw vindt het leuker in Zeeland. In de stacaravan van haar broer. Ik zit nu te denken aan versterven. Dit is zeker niet de eerste keer hoor. Voor mij geen eten en drinken dus. Ik wordt toch al uitgelachen vanwege mijn te dikke buik en te dikke kop. Die heb ik nu eenmaal gekregen.
Gewichtstoename
Sinds de diagnose prostaatkanker ben ik van 83 kg naar 92 kg gestegen. Dat is een gevolg van de behandelingen (chemo, hormoon, bestraling, prednison) denk ik dan maar. Daarvoor wordt ik nagewezen en uitgelachen. Ook al voelt dat door diegenen die je uitlachen en nawijzen niet zo aan, natuurlijk.
Vijand
Hoe dan ook, dit, dat denken en voelen, wens je niemand toe. Nah ja, je vijand misschien.

Verdrietig

Wat mij heel verdrietig maakt.

Kom ik aangereden op de Kleine Berg in Eindhoven om mijn vrouw bij Mangiare af te zetten.

Kleine Berg, ook in Eindhoven

Op de Kleine Berg moet ik een tweetal dames omzeilen waarvan er één rijkelijk voorzien is van een achterwerk. Beide dames waren ook op weg naar Mangiare. Daar aangekomen opende ik mijn raam waarop de rijkelijk van een achterwerk voorziene dame, een opmerking meende te moeten plaatsen over mijn rijgedrag tov haar wandelgedrag mídden op de openbare weg nota bene.

Reet

In mijn, niet overdachte, respons, kon ik het niet laten haar achterwerk een 'reet' te noemen. Dat is niet des Eindhovens en ook niet netjes, dus. Zij heeft, mag ik hopen, waarschijnlijk ook niet voor die reet gekozen alsmede voor het brein van een garnaal.

Ridder

Een jonge ridder, met opgeschoren koppie èn in gezelschap van een chinees stelletje ofzo, meende zich te moeten laten gelden als een witte ridder.

Date markt

Een zeer begrijpelijke reactie overigens. Wanneer ík kansloos zou zijn op de 'date' markt, zou ik waarschijnlijk óók de zijde van de dames gekozen hebben. Je wilt uiteindelijk óók eens van bil gaan nietwaar. Lekker of niet, van bil gaan is van bil gaan.

Terraszitter

Eén van de terraszitters gaf de witte ridder groot gelijk en het is maar goed, dat ik gezichten kan onthouden.

Opmerking

Maar goed, wat mij uiteindelijk zo verdrietig maakte, was de opmerking van de jonge witte ridder: 'Wij doen dat niet zo in Nederland' zei hij, doelende op mijn 'reet' opmerking.

Dus, midden op de weg flaneren, al dan niet voorzien van een reet, mag wèl, volgens dat wit riddertje.

Ter info

Welnu jongeman, wanneer jij een béétje kennis had van/over mij, had je kunnen weten dat ik in Arnhem geboren ben, in Den Haag, Goch (D), Eindhoven, Gilze-Rijen ben grootgebracht èn een arbeidsverleden heb van 50 jaar. Ik heb dus een béétje méér Nederlands verleden dan jij.

Geraakt

En tòch, die ridderlijke snotneus, met mijns inziens, een beetje ongewilde racistische inslag, heeft mij geraakt met zijn domme, achterlijke opmerking.

Balzak

Zo zie je maar weer aan dat klein wit riddertje, wat een tè volle balzak aan kan richten.

Dom lulletje

Wit riddertje: Je bent geen domme lul maar een dom lulletje. Een heel kleintje dan. Net als dat terraszittertje :p

Beweeg!

