Beweeg!

Ik heb al eens eerder bewogen hoor . Op het voetbalveld, op de fiets, op de atletiekbaan, in de sportschool. Bewegen is een must en bewegen is zeker een must als je kanker hebt. Maar ik heb er spijt van dus. Want wat ik eerst kon, kan ik allang niet meer. Ja, met m'n mond! Dat weer wel. Dan kan ik van alles! Maar, ik móet blijven bewegen. Voor de goede orde, ik dènk dat bewegen gelijk is aan trainen. En trainen is, in mijn ogen, bijvoorbeeld heel zwaar fietsen of rennen tot je erbij neervalt of dat gewicht omhoog krijgen dwars door die verzuring heen. Tenminste, dat dènk ik.
Ik moest tijdens de inspanningstest op de fiets in het ziekenhuis immers ook doorgaan tot het beruchte gaatje?


Ik zal toch maar gaan eens navragen bij de een of ander of opzoeken op het inet wat nu verstaan wordt onder bewegen terwijl je kanker hebt..


Trouwens: Met trainen bedoel ik dat je àlles geeft wat er in je zit. Wáár dan ook. Of dat nu op een of andere fiets is of in een of andere loopschoentjes. Àls je traint, doe het dan goed.


Let op! Er is àltijd wel een sport die bij je past. Al was het maar fröbelen. Fröbelking! of queen....


Dood als een pier

Ik heb uiteindelijk voor de fiets gekozen. Was dat een weloverwogen besluit? Nee! De eerste maanden kwam ik dood als een pier thuis. Languit op de grond liggend, we hadden toen een hoogpolig donkerbruin tapijt (sorry! Hormoonbehandeling...), kwam ik dan weer na een minuut of 10 bij zinnen. Maar was het leuk? Tuurlijk was het leuk. Het werd steeds leuker toen ik sprintjes begon te winnen. Ik kon toen redelijk goed sprinten en ik kwam goed omhoog. Een echte klimmer zou ik nooit worden, maar in Limburg kwam ik goed uit de voeten!


Trainen
Eerst met wat vriendjes rondom Best gereden, later werd dat fanatieker gedaan. Ik maakte zo'n 100 kilometer op een avond met WV Colonel Cole, Linssen en/of van Aerle. Dat is nu heel wat minder.



Leeftijd en Fysieke gesteldheid.
Dat ik minder train heeft te maken met mijn leeftijd (65+ inmiddels) en vooral mijn fysieke gesteldheid (Uitgezaaide Prostaatkanker). Nu heb ik, denk ik, géén last van mijn kanker maar wèl van de behandelingen die hiermee gepaard gaan. Vooral die hormoonbehandeling begint erin te hakken.


Eetlust
En toch vind ik het lekker. Op mijn gemak wat kilometers vreten. Ook al is de eetlust naar de kilometer heel wat minder geworden. Ik hoef niet meer zo, voor mijn gevoel.


Buik
Soms word ik door een buik ingehaald.  Das nog niet zo erg, totdat die buik ook nog eens begint te grijnzen. Ja, wat dan? Inhalen kan ik 'm niet meer. Dus, laat'm maar. Ik krijg 'm nog wel als ik dood ben. Dan zal ik eens komen spoken!  Z'n gezicht onthouden hoef ik niet, dat komt wel goed. Vieze vuile vette Buik! Die van mij, is tóch groter :p


Wat versta ik onder een Buik
In het wielrennen is een Buik een iemand op een racefiets MET een buik. Iemand dus, die het leuker vind om te investeren in bier en lekker eten dan in het trainen 'an sich'. Bovendien is dat een Iemand, die het lekker vindt om in een of ander hol te kijken zolang het zijn of haar hol NIET is! K*tjeflap!



Bewegen

Maar goed, ik moet meer bewegen. Ik heb me voorgenomen weer op de fiets te stappen als mijn lijf dat aangeeft. Ik moet weer eens goed leren luisteren! Luisteren naar mezelf! Als dat maar goed komt :p

Vermoeid zijn

Ik zie nu dat ik er pas nog een stukje aan gewijd heb: Vermoeidheid.

