Trots

Iedereen kent dat gevoel wel. Ík krijg /wij krijgen dat trotse gevoel wanneer het hele gezin hier bij ons aan tafel zit.

Ik zal ze eens opnoemen: Ons Danny, onze Mike , onze Moon, onze Yula, Anja en ikzelf :p
Ter info: Moon is de vriendin van onze Mike en Yula is de dochter van Mike en Moon. Mijn/onze kleindochter dus. Dan hebben we ook Oscar.


Oscar is de blonde dwergtekkel (Kaninchen) van ons Danny. Dat kleine ding krijgt de aandacht van ons allemaal en iedereen daarbuiten. Net als Yula, onze kleindochter dus. Moest Yula in eerste instantie níets, maar dan ook niets, van ons Danny hebben. Ze huilde al bij het horen van zijn naam (bij wijze van spreken).
Nu, is het Danny voor en Danny na. En dàt vindt Danny helemaal niet erg.


Oscar trouwens ook niet. Het zal Oscar een worst wezen want Oscar  krijgt aandacht zat. Meer dan ons Danny eigenlijk wel. Overal, en dan bedoel ik over-àl, krijgt Danny het verzoek van divers gepeupel of ze eens mogen knuffelen met Oscar (zelfs in een Parijse kroeg!) of dat ze op de foto mogen MET Oscar of dat  ze zelf zelf een foto mogen nemen VAN Oscar. Want hij is zo lief.


Net zo lief, zo niet liever, is Yula. Want ja, het ís en blijft een mensje hè.


Mike, Yula en Oscar zijn knuffelbeestjes zeg ik altijd maar. Danny ook, maar dan anders. Het ligt er maar net aan hoe ons Danny kijkt. Wanneer ons Danny zijn rechterwenkbrauw ietwat op gaat trekken, weet je: Ohoooh, ff stil liggen, bibberen en afstand houden. 


Mike, Yula en Oscar hebben dat niet. Die geven juist een uitnodigende, zeer onschuldige, bijna hulpeloze blik waarbij Yula(meisje!) toch wel haar grenzen optrekt. 
En aan haar grenzen dien je je dan te houden.  Daar zorgt zij (Yula) wel voor.
Een duidelijke Nee is een Nee! Weg is weg! Houdoe is Houdoe! En zo heurt dat.
Papa Mike, Ome Danny en Opa Frank onderstrepen dat. Bijgestaan, natuurlijk, door Mama Moon en Oma Anja.


Dat alles, doet wel wat met die ouwe zak, die ik inmiddels ben! Overigens, het heeft wel ff geduurd hoor, eer ik mij oud (en dus langs de zijnlijn gezet) voel. Ik ben er inmiddels 65 maar voel me zo , natuurlijk, niet. Dat heeft iedere oudere jongere als ik. Denk ik. 


De kanker heeft daar ook een steen(tje) aan bijgedragen. Vooral de behandeling ervan. Echter, dat trotse gevoel pakt niemand mij af, voorlopig althans!
Testosteron was de brandstof. Nu is dat vervangen door Oestrogeen (of zoiets). Ja dan word je van een wilde kerel, een wild vrouwtje. Je word ook een beetje gek ofzo.


Mijn lijf (en geest ook!) heeft veel te verduren gehad. Maar trots op mijn gezin ben en blijf ik! Dan maar zo gek  als een kó-nijn!


P.S.
Het grote vóórdeel van gek zijn is, dat niemand je serieus neemt. Je kan en mag dus zeggen wat je wilt. Je bent immers tóch niet lekker in je hoofd.
Het grote nádeel van gek zijn is, dat niemand je serieus neemt. Je kan en mag dus zeggen wat je wilt. Je bent immers tóch niet lekker in je hoofd!.
Zo, denk dáár maar eens over na, gek!

Alternatief Behandelplan

Ik persoonlijk, ik ben er niet zo'n voorstander van. Doe mij maar dát, wat bewezen heeft te werken, als geneesmiddel. Dan maar gif in mijn lijfje gepompt. Ik krijg er zo wel gegarandeerd 1 jaar bij. Zie dat maar eens te halen met je wietolie, kurkuma, notenboer, medicijnman en weet ik wat nog  meer voor 'oplossingen'.