Ik heb al eens eerder bewogen hoor . Op het voetbalveld, op de fiets, op de atletiekbaan, in de sportschool. Bewegen is een must en bewegen is zeker een must als je kanker hebt. Maar ik heb er spijt van dus. Want wat ik eerst kon, kan ik allang niet meer. Ja, met m'n mond! Dat weer wel. Dan kan ik van alles! Maar, ik móet blijven bewegen. Voor de goede orde, ik dènk dat bewegen gelijk is aan trainen. En trainen is, in mijn ogen, bijvoorbeeld heel zwaar fietsen of rennen tot je erbij neervalt of dat gewicht omhoog krijgen dwars door die verzuring heen. Tenminste, dat dènk ik.
Ik moest tijdens de inspanningstest op de fiets in het ziekenhuis immers ook doorgaan tot het beruchte gaatje?


Ik zal toch maar gaan eens navragen bij de een of ander of opzoeken op het inet wat nu verstaan wordt onder bewegen terwijl je kanker hebt..


Trouwens: Met trainen bedoel ik dat je àlles geeft wat er in je zit. Wáár dan ook. Of dat nu op een of andere fiets is of in een of andere loopschoentjes. Àls je traint, doe het dan goed.


Let op! Er is àltijd wel een sport die bij je past. Al was het maar fröbelen. Fröbelking! of queen....


Dood als een pier

Ik heb uiteindelijk voor de fiets gekozen. Was dat een weloverwogen besluit? Nee! De eerste maanden kwam ik dood als een pier thuis. Languit op de grond liggend, we hadden toen een hoogpolig donkerbruin tapijt (sorry! Hormoonbehandeling...), kwam ik dan weer na een minuut of 10 bij zinnen. Maar was het leuk? Tuurlijk was het leuk. Het werd steeds leuker toen ik sprintjes begon te winnen. Ik kon toen redelijk goed sprinten en ik kwam goed omhoog. Een echte klimmer zou ik nooit worden, maar in Limburg kwam ik goed uit de voeten!


Trainen
Eerst met wat vriendjes rondom Best gereden, later werd dat fanatieker gedaan. Ik maakte zo'n 100 kilometer op een avond met WV Colonel Cole, Linssen en/of van Aerle. Dat is nu heel wat minder.



Leeftijd en Fysieke gesteldheid.
Dat ik minder train heeft te maken met mijn leeftijd (65+ inmiddels) en vooral mijn fysieke gesteldheid (Uitgezaaide Prostaatkanker). Nu heb ik, denk ik, géén last van mijn kanker maar wèl van de behandelingen die hiermee gepaard gaan. Vooral die hormoonbehandeling begint erin te hakken.


Eetlust
En toch vind ik het lekker. Op mijn gemak wat kilometers vreten. Ook al is de eetlust naar de kilometer heel wat minder geworden. Ik hoef niet meer zo, voor mijn gevoel.


Buik
Soms word ik door een buik ingehaald.  Das nog niet zo erg, totdat die buik ook nog eens begint te grijnzen. Ja, wat dan? Inhalen kan ik 'm niet meer. Dus, laat'm maar. Ik krijg 'm nog wel als ik dood ben. Dan zal ik eens komen spoken!  Z'n gezicht onthouden hoef ik niet, dat komt wel goed. Vieze vuile vette Buik! Die van mij, is tóch groter :p


Wat versta ik onder een Buik
In het wielrennen is een Buik een iemand op een racefiets MET een buik. Iemand dus, die het leuker vind om te investeren in bier en lekker eten dan in het trainen 'an sich'. Bovendien is dat een Iemand, die het lekker vindt om in een of ander hol te kijken zolang het zijn of haar hol NIET is! K*tjeflap!



Bewegen

Maar goed, ik moet meer bewegen. Ik heb me voorgenomen weer op de fiets te stappen als mijn lijf dat aangeeft. Ik moet weer eens goed leren luisteren! Luisteren naar mezelf! Als dat maar goed komt :p

Vermoeid zijn

Ik zie nu dat ik er pas nog een stukje aan gewijd heb: Vermoeidheid.