Welnu het is er nog steeds. Sterker, ik word er niet goed van. Misschien komt het door de warmte (De afgelopen dagen is het 30 graden of meer geweest, overdag). Misschien komt het door teveel bewegen (fietsen in mijn geval). Misschien is het gewoon een bijwerking waar ik nog aan moet wennen. Met 'ik' bedoel ik dus MIJN LIJFje :)


Trainen
Dat fietsen deed ik vroeger (<2015) wel 3 x per week(!). In mijn goede dagen trainde(!) ik zelfs wel 4 à 5 dagen in de week, weer of geen weer. Ofwel reed ik mijn eigen rondje ofwel maakte ik mijn kilometers op de Bever (B) en in Best (NL) met WV Colonel Cole.


Waarom?
Maar nu, och, waar moet ik het voor doen? Om van huis te zijn? Dan kan ik net zo goed tussen al die anderen gaan zitten in café de Zwaan en me scheel zuipen en zwetsen tot ik een ons weeg.


Zat worden en schreeuwen maar
Is het jullie trouwens óók opgevallen dat hoe zàtter men is, hoe hàrder men denkt te moeten 'praten' (lees: schreeuwen)? Dat zat worden en hard praten is trouwens niet plaatsgebonden. Je hoort het óveral. Vooral dáár, waar men denkt op een feestje te zijn of gewoon dáár, waar men alcohol schenkt.
Begrafenis
Behalve op een begrafenis. Schrijf je begrafenis trouwens met een F of met een V. Op een begrafenis is iedereen stil. Hoewel het voor sommigen een feestje is, heerst er toch een soort van erecode. Op een feestje wordt je zat en lul je wat in jezelf met je volumeknop open. Op een begrafenis ben je stil en wordt je ook niet zat, denk ik. Misschien stiekem dan toch, voor de die-hards.
Maar pas op hè. In jezelf lullen met de volumeknop open is NOT-DONE op een begrafenis. Of iedereen moet zat zijn natuurlijk. Dat hoor je vanzelf wel :p


de Rekening
Nee, ik moet weer gaan fietsen natuurlijk, en dat terwijl ik weet dat er een rekening komt. Of ik wil of niet. Maar moet die rekening nu al komen??


Warmte
Ik moet het rustiger aan gaan doen, zeker met die warmte. Kon ik er eerst redelijk goed tegen. Ik koerste ooit eens met een spons in de nek! Nu kwam ik 'n keer van de warmte bevangen thuis. Zo, dat weet ik ook weer. Dat is niet fijn hoor wanneer je van de warmte bevangen bent! Met de polsen onder de koud waterkraan kwam ìk er uiteindelijk weer wat bovenop.


Warm
Zelfs nu ik dit typ krijg ik weer het zweet in m'n nek en op m'n kop. Ik weet niet meer wat een opvlieger is en wat niet. Anja d'r hoofd heb ik nooit nat gezien! Ik heb trouwens geen enkele in de overgang zijnde vrouw met een natte kop gezien.


Moe worden
Dat moe worden moet ik toch eens in de gaten houden. Ik word er onderhand zó moe van. Misschien is het gekomen van toen men mij wist te overtuigen dat ik maar een oud ventje was en me dan ook als zodanig dien te gedragen. Zeker in het openbaar. Niet oudventjesachtig krom en zielig maar een oudere kerel met een trotse blik in de ogen en eentje die rechtop loopt ook nog! Soms vraag ik mezelf af wáárom?


Ik ben oud
Wat ik m'n eigen tijd doe (alleen dus) mag ikzelf weten. Maar misschien had ik het toen al opgegeven.  Misschien was ik toen al een beetje doodgegaan. Alleen wist ik dat nog niet. Niemand wist dat, want ik zei dat natuurlijk niet. Ik ging uiteindelijk stil en braaf in een hoekje zitten, wanneer dat van mij verlangd werd. Was ik vroeger de kostwinner, de man die zondags het vlees kwam aansnijden, nu ben ik niets meer. Ik ben er, dat is alles. Houdoee. Oja en bedankt ook nog.


Sterven
Op een gegeven moment is je lichaam er klaar  mee. Dan heeft het geen reserves meer.  Dat is, denk ik, het tijdstip dat je geacht wordt te gaan. Dan ben je het leven moe, om zo maar eens te zeggen. En als je ècht moe bent, dan ben je echt nergens bang  voor.
Ik heb het al eerder geschreven: Sterven doe je alleen. Je gaat alleen, het Grote Onbekende tegemoet. Al dan niet met een welgemeend duwtje danwel duw in de rug. Want je mag je vooral niet eenzaam voelen toch?