Ook al is dat gif (zoals daar is chemo).

Men zègt te kunnen genezen, men geeft heel makkelijk de schuld aan de chemo. Want dat is toch gif! Je moet wietolie gebruiken man! Of je likt wat aan die giftige kikker. Daar ga je nog van lachen ook! Dood ook, maar in ieder geval ga je dan lachend dood!

Ik ben er wel van overtuigd dat, datgene wat we hebben, dat dát te weinig getest is op werkzaamheid.
Er bestaat een protocol (googlen!) waarbij zowel een Chemobehandeling alsook een Hormoonbehandeling tegelijkertijd gestart wordt. Zo een behandeling heb ik dus. Bijkomend voordeel: Ik krijg er op deze manier zeker 1 jaar bij.
Vraag: Ben ik  blij mee?
Antwoord: Ik denk van wel. Ik kan er pas melding over maken ná dat ene jaar. 
Vraag: Wannéér ís dat jaar dan?
Antwoord: Dat is 1 jaar terugrekenen bij CRPC(googlen!). Wanneer de kanker castratieresistent  is geworden dus.
Is dat interessant? Alleen voor diegenen (mijzelf incluis) die willen weten wanneer ik dood had moeten zijn.
Echter, de tijd schrijdt voort en zo ook de kennis én mijn levensverwachting. Lekker puh! :p


Ik heb er al eerder over geschreven. Ik zal het moeten overleven. Niet de ziekte, niet de behandeling maar ik moet het begrip van mijn mijn omgeving binnen mijn sociale/zakelijke/priveleven zien te overleven. Als ik dát overleven mag, dan vreet ik die kanker incl behandeling met bijwerkingen met huid en haar op.


Maar wat, als ik verder ben. Als de tumor de fase CRPC binnentreedt. Dus wat als de kanker castratieresistent is geworden? Hm.....Dát, zie ik dán wel weer :p

Nog meer onderzoek?

Vandaag heb ik een mail uitgedaan naar Francoise, de Verpleegkundig specialist io. Urologische oncologie. Mijn vertrouwenspersoon in het Catharina ziekenhuis.

• Ik krijg de laatste tijd toch meer en meer last van pijn in de onderrug. 
• Mijn conditie loopt hard terug  (ik begin stevig te hijgen bij het traplopen)
• Mijn spierkracht is bij lange na niet meer wat het ooit was. 
• Ik ben vaker misselijk (lust eigenlijk alleen water)
• Ik ben een ietwat duizelig (de hele dag door)

Zeer begrijpelijk allemaal, zo'n hormoonbehandeling is niet niks! Hoewel mijn laatst geanalyseerde PSA waarde weer eens onmeetbaar bleek te zijn.



Ja natuurlijk, ik kan óók doen of er niks met me aan de hand is. Maar dat doen er al zoveel.


Eerlijk gezegd, heb ik heel lang in een soort van ontkenningsfase gezeten. Ik mankeer niks, ik voel niks van die kanker dus heb ik het niet. Maar toch, ergens diep in me, was er een stemmetje dat zachtjes en timide bleef zeggen dat ik niet in orde ben. En dat klopt ook!

Ik begin meer en meer last te krijgen van met name de hormoonbehandeling tegen die kanker en ík denk, dat ik langzaam maar zeker het loodje ga leggen. Met andere woorden, de hoop dat ík nog ga meemaken dat kanker iets is wat je erbij neemt zoals een griepje, die hoop is aan het vervliegen. En tóch, moet ik volblijven houden. Niet opgeven, nóg niet!

Ik krijg zo'n gevoel dat het aantal uitzaaiingen zich stiekem aan het vermeerderen is. Vandaar mijn mail aan Francoise. Ik voel me er tóch niet gerust op.


btw: Het gesprek met Francoise is bijzonder goed verlopen. Ik ga steun op maat krijgen en ik krijg therapie. Niet dat ik zo'n voorstander ben van therapie maar: Baat het niet, het schaadt ook niet!

Kanker heb je niet alleen....

Dat is waar. Kanker hèb je niet alleen. Die vieze vuile Kanker déél je. Met iedereen in dat korte leventje van je.