Welnu het is er nog steeds. Sterker, ik word er niet goed van. Misschien komt het door de warmte (De afgelopen dagen is het 30 graden of meer geweest, overdag). Misschien komt het door teveel bewegen (fietsen in mijn geval). Misschien is het gewoon een bijwerking waar ik nog aan moet wennen. Met 'ik' bedoel ik dus MIJN LIJFje :)


Trainen
Dat fietsen deed ik vroeger (<2015) wel 3 x per week(!). In mijn goede dagen trainde(!) ik zelfs wel 4 à 5 dagen in de week, weer of geen weer. Ofwel reed ik mijn eigen rondje ofwel maakte ik mijn kilometers op de Bever (B) en in Best (NL) met WV Colonel Cole.


Waarom?
Maar nu, och, waar moet ik het voor doen? Om van huis te zijn? Dan kan ik net zo goed tussen al die anderen gaan zitten in café de Zwaan en me scheel zuipen en zwetsen tot ik een ons weeg.


Zat worden en schreeuwen maar
Is het jullie trouwens óók opgevallen dat hoe zàtter men is, hoe hàrder men denkt te moeten 'praten' (lees: schreeuwen)? Dat zat worden en hard praten is trouwens niet plaatsgebonden. Je hoort het óveral. Vooral dáár, waar men denkt op een feestje te zijn of gewoon dáár, waar men alcohol schenkt.
Begrafenis
Behalve op een begrafenis. Schrijf je begrafenis trouwens met een F of met een V. Op een begrafenis is iedereen stil. Hoewel het voor sommigen een feestje is, heerst er toch een soort van erecode. Op een feestje wordt je zat en lul je wat in jezelf met je volumeknop open. Op een begrafenis ben je stil en wordt je ook niet zat, denk ik. Misschien stiekem dan toch, voor de die-hards.
Maar pas op hè. In jezelf lullen met de volumeknop open is NOT-DONE op een begrafenis. Of iedereen moet zat zijn natuurlijk. Dat hoor je vanzelf wel :p


de Rekening
Nee, ik moet weer gaan fietsen natuurlijk, en dat terwijl ik weet dat er een rekening komt. Of ik wil of niet. Maar moet die rekening nu al komen??


Warmte
Ik moet het rustiger aan gaan doen, zeker met die warmte. Kon ik er eerst redelijk goed tegen. Ik koerste ooit eens met een spons in de nek! Nu kwam ik 'n keer van de warmte bevangen thuis. Zo, dat weet ik ook weer. Dat is niet fijn hoor wanneer je van de warmte bevangen bent! Met de polsen onder de koud waterkraan kwam ìk er uiteindelijk weer wat bovenop.


Warm
Zelfs nu ik dit typ krijg ik weer het zweet in m'n nek en op m'n kop. Ik weet niet meer wat een opvlieger is en wat niet. Anja d'r hoofd heb ik nooit nat gezien! Ik heb trouwens geen enkele in de overgang zijnde vrouw met een natte kop gezien.


Moe worden
Dat moe worden moet ik toch eens in de gaten houden. Ik word er onderhand zó moe van. Misschien is het gekomen van toen men mij wist te overtuigen dat ik maar een oud ventje was en me dan ook als zodanig dien te gedragen. Zeker in het openbaar. Niet oudventjesachtig krom en zielig maar een oudere kerel met een trotse blik in de ogen en eentje die rechtop loopt ook nog! Soms vraag ik mezelf af wáárom?


Ik ben oud
Wat ik m'n eigen tijd doe (alleen dus) mag ikzelf weten. Maar misschien had ik het toen al opgegeven.  Misschien was ik toen al een beetje doodgegaan. Alleen wist ik dat nog niet. Niemand wist dat, want ik zei dat natuurlijk niet. Ik ging uiteindelijk stil en braaf in een hoekje zitten, wanneer dat van mij verlangd werd. Was ik vroeger de kostwinner, de man die zondags het vlees kwam aansnijden, nu ben ik niets meer. Ik ben er, dat is alles. Houdoee. Oja en bedankt ook nog.