Ik ben bang
Bang zijn is niet iets waar je je voor moet schamen. IEDER gezond en weldenkend mens is weleens bang. Bang zijn is een signaal vanuit jezelf dat je uit je comfort zone (googlen!) getrokken wordt. Pas als je helemaal nergens meer bang voor bent, wordt bang zijn een valkuil! Dus, weest gerust eens bang en huil ook maar eens (als je er behoefte aan hebt èn het je lukt).


Huilen
Ikzelf ben overigens gestopt met huilen. Net als met roken (1981(!)) Ik weet het nog goed. Het was in Eindhoven en kwam huilend thuis omdat ik een schaafwondje had opgelopen. Ik dacht toen bij mezelf, Moet ik dáár om huilen? Ik wil nooit meer huilen. En Verdomd, vanaf dát moment heb ik niet meer gehuild


Bang van de dood
Het is niet zo, dat ik bàng ben van de dood.  Het is meer dat ik bang ben over de manier waaròp je sterft. Ik zou het niet leuk vinden wanneer ik levend verbrand bijvoorbeeld. Sterven (net of het een dagelijks iets is! :)  doe ik het liefst gewoon rustig in m'n bedje, in de slaap. Lekker rustig sterven. En 'smorgens Anja nog ff laten schrikken. Boeh!
Ik kèn mensen die zich zó luidruchtig en zó gemeend uiten over het feit dat zíj voor de dooie dood (daar heb je 't weer) niet bang zijn van of voor de dood, dat ik daar vraagtekens bij zet.


Naar de dood
Voor de rest, als het eenmaal zover is, dan doe ik toch wat ik denk te moeten doen. Ik sta er uiteindelijk toch alleen voor. Misschien word ik opgewacht door Jan en Alleman. Ik moet allereerst helemaal alleen door die deur. Soms wordt je handje vastgehouden (door een achterblijver natuurlijk), maar de deur des Doods gaat onherroepelijk open. Je krijgt, misschien ook nog, een duwtje in de rug van diezelfde achterblijver of een ander achterblijver. Gaan met die banaan. Pao! En niet vergeten: In die lichtbundel staan! Tsja, daar ga je dan. Het grote onbekende tegemoet. Daar waar niemand (voor zover ik weet) van is teruggekomen. Vandaar de term angstzweet natuurlijk :P

Vermoeidheid.

Ik wil nog zoveel, ik kan ook nog heel veel. Alleen, ik heb er de fut niet voor. De energie die ik had, die is weg. En, weg is weg. Of het ooit nog terugkomt? Wie het weet, mag het zeggen.

 

Staren
Ik kan hele dagen op de bank zitten. Wat ik dan zoal doe? Staren denk ik. Ik sta op om 06:00 breng Anja weg (naar haar werk of haar oppasadres) en neem plaats op de bank. Vóór je het weet is 11:00 en vóór je het in de gaten hebt is het 13:00. Dan is het een kleine stap naar 14:00 of 15:00. Etenstijd (16:00) en je mag weer naar bed. Ik begin er een gruwelijke hekel aan te krijgen. Naar bed gaan..... Ik val zo in slaap hoor, maar, tegen 24:00 word ik weer eens wakker en om dan weer in slaap te vallen!
De energie om uit bed te gaan om 'iets' te doen is weg. Dus blijf ik maar liggen. Anja ligt al in bed of komt in bed en gaat slapen. Ik niet. En er is niks bikkelachtigs aan hoor. Het wil gewoon niet.

Vandaag
Ik heb al vanaf 08:00 zin om de buxus weg te knippen. Er zit een of ander exotisch buxushapper in (uit Japan!). Weg dus die buxus! Als ik dat niet doe, doet die buxushapper het wel. Maar, de takkenschaar ligt daar maar.

Sproeien
Het is ook nog eens gruwelijk heet. Al minimaal 2 weken! Wat ik ook leuk vind om te doen, en waar ik de energie voor heb(!) is wate geven (sproeien dus) en ik hoef alleen maar de sproeier wat omhoog te houden. En dus ga ik maar eens wat bloggen. Eenmaal achter dat toetsenbord en hop! Het komt en het gaat!