Of je dat nu  wilt of niet. Heb je eenmaal de diagnose kanker binnen en hoppa! De man/vrouw met de stempel komt langs. Klap! Je hebt een stempel in onuitwisbare inkt op je voorhoofd: 'Let op! Deze mens heeft <ziekte>!'   In mijn geval mag je in plaats van <ziekte> Prostaatkanker invullen.

Uitgezaaide prostaatkanker, niet meer te genezen dus. Met Gleasonscore 9! Ben er maar trots op! Echter, ik ben eigenwijs genoeg om te denken dat de Prostaatkanker in mijn lijfje geëlimineerd wordt. Ik ben, óók echter, realist genoeg om te weten dat dát niet kan. 

Maar goed, ik ga dus voortaan met de tekst Kanker op m'n voorhoofd door de wereld en iedereen heeft de prangende vraag 'Hoe gaat het?' op de tong. Ikzelf beantwoord dát dan met een nietszeggend 'Goed.'. De tijd heeft mij echter geleerd dat het juiste antwoord moet zijn : 'Goed. Goed kut!'. Voor mij dan toch.




Kijk, maar dat is toch positief. Het gaat nog steeds goed met me. Goed kut, dat wel dus. Vooral de afgelopen maanden. Pijn, vermoeidheid, vechten tegen allerlei organisaties, wat kan wel en wat kan niet, vechten tegen allerlei gedachten beginnen toch wel z'n tol te eisen. Zowel lichamelijk als geestelijk.


Ik ben wèl zover dat ik niet meer dágelijks aan de dood denk. Het zal nu wekelijks zijn , denk ik.




Iedereen, maar dan ook iedereen waar ik wat van moet krijgen is sceptisch. Hij heeft uitgezaaide prostaatkanker en is er nog? Das nie goe!




Iedereen verschuilt zich achter een of ander protocol. En ze moeten er ook zijn, die protocollen. Wat belangrijk in zo'n protocol is, men dient tussen de regels door te lezen. En dat is een ware kunst die niet iedereen verstaat, helaas. Miereneukers had je, heb je en zullen altijd blijven bestaan.


Maar goed, geboren worden, doe je alleen .
Leven, doe je met meerderen, met dien verstande , dat alles ooit 'n keer terugkomt. Vandaar dat spreekwoord: Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet. Verdomd, daar zit waarheid in!
Sterven doe je alleen.  Het begin (geboren worden) en het einde (sterven) doe je dus alleen. Aangezien wij alles in cirkels uitbeelden: Wie weet, is dat hele leven óók 'n cirkel. Wie zal het zeggen?


De kanker hèb je niet alleen, echter, iedereen is uniek, dus iedereen gaat er op zijn/haar manier mee om. De kanker RAAKT iedereen. DAT weer wel :p

Overleven

Soms, moet ik er over nadenken. Over dat overleven. Want WAT moet ik overleven?

Niet de kanker, of de tumor zo U wilt. Dat is gewoon de behandeling uitzitten. De chemo, de hormoonbehandeling, de prednison, de bestralingen.




Ja, ik word uitgelachen vanwege m'n dikke kop en mischien ook wel vanwege m'n dikke buik. Ik had het er laatst nog over, tijdens een van de zeldzame gesprekken met de oncologisch/urologisch verpleegkundige. Zeldzaam omdat ik er niet zo'n behoefte aan had.




Zij (ja, het is een vrouw) wijst de hormoonbehandeling als belangrijke veroorzaker aan. Per slot is mijn lijf testosteron gewoon en dat wordt nu vol gepropt met oestrogeen. Misschien dat ik nu ook eens migraine krijg  ga onzin uitkramen. Mijn lijf heeft al heel wat te verduren gehad hoor. Dus dat heb ik al overleefd, want ik ben er nog.




Volgens de arbo arts moet ik blij zijn dat ik prostaatkanker heb. Ja, ik begrijp hem  (het is een hij) wel hoor. Prostaatkanker is nu eenmaal gevoelig voor behandelingen waardoor dit type kanker goed te behandelen is. Beter dan bijvoorbeeld een alvleesklierkanker. Dan is het zo gebeurd met je.