Sterven
Op een gegeven moment is je lichaam er klaar  mee. Dan heeft het geen reserves meer.  Dat is, denk ik, het tijdstip dat je geacht wordt te gaan. Dan ben je het leven moe, om zo maar eens te zeggen. En als je ècht moe bent, dan ben je echt nergens bang  voor.
Ik heb het al eerder geschreven: Sterven doe je alleen. Je gaat alleen, het Grote Onbekende tegemoet. Al dan niet met een welgemeend duwtje danwel duw in de rug. Want je mag je vooral niet eenzaam voelen toch?


Ik ben bang
Bang zijn is niet iets waar je je voor moet schamen. IEDER gezond en weldenkend mens is weleens bang. Bang zijn is een signaal vanuit jezelf dat je uit je comfort zone (googlen!) getrokken wordt. Pas als je helemaal nergens meer bang voor bent, wordt bang zijn een valkuil! Dus, weest gerust eens bang en huil ook maar eens (als je er behoefte aan hebt èn het je lukt).


Huilen
Ikzelf ben overigens gestopt met huilen. Net als met roken (1981(!)) Ik weet het nog goed. Het was in Eindhoven en kwam huilend thuis omdat ik een schaafwondje had opgelopen. Ik dacht toen bij mezelf, Moet ik dáár om huilen? Ik wil nooit meer huilen. En Verdomd, vanaf dát moment heb ik niet meer gehuild


Bang van de dood
Het is niet zo, dat ik bàng ben van de dood.  Het is meer dat ik bang ben over de manier waaròp je sterft. Ik zou het niet leuk vinden wanneer ik levend verbrand bijvoorbeeld. Sterven (net of het een dagelijks iets is! :)  doe ik het liefst gewoon rustig in m'n bedje, in de slaap. Lekker rustig sterven. En 'smorgens Anja nog ff laten schrikken. Boeh!
Ik kèn mensen die zich zó luidruchtig en zó gemeend uiten over het feit dat zíj voor de dooie dood (daar heb je 't weer) niet bang zijn van of voor de dood, dat ik daar vraagtekens bij zet.


Naar de dood
Voor de rest, als het eenmaal zover is, dan doe ik toch wat ik denk te moeten doen. Ik sta er uiteindelijk toch alleen voor. Misschien word ik opgewacht door Jan en Alleman. Ik moet allereerst helemaal alleen door die deur. Soms wordt je handje vastgehouden (door een achterblijver natuurlijk), maar de deur des Doods gaat onherroepelijk open. Je krijgt, misschien ook nog, een duwtje in de rug van diezelfde achterblijver of een ander achterblijver. Gaan met die banaan. Pao! En niet vergeten: In die lichtbundel staan! Tsja, daar ga je dan. Het grote onbekende tegemoet. Daar waar niemand (voor zover ik weet) van is teruggekomen. Vandaar de term angstzweet natuurlijk :P

Vermoeidheid.

Ik wil nog zoveel, ik kan ook nog heel veel. Alleen, ik heb er de fut niet voor. De energie die ik had, die is weg. En, weg is weg. Of het ooit nog terugkomt? Wie het weet, mag het zeggen.

 

Staren
Ik kan hele dagen op de bank zitten. Wat ik dan zoal doe? Staren denk ik. Ik sta op om 06:00 breng Anja weg (naar haar werk of haar oppasadres) en neem plaats op de bank. Vóór je het weet is 11:00 en vóór je het in de gaten hebt is het 13:00. Dan is het een kleine stap naar 14:00 of 15:00. Etenstijd (16:00) en je mag weer naar bed. Ik begin er een gruwelijke hekel aan te krijgen. Naar bed gaan..... Ik val zo in slaap hoor, maar, tegen 24:00 word ik weer eens wakker en om dan weer in slaap te vallen!
De energie om uit bed te gaan om 'iets' te doen is weg. Dus blijf ik maar liggen. Anja ligt al in bed of komt in bed en gaat slapen. Ik niet. En er is niks bikkelachtigs aan hoor. Het wil gewoon niet.