Ik wil nog zoveel
Ik wil nog zoveel. Ik moet eigenlijk veel bewegen.

De fiets op
Vroeger, tot 2015, ging ik fietsen. Weer of geen weer. En als de zon scheen zat ik al op de fiets kilometers maken. Maarja, toen deed ik het nog ergens voor.

Het water in
We hebben een zwembadje gekocht en ik wilde er persé in. Nu was het water wel wat koud maar ik zat er tot m'n nek toe in. Grote spijt! Mijn lijfje heeft een hele dag en nacht nodig gehad om hier van te herstellen. Of dat aan de leeftijd ligt of aan het koude water of aan de bijwerkingen.... Wie zal het zeggen.

Dansen
Zo af en toe doe ik weleens gek. Met de kleindochter Yula. Dan dans ik wat. Doch de rekening volgt als vanzelf. De dag erop heb ik meer spierpijn dan ik zou willen. Maar, die rekening betaal ik maar wat graag. Want dansen met je kleindochter......

Lopen
En dus wandel ik zo heel af en toe wat. Met Oscar of met Anja en Oscar. Oscar is het kaninchen van os Danny. Een kaninchen is een soort van dwergtekkel. Ook met Oscar heb ik een hele goede band. Met Oscar en kleindochter Yula heb ik altijd een blik van herkenning.

Ouwe vent
Maar nu. 'Men' heeft mij aangepraat dat ik oud ben en dus als zodanig dien te gedragen. Welnu, als ik zo af en toe in de spiegel kijk, zie ik inderdaad een ouwe vent. Dat zag ik eerst gewoon niet. Maar nu wel dus. Een ouwe vent.
Wat doet zo'n kerel eigenlijk heel de dag.
Naar de geraniums kijken?
Naar het gras luisteren om te weten of er groei in zit?
Voelen of de tumor in of rond z'n prostaat nog beweegt?
Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik een ouwe vent geworden ben en aan de zijlijn sta.

Prostaatkanker
Een kerel krijgt ALTIJD prostaatkanker. Zeker als die ouder wordt. En ik ben dus een oudere kerel. Ik wil nog steeds werken. Ook dat lukt me niet meer. Als ik eenmaal op kantoor zit, is er niks aan de hand. Het is nèt die stap om de auto in te stappen en te gaan. Op de terugweg moet ik wel ff de ogen sluiten. Anders val ik om.

Nog even snel een geweldige dooddoener:
> Meer mannen sterven MET prostaatkanker in plaats van AAN prostaatkanker.

Zo, dat is eruit. *gaaaaaaaaap*

Oorzaak vermoeidheid
Wat nu de oorzaak is van de vermoeidheid? De chemo heb ik al 2 jaar achter de rug. Net als de bestralingen en Prednison. Blijft over: de Hormoonbehandeling. MIjn lijf is gewend geraakt aan de Testosteron. Daar wordt nu abrupt een halt aan geroepen. Want Testosteron is ook de voeding van de tumor die ik heb. Het is denk ik net als het ombouwen van een benzineauto naar een dieselauto. Dat is vragen om problemen. Nu is er voor elk probleem wel een oplossing, maar of je op die oplossing zit te wachten....... en rijp voor de sloop ben ik nog lang niet!

Kurkuma, of eender welk wondermiddel dan ook.

Aan iedereen die denkt dat kurkuma een geneesmiddel is waarmee je kanker kunt overwinnen. U heeft het mis. Jaja, dat zeg ìk. Kurkuma wordt namelijk nèt zo snel afgebroken als dat het ópgenomen wordt door het afweermechanisme in jouw lijf. Punt.



Ik redeneer heel simpel. Wanneer iets wordt afgebroken wordt er niks opgebouwd. En niks is nul, Nul is, ook in dit geval: Geen, Geen medicijn dus.


Er wordt echt wel onderzoek naar de genezende wijze van Kurkuma gedaan hoor. Deze heeft, echter nog geen afdoende bewijzen op tafel gelegd.


Zolang die bewijzen ontbreken, is ook kurkuma voor mij (èn de wetenschap) geen geneesmiddel!