Zo niet Prostaatkanker. Daar staat tegenover dat de kanker doodsoorzaak nummer 1 (geweest) is. Dus dat verhaaltje van 'De meeste mannen sterven MET prostaatkanker , niet AAN prostaatkanker'.  Dát verhaaltje dus, dáár veeg ik m'n kont mee af. Tis goed met jullie. HOE kán je dát zeggen terwijl prostaatkanker doodsoorzaak nummer 1 is? Om de goede moed erin te houden?




IEDERE oudere kerel krijgt gewoon prostaatkanker. Dat is een feit.  Misschien lopen er nu nog oude kereltjes met prostaatkanker aan z'n uhh..... prostaat.
Ennuhh ...... met oud bedoel ik ouder dan 40 jaar! Misschien bevinden die oude mannekes zich nog wel in een stadium waarop ze eigenlijk geholpen hadden moeten worden. Maar, ook hier komt een Kosten/Baten plaatje om de hoek kijken. Zijn de kosten hoger dan de baten? Jammer dan. Houdoe en bedankt voor uw komst! Leuk dat U er was! Doodgaan deed je toch al wel.

Gaan ze je wèl helpen? Ook dán geldt Jammer dan, maar je bent de lul. Waarschijnlijk zit je nog in het arbeidsproces dus hypotheek/lenningen/verzekeringen en weet ik wat nog meer kan je domweg vergeten!
Je bent dus altijd genaaid met die diagnose kanker.

Je omgeving zal in het begin welwillend en begripvol zijn, maar hoe langer je doorleeft, des te groter worden de vraagtekens op hun gezicht. Je ziet er immers goed uit?

Ja, Het overleven van 'n enge ziekte zit'm  meer in het overleven van het mogelijke onbegrip dat onherroepelijk gaat komen bij de ander in je sociale/zakelijke/priveleven.

Versterven.

Ik dacht dat ik veel wist. Maar versterven, wat is dat nu eigenlijk?

Denk aan mij terug

Denk aan mij terug
maar niet in de dagen van pijn en verdriet
Denk aan mij terug in de stralende zon
hoe ik was toen ik alles nog kon

Verandermanagement

Ik ben aan het veranderen. Dat zegt mijn vrouw en ik kan niet anders dan deze stelling beamen.

Eerst kreeg ik de diagnose prostaatkanker Dat bleek ietwat later een uitgezaaide te zijn en een agressieve ook nog. Vervolgens kwam er een behandeling overheen: Chemo (Docetaxel) in combinatie met een hormoonbehandeling (Lucrin, om de 6 maanden een injectie), wat bestralingen en Prednison op de koop toe. Das niet niks. Dan heeft je lijf heel wat te handelen. Fysiek en, niet te vergeten, vooral psychisch ook. En wat te denken van je omgeving?

PSYCHIATER
Eigenlijk moet ik of moeten wij (mijn vrouw en ik) langs de psychiater. Wanneer er een medisch team klaarstaat om het fysieke in goede banen te leiden, dan moet er voor het psychisch deel toch ook begeleiding zijn? Hoe dan ook, ík heb er niet aan gedacht. Niet aan wíllen denken ook. Ik zie me al liggen daar...

SPIEGEL
Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik een ander gezicht dan zo'n pakweg 5 jaar terug. Het is een voller gezicht. Een liever gezicht ook. Milder zelfs, voor de liefhebbers.
Mijn vrouw zei altijd: 'Jij? Jij wordt later een lastig oud ventje'.
Welnu, nog ff dan. 5 jaar terug had ik nog zo'n verschikkelijke braniekop met, uiteraard, dito gedrag. Privé, Zakelijk en Sportief gezien. Het maakte mij niet uit wáár.
'Wie doet me wat?' dacht ik. Welnu, de kanker doet me wat. Nooit aan gedacht. Nooit verwacht ook. Het betrof altijd een ander, míj toch niet ?
Maar daar issie dan. In de vorm van een tumor in de prostaat en een tumor in het schaambeen. Dat gezicht van me had ik ik toen weleens willen zien. Nu niet meer. De spiegel begint al te klein te worden. Behalve die dikke kop krijg ik ook nog eens een buikje. Een buikje!