Vandaag
Ik heb al vanaf 08:00 zin om de buxus weg te knippen. Er zit een of ander exotisch buxushapper in (uit Japan!). Weg dus die buxus! Als ik dat niet doe, doet die buxushapper het wel. Maar, de takkenschaar ligt daar maar.

Sproeien
Het is ook nog eens gruwelijk heet. Al minimaal 2 weken! Wat ik ook leuk vind om te doen, en waar ik de energie voor heb(!) is wate geven (sproeien dus) en ik hoef alleen maar de sproeier wat omhoog te houden. En dus ga ik maar eens wat bloggen. Eenmaal achter dat toetsenbord en hop! Het komt en het gaat!

Ik wil nog zoveel
Ik wil nog zoveel. Ik moet eigenlijk veel bewegen.

De fiets op
Vroeger, tot 2015, ging ik fietsen. Weer of geen weer. En als de zon scheen zat ik al op de fiets kilometers maken. Maarja, toen deed ik het nog ergens voor.

Het water in
We hebben een zwembadje gekocht en ik wilde er persé in. Nu was het water wel wat koud maar ik zat er tot m'n nek toe in. Grote spijt! Mijn lijfje heeft een hele dag en nacht nodig gehad om hier van te herstellen. Of dat aan de leeftijd ligt of aan het koude water of aan de bijwerkingen.... Wie zal het zeggen.

Dansen
Zo af en toe doe ik weleens gek. Met de kleindochter Yula. Dan dans ik wat. Doch de rekening volgt als vanzelf. De dag erop heb ik meer spierpijn dan ik zou willen. Maar, die rekening betaal ik maar wat graag. Want dansen met je kleindochter......

Lopen
En dus wandel ik zo heel af en toe wat. Met Oscar of met Anja en Oscar. Oscar is het kaninchen van os Danny. Een kaninchen is een soort van dwergtekkel. Ook met Oscar heb ik een hele goede band. Met Oscar en kleindochter Yula heb ik altijd een blik van herkenning.

Ouwe vent
Maar nu. 'Men' heeft mij aangepraat dat ik oud ben en dus als zodanig dien te gedragen. Welnu, als ik zo af en toe in de spiegel kijk, zie ik inderdaad een ouwe vent. Dat zag ik eerst gewoon niet. Maar nu wel dus. Een ouwe vent.
Wat doet zo'n kerel eigenlijk heel de dag.
Naar de geraniums kijken?
Naar het gras luisteren om te weten of er groei in zit?
Voelen of de tumor in of rond z'n prostaat nog beweegt?
Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik een ouwe vent geworden ben en aan de zijlijn sta.

Prostaatkanker
Een kerel krijgt ALTIJD prostaatkanker. Zeker als die ouder wordt. En ik ben dus een oudere kerel. Ik wil nog steeds werken. Ook dat lukt me niet meer. Als ik eenmaal op kantoor zit, is er niks aan de hand. Het is nèt die stap om de auto in te stappen en te gaan. Op de terugweg moet ik wel ff de ogen sluiten. Anders val ik om.

Nog even snel een geweldige dooddoener:
> Meer mannen sterven MET prostaatkanker in plaats van AAN prostaatkanker.