Bovendien, iedereen die mij een beetje kent, weet, dat ik van lekker eten hou.
Nasi Kuning bijvoorbeeld. Lekker toch! Met Kurkuma! Oja en Satéh Kambing! en......


En ja, wat kurkuma in het eten is héél lekker. Je vindt die Kurkuma in heel wat Indische gerechtjes terug. Dat weer wel. Doch is Kurkuma een geneesmiddel? Ja? Bewijs dat dan maar! Ik zeg  gewoon: Nee!


In Kurkuma zit de stof curcumine. Maar dat stofje zit ook in vanillevla. Is vanillevla een genessmiddel? Nou dan.


Chemo en Hormoonbehandeling wel. Dat wil zeggen: voor de een wel. Voor de ander weer niet. Die gaat dan gewoon dood. Met andere woorden: ELKE kanker is uniek in behandeling.
Niet iedereen geneest. Dát durft de wetenschap te stellen. Die wetenschap moet wel want dat niet iederéén er baat bij heeft, dát hebben, wtenschaapelijke tests en protocollen bewezen. Misschien hadden zij een alternatief pad moeten kiezen, maarja, te láát...... Nu zijn zij dood. En begraven, of ....misschien wel gecremeeeerd.


Ikzelf, heb (voorlopig) baat bij een combinatie Chemo/Hormoonbehandeling. Dat geeft mij 1 à 2 jaar extra. Ik zeg voorlopig. Waarom zeg ik dat? Omdat vroeg of laat de tumor castratieresistent wordt. Dat houdt in dat die tumor de eerste levensbehoefte (Testosteron) ergens anders gaat halen. Wat er dan gaat gebeuren? Dat weet ik nog niet, dat zie ik dan weer wel.


Ik kan het altervatieve pad op: Kurkuma, Wietolie, Handoplegging en weet ik wat nog meer, maar, vroeg of laat ben ik klaar. Dan bèn ik er eenvoudigweg  niet meer. Ik kom niet toe aan die andere alternatieve paden want het één sluit het ànder uit. Simpel zat.


Dus ik als ik voor het Kurkuma pad kies,  moet ik volledig op vertrouwen dat die Kurkuma HET middel is waardoor ik genees. Een garantie dus.  Nou, Geef mijn nabestaanden maar die garantie (Waaronder: volledig onderhoud van ALLE directe nabestaanden bij doodgaan schrijver dezes omdat die Kurkuma niet zijn werk deed) en ik kies dit kurkumapad. Zo niet, even goeie vrienden hoor. Dat was je toch al niet maar het kan nog! Kom maar hier met die garantie! Kurkumasnuiver! 

Trots

Iedereen kent dat gevoel wel. Ík krijg /wij krijgen dat trotse gevoel wanneer het hele gezin hier bij ons aan tafel zit.

Ik zal ze eens opnoemen: Ons Danny, onze Mike , onze Moon, onze Yula, Anja en ikzelf :p
Ter info: Moon is de vriendin van onze Mike en Yula is de dochter van Mike en Moon. Mijn/onze kleindochter dus. Dan hebben we ook Oscar.


Oscar is de blonde dwergtekkel (Kaninchen) van ons Danny. Dat kleine ding krijgt de aandacht van ons allemaal en iedereen daarbuiten. Net als Yula, onze kleindochter dus. Moest Yula in eerste instantie níets, maar dan ook niets, van ons Danny hebben. Ze huilde al bij het horen van zijn naam (bij wijze van spreken).
Nu, is het Danny voor en Danny na. En dàt vindt Danny helemaal niet erg.


Oscar trouwens ook niet. Het zal Oscar een worst wezen want Oscar  krijgt aandacht zat. Meer dan ons Danny eigenlijk wel. Overal, en dan bedoel ik over-àl, krijgt Danny het verzoek van divers gepeupel of ze eens mogen knuffelen met Oscar (zelfs in een Parijse kroeg!) of dat ze op de foto mogen MET Oscar of dat  ze zelf zelf een foto mogen nemen VAN Oscar. Want hij is zo lief.


Net zo lief, zo niet liever, is Yula. Want ja, het ís en blijft een mensje hè.