VERANDEREN
Maar goed. Ik ben aan het veranderen. Een hopelijk verandert de omgeving mee. Gebeurd dat niet, dan heb ik er alle begrip voor. Iedereen maakt een plekje vrij voor een ander. De een in het hart, de ander in de kont ofzo. Maar je krijgt een plekje. Op basis van hoe je op die ander overkomt natuurlijk. Nu kwam ik over als zijnde een-weet-ik-wat-voor-persoon. Nu ik aan het veranderen ben, is dat plekje niet meer terecht, natuurlijk. Het is niet meer mijn plekje geworden. Het ligt nu aan de omgeving of het kán veranderen. Of het wíl veranderen misschien wel.
Waar ik vooral aan merk dat ik aan het veranderen ben? Welnu, het is machtig mooi weer nu, het zonnetje schijnt. Het is droog en warm. 5 jaar terug zou ik, zonder nadenken, de racefiets uit de garage gehaald hebben om wat te trainen. Tegenwoordig zet ik de tuinstoel in het zonnetje kruip op dat ding en denk wat na. De gedachtengang hoeft niet persé in logische volgorde te zijn, maar bevatten zoal de volgende onderwerpen: 'Moet ik me nu al insmeren tegen die rotzon?','Wat zal ik koken vanvond', 'Moet ik me nu al insmeren tegen die rotzon?', 'Hoe doen de kinderen het', 'Moet ik me nu al insmeren tegen die rotzon?' en/of 'Wat voor schoen zal ik aan doen straks als ik boodschappen ga doen', 'Moet ik me nu al insmeren tegen die rotzon?', zo van die dingen ja.

ZWEVENDE
Tot dan ben ik zwevende, want ik zíe en ik vóel echt wel dat ik, ík niet meer ben. Dat zíe ik vooral aan jullie gezicht en ik vóel het aan jullie gedrag. Ja, ik ben aan het veranderen en dat voelt niet goed aan. Eerst zit je tot aan je nek toe vol met testosteron, het volgende moment met weet-ik-wat voor hormonentoestand.  Ik vergeet ook dingen. Belangrijke dingen misschien wel. Eén zegen heb ik: Alleen het Leven zelf is van belang. De rest niet.

AFZONDEREN
Misschien ga ik me dáárom wat afzonderen. Ik heb geen zin meer om naar feestjes of ergens op bezoek te gaan. Op feestjes wordt toch meestal doelloos over voetbal gezeverd. Zeveren over fietsen, overigens,  heeft altíjd wel een doel, hoor. Of op bezoek gaan. Je ziet iedereen denken wat doettie hier? In ieder geval, je dénkt dat je iedereen dat ziet denken.
Je krijgt in ieder geval altijd wel commentaar op al wat je zegt. Want je was immers dat lastig kereltje van toen? Meestal weet ik dan ook niet meer wat te zeggen, Meestal wíl ik ook niks meer zeggen. Want het is toch nooit goed. Je woorden worden toch altijd afgewogen van hoe je tóen was.

DE EIK
Ook aan het verloop van de gesprekken tijdens de sessies in het inloophuis de Eik merk ik dat ik aan het veranderen ben. Voor de meesten van hen bevindt zich alles nog in het beginstadium van het hele kankerdoorloopproces. Doch, ik ben veel verder dan hun zijn nú. Dat merk ik vooral aan hun vragen, aan hun onwetendheid op dit gebied. Ik merk het vooral ook aan mijn ongeduld zo af en toe.
Maar, ik zie mezelf zo af en toe terug in hen. En ja, Tis alweer zo'n 3 jaar terug. En nee maar, ik ben er nog! Hoewel ik pas nog dacht dat deze maand weleens m'n laatste maand zou kunnen zijn. Nu  ben ik daar niet zo zeker meer van. Ik wil nog zoveel....