Zo, dat is eruit. *gaaaaaaaaap*

Oorzaak vermoeidheid
Wat nu de oorzaak is van de vermoeidheid? De chemo heb ik al 2 jaar achter de rug. Net als de bestralingen en Prednison. Blijft over: de Hormoonbehandeling. MIjn lijf is gewend geraakt aan de Testosteron. Daar wordt nu abrupt een halt aan geroepen. Want Testosteron is ook de voeding van de tumor die ik heb. Het is denk ik net als het ombouwen van een benzineauto naar een dieselauto. Dat is vragen om problemen. Nu is er voor elk probleem wel een oplossing, maar of je op die oplossing zit te wachten....... en rijp voor de sloop ben ik nog lang niet!

Kurkuma, of eender welk wondermiddel dan ook.

Aan iedereen die denkt dat kurkuma een geneesmiddel is waarmee je kanker kunt overwinnen. U heeft het mis. Jaja, dat zeg ìk. Kurkuma wordt namelijk nèt zo snel afgebroken als dat het ópgenomen wordt door het afweermechanisme in jouw lijf. Punt.



Ik redeneer heel simpel. Wanneer iets wordt afgebroken wordt er niks opgebouwd. En niks is nul, Nul is, ook in dit geval: Geen, Geen medicijn dus.


Er wordt echt wel onderzoek naar de genezende wijze van Kurkuma gedaan hoor. Deze heeft, echter nog geen afdoende bewijzen op tafel gelegd.


Zolang die bewijzen ontbreken, is ook kurkuma voor mij (èn de wetenschap) geen geneesmiddel!


Bovendien, iedereen die mij een beetje kent, weet, dat ik van lekker eten hou.
Nasi Kuning bijvoorbeeld. Lekker toch! Met Kurkuma! Oja en Satéh Kambing! en......


En ja, wat kurkuma in het eten is héél lekker. Je vindt die Kurkuma in heel wat Indische gerechtjes terug. Dat weer wel. Doch is Kurkuma een geneesmiddel? Ja? Bewijs dat dan maar! Ik zeg  gewoon: Nee!


In Kurkuma zit de stof curcumine. Maar dat stofje zit ook in vanillevla. Is vanillevla een genessmiddel? Nou dan.


Chemo en Hormoonbehandeling wel. Dat wil zeggen: voor de een wel. Voor de ander weer niet. Die gaat dan gewoon dood. Met andere woorden: ELKE kanker is uniek in behandeling.
Niet iedereen geneest. Dát durft de wetenschap te stellen. Die wetenschap moet wel want dat niet iederéén er baat bij heeft, dát hebben, wtenschaapelijke tests en protocollen bewezen. Misschien hadden zij een alternatief pad moeten kiezen, maarja, te láát...... Nu zijn zij dood. En begraven, of ....misschien wel gecremeeeerd.


Ikzelf, heb (voorlopig) baat bij een combinatie Chemo/Hormoonbehandeling. Dat geeft mij 1 à 2 jaar extra. Ik zeg voorlopig. Waarom zeg ik dat? Omdat vroeg of laat de tumor castratieresistent wordt. Dat houdt in dat die tumor de eerste levensbehoefte (Testosteron) ergens anders gaat halen. Wat er dan gaat gebeuren? Dat weet ik nog niet, dat zie ik dan weer wel.


Ik kan het altervatieve pad op: Kurkuma, Wietolie, Handoplegging en weet ik wat nog meer, maar, vroeg of laat ben ik klaar. Dan bèn ik er eenvoudigweg  niet meer. Ik kom niet toe aan die andere alternatieve paden want het één sluit het ànder uit. Simpel zat.


Dus ik als ik voor het Kurkuma pad kies,  moet ik volledig op vertrouwen dat die Kurkuma HET middel is waardoor ik genees. Een garantie dus.  Nou, Geef mijn nabestaanden maar die garantie (Waaronder: volledig onderhoud van ALLE directe nabestaanden bij doodgaan schrijver dezes omdat die Kurkuma niet zijn werk deed) en ik kies dit kurkumapad. Zo niet, even goeie vrienden hoor. Dat was je toch al niet maar het kan nog! Kom maar hier met die garantie! Kurkumasnuiver!