Mike, Yula en Oscar zijn knuffelbeestjes zeg ik altijd maar. Danny ook, maar dan anders. Het ligt er maar net aan hoe ons Danny kijkt. Wanneer ons Danny zijn rechterwenkbrauw ietwat op gaat trekken, weet je: Ohoooh, ff stil liggen, bibberen en afstand houden. 


Mike, Yula en Oscar hebben dat niet. Die geven juist een uitnodigende, zeer onschuldige, bijna hulpeloze blik waarbij Yula(meisje!) toch wel haar grenzen optrekt. 
En aan haar grenzen dien je je dan te houden.  Daar zorgt zij (Yula) wel voor.
Een duidelijke Nee is een Nee! Weg is weg! Houdoe is Houdoe! En zo heurt dat.
Papa Mike, Ome Danny en Opa Frank onderstrepen dat. Bijgestaan, natuurlijk, door Mama Moon en Oma Anja.


Dat alles, doet wel wat met die ouwe zak, die ik inmiddels ben! Overigens, het heeft wel ff geduurd hoor, eer ik mij oud (en dus langs de zijnlijn gezet) voel. Ik ben er inmiddels 65 maar voel me zo , natuurlijk, niet. Dat heeft iedere oudere jongere als ik. Denk ik. 


De kanker heeft daar ook een steen(tje) aan bijgedragen. Vooral de behandeling ervan. Echter, dat trotse gevoel pakt niemand mij af, voorlopig althans!
Testosteron was de brandstof. Nu is dat vervangen door Oestrogeen (of zoiets). Ja dan word je van een wilde kerel, een wild vrouwtje. Je word ook een beetje gek ofzo.


Mijn lijf (en geest ook!) heeft veel te verduren gehad. Maar trots op mijn gezin ben en blijf ik! Dan maar zo gek  als een kó-nijn!


P.S.
Het grote vóórdeel van gek zijn is, dat niemand je serieus neemt. Je kan en mag dus zeggen wat je wilt. Je bent immers tóch niet lekker in je hoofd.
Het grote nádeel van gek zijn is, dat niemand je serieus neemt. Je kan en mag dus zeggen wat je wilt. Je bent immers tóch niet lekker in je hoofd!.
Zo, denk dáár maar eens over na, gek!

Alternatief Behandelplan

Ik persoonlijk, ik ben er niet zo'n voorstander van. Doe mij maar dát, wat bewezen heeft te werken, als geneesmiddel. Dan maar gif in mijn lijfje gepompt. Ik krijg er zo wel gegarandeerd 1 jaar bij. Zie dat maar eens te halen met je wietolie, kurkuma, notenboer, medicijnman en weet ik wat nog  meer voor 'oplossingen'.

Ook al is dat gif (zoals daar is chemo).

Men zègt te kunnen genezen, men geeft heel makkelijk de schuld aan de chemo. Want dat is toch gif! Je moet wietolie gebruiken man! Of je likt wat aan die giftige kikker. Daar ga je nog van lachen ook! Dood ook, maar in ieder geval ga je dan lachend dood!

Ik ben er wel van overtuigd dat, datgene wat we hebben, dat dát te weinig getest is op werkzaamheid.
Er bestaat een protocol (googlen!) waarbij zowel een Chemobehandeling alsook een Hormoonbehandeling tegelijkertijd gestart wordt. Zo een behandeling heb ik dus. Bijkomend voordeel: Ik krijg er op deze manier zeker 1 jaar bij.
Vraag: Ben ik  blij mee?
Antwoord: Ik denk van wel. Ik kan er pas melding over maken ná dat ene jaar. 
Vraag: Wannéér ís dat jaar dan?
Antwoord: Dat is 1 jaar terugrekenen bij CRPC(googlen!). Wanneer de kanker castratieresistent  is geworden dus.
Is dat interessant? Alleen voor diegenen (mijzelf incluis) die willen weten wanneer ik dood had moeten zijn.
Echter, de tijd schrijdt voort en zo ook de kennis én mijn levensverwachting. Lekker puh! :p


Ik heb er al eerder over geschreven. Ik zal het moeten overleven. Niet de ziekte, niet de behandeling maar ik moet het begrip van mijn mijn omgeving binnen mijn sociale/zakelijke/priveleven zien te overleven. Als ik dát overleven mag, dan vreet ik die kanker incl behandeling met bijwerkingen met huid en haar op.


Maar wat, als ik verder ben. Als de tumor de fase CRPC binnentreedt. Dus wat als de kanker castratieresistent is geworden? Hm.....Dát, zie ik dán wel weer :p

Nog meer onderzoek?

Vandaag heb ik een mail uitgedaan naar Francoise, de Verpleegkundig specialist io. Urologische oncologie. Mijn vertrouwenspersoon in het Catharina ziekenhuis.

• Ik krijg de laatste tijd toch meer en meer last van pijn in de onderrug. 
• Mijn conditie loopt hard terug  (ik begin stevig te hijgen bij het traplopen)
• Mijn spierkracht is bij lange na niet meer wat het ooit was. 
• Ik ben vaker misselijk (lust eigenlijk alleen water)
• Ik ben een ietwat duizelig (de hele dag door)

Zeer begrijpelijk allemaal, zo'n hormoonbehandeling is niet niks! Hoewel mijn laatst geanalyseerde PSA waarde weer eens onmeetbaar bleek te zijn.



Ja natuurlijk, ik kan óók doen of er niks met me aan de hand is. Maar dat doen er al zoveel.


Eerlijk gezegd, heb ik heel lang in een soort van ontkenningsfase gezeten. Ik mankeer niks, ik voel niks van die kanker dus heb ik het niet. Maar toch, ergens diep in me, was er een stemmetje dat zachtjes en timide bleef zeggen dat ik niet in orde ben. En dat klopt ook!

Ik begin meer en meer last te krijgen van met name de hormoonbehandeling tegen die kanker en ík denk, dat ik langzaam maar zeker het loodje ga leggen. Met andere woorden, de hoop dat ík nog ga meemaken dat kanker iets is wat je erbij neemt zoals een griepje, die hoop is aan het vervliegen. En tóch, moet ik volblijven houden. Niet opgeven, nóg niet!

Ik krijg zo'n gevoel dat het aantal uitzaaiingen zich stiekem aan het vermeerderen is. Vandaar mijn mail aan Francoise. Ik voel me er tóch niet gerust op.


btw: Het gesprek met Francoise is bijzonder goed verlopen. Ik ga steun op maat krijgen en ik krijg therapie. Niet dat ik zo'n voorstander ben van therapie maar: Baat het niet, het schaadt ook niet!

Kanker heb je niet alleen....

Dat is waar. Kanker hèb je niet alleen. Die vieze vuile Kanker déél je. Met iedereen in dat korte leventje van je.

Of je dat nu  wilt of niet. Heb je eenmaal de diagnose kanker binnen en hoppa! De man/vrouw met de stempel komt langs. Klap! Je hebt een stempel in onuitwisbare inkt op je voorhoofd: 'Let op! Deze mens heeft <ziekte>!'   In mijn geval mag je in plaats van <ziekte> Prostaatkanker invullen.

Uitgezaaide prostaatkanker, niet meer te genezen dus. Met Gleasonscore 9! Ben er maar trots op! Echter, ik ben eigenwijs genoeg om te denken dat de Prostaatkanker in mijn lijfje geëlimineerd wordt. Ik ben, óók echter, realist genoeg om te weten dat dát niet kan. 

Maar goed, ik ga dus voortaan met de tekst Kanker op m'n voorhoofd door de wereld en iedereen heeft de prangende vraag 'Hoe gaat het?' op de tong. Ikzelf beantwoord dát dan met een nietszeggend 'Goed.'. De tijd heeft mij echter geleerd dat het juiste antwoord moet zijn : 'Goed. Goed kut!'. Voor mij dan toch.




Kijk, maar dat is toch positief. Het gaat nog steeds goed met me. Goed kut, dat wel dus. Vooral de afgelopen maanden. Pijn, vermoeidheid, vechten tegen allerlei organisaties, wat kan wel en wat kan niet, vechten tegen allerlei gedachten beginnen toch wel z'n tol te eisen. Zowel lichamelijk als geestelijk.


Ik ben wèl zover dat ik niet meer dágelijks aan de dood denk. Het zal nu wekelijks zijn , denk ik.




Iedereen, maar dan ook iedereen waar ik wat van moet krijgen is sceptisch. Hij heeft uitgezaaide prostaatkanker en is er nog? Das nie goe!




Iedereen verschuilt zich achter een of ander protocol. En ze moeten er ook zijn, die protocollen. Wat belangrijk in zo'n protocol is, men dient tussen de regels door te lezen. En dat is een ware kunst die niet iedereen verstaat, helaas. Miereneukers had je, heb je en zullen altijd blijven bestaan.


Maar goed, geboren worden, doe je alleen .
Leven, doe je met meerderen, met dien verstande , dat alles ooit 'n keer terugkomt. Vandaar dat spreekwoord: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet. Verdomd, daar zit waarheid in!
Sterven doe je alleen.  Het begin (geboren worden) en het einde (sterven) doe je dus alleen. Aangezien wij alles in cirkels uitbeelden: Wie weet, is dat hele leven óók 'n cirkel. Wie zal het zeggen?


De kanker hèb je niet alleen, echter, iedereen is uniek, dus iedereen gaat er op zijn/haar manier mee om. De kanker RAAKT iedereen. DAT weer wel :p

Overleven

Soms, moet ik er over nadenken. Over dat overleven. Want WAT moet ik overleven?

Niet de kanker, of de tumor zo U wilt. Dat is gewoon de behandeling uitzitten. De chemo, de hormoonbehandeling, de prednison, de bestralingen.




Ja, ik word uitgelachen vanwege m'n dikke kop en mischien ook wel vanwege m'n dikke buik. Ik had het er laatst nog over, tijdens een van de zeldzame gesprekken met de oncologisch/urologisch verpleegkundige. Zeldzaam omdat ik er niet zo'n behoefte aan had.




Zij (ja, het is een vrouw) wijst de hormoonbehandeling als belangrijke veroorzaker aan. Per slot is mijn lijf testosteron gewoon en dat wordt nu vol gepropt met oestrogeen. Misschien dat ik nu ook eens migraine krijg  ga onzin uitkramen. Mijn lijf heeft al heel wat te verduren gehad hoor. Dus dat heb ik al overleefd, want ik ben er nog.




Volgens de arbo arts moet ik blij zijn dat ik prostaatkanker heb. Ja, ik begrijp hem  (het is een hij) wel hoor. Prostaatkanker is nu eenmaal gevoelig voor behandelingen waardoor dit type kanker goed te behandelen is. Beter dan bijvoorbeeld een alvleesklierkanker. Dan is het zo gebeurd met je.


Zo niet Prostaatkanker. Daar staat tegenover dat de kanker doodsoorzaak nummer 1 (geweest) is. Dus dat verhaaltje van 'De meeste mannen sterven MET prostaatkanker , niet AAN prostaatkanker'.  Dát verhaaltje dus, dáár veeg ik m'n kont mee af. Tis goed met jullie. HOE kán je dát zeggen terwijl prostaatkanker doodsoorzaak nummer 1 is? Om de goede moed erin te houden?




IEDERE oudere kerel krijgt gewoon prostaatkanker. Dat is een feit.  Misschien lopen er nu nog oude kereltjes met prostaatkanker aan z'n uhh..... prostaat.
Ennuhh ...... met oud bedoel ik ouder dan 40 jaar! Misschien bevinden die oude mannekes zich nog wel in een stadium waarop ze eigenlijk geholpen hadden moeten worden. Maar, ook hier komt een Kosten/Baten plaatje om de hoek kijken. Zijn de kosten hoger dan de baten? Jammer dan. Houdoe en bedankt voor uw komst! Leuk dat U er was! Doodgaan deed je toch al wel.

Gaan ze je wèl helpen? Ook dán geldt Jammer dan, maar je bent de lul. Waarschijnlijk zit je nog in het arbeidsproces dus hypotheek/lenningen/verzekeringen en weet ik wat nog meer kan je domweg vergeten!
Je bent dus altijd genaaid met die diagnose kanker.

Je omgeving zal in het begin welwillend en begripvol zijn, maar hoe langer je doorleeft, des te groter worden de vraagtekens op hun gezicht. Je ziet er immers goed uit?

Ja, Het overleven van 'n enge ziekte zit'm  meer in het overleven van het mogelijke onbegrip dat onherroepelijk gaat komen bij de ander in je sociale/zakelijke/priveleven.

Versterven.

Ik dacht dat ik veel wist. Maar versterven, wat is dat nu eigenlijk?