ENERGIE
Zat ik boordevol met Testosteron, ik had ook net zoveel energie. Nu kost het me wel 5x zoveel extra energie om een tuinstoel(!) op te tillen. De uiteindelijk eindrekening, die komt heus wel. Meestal om een uur of 5. Dan zak ik in elkaar van vermoeidheid. Bij wijze van dan hè. Ik zak niet ècht inelkaar. Want dan lig ik weer ergens op de grond ofzo. Nee, Ik zak spreekwordelijk in mekaar.
Tegen 21:30 moet ik alweer naar bed, ook vanwege de vermoeidheid. Vanaf zo'n 17:00 heb ik dus geen toegevoegde waarde meer. Dan ben ik er nog alleen maar. Ergens. Meestal op de bank.
En toch, toch wil ik nog van alles. En dat is maar goed ook, wellicht :p

Slim of wijs

Slim hoor. Maar of dat zo wijs is? Feit is, dat op deze manier, de meeste communicatie verloren gaat. Hiermee bedoel ik de lichaamstaal. Social Media ten spijt. Sinds ik de prognose uitgezaaide prostaatkanker heb mogen ontvangen, zegt mijn vrouw dat ik veel ben veranderd. Dat moge zo zijn. Wie anders dan mijn vrouw ziet dat? Aan de andere kant, vind ik, dat mijn (in)directe omgeving veranderd is. Dat zie ík dan weer :p

Maar goed, je kan wel van alles op het net kwakken, niemand ziet de gedachte er achter. Het grote Waarom. Je moet, als lezer, heel slim en wijs zijn om het een en ander, of gewoon: de Ander, te kunnen doorzien. Moet dat dan? Welnee, NIKS moet. Ja, ademhalen pfffff

INTELLECT
Intellect, kan buitengesloten worden.  Intelligentie krijg je mee bij de geboorte. Dus, IE-DE-REEN is in het bezit van een zekere mate van intelligentie.  Anders, scheet je tot op de dag van vandaag nog in je broek of in de keuken (sorry keukenschijters met reden!)
Je kunt èn mag van jezelf zeggen dat je een berg intellect hebt. Je mag er zelfs pràt op gaan. Je komt er zó achter, of dat slim of wijs is geweest. Je bent in ieder geval een stukje levenservaring rijker, moet je maar denken :p

LEVENSERVARING
Zónder die broodnodige levenservaring kom je niet niet ver.  Je slimheid en wijsheid dank je aan die levenservaring, àls je wat met die levenservaring doet tenminste. Want, ook al is die een berg levenservaring nog zo groot, als je er niet van leert, heb je er niks aan. Bovendien, als de berg niet naa Mozes komt, dan gaat M........... Zo is dat :P

Daar komt ook nog eens bij, dat níemand, te oud is om te leren. Dus koester die berg levenservaring. Vroeg of laat komt die van pas. Diezelfde berg zegt mij dus, dat het niet slim of wijs is om al je gedachten online te kwakken. Zo van: 'hehe... ík ben er vanaf'. Want als je te weinig of nietszeggende informatie in je berichtje stopt, zal je altijd Krommunikatie houden. En ja, het ligt dus vaak aan jouw manier van communiceren.

KROMMUNIKATIE
Krommunikatie is dus Miscommunicatie. En Míscommunicatie geeft weer aanleiding tot het aannemen van allerlei aannames. En een aanname is, in goed Nederlands, 'the mother of all fuck-ups'. Een aanname moet je altijd staven dus, want een aanname blijft een aanname en geeft reden tot discussie. Ofwel, jij als Berichtlezer doet een zoekactie op het internet, ofwel je slaat die door jouw genomen aanname plat bij de bron (altijd het beste). Die bron is de Berichtgever, om het zo maar eens te noemen.

SOCIAL MEDIA
Dat gezegd hebbende. is dan ook de grote reden dat ik de Social Media vaarwel heb gezegd. Behalve.....Twitter. Daar ben ik tot op de dag vandaag te vinden. Tot ik merk dat er teveel fuck-ups te bespeuren zijn. en ik me teveel dien aan te passen.
Dus D.Trump: 'Shut the fuck up!' met welgemeende excuses aan het gehele Trump consortium (Heul veul Amerikaans volk en zijn trouwe en liefhebbende volgers, die schijnbaar overal ter wereld te vinden zijn).

VRAGEN
Zijn er nog vragen? :P

I see dead people

Wie heeft deze film (6th Sense)gezien? Met een glansrol voor Bruce Willis en dat menneke, die Hayle Joel Osment. De film gaat over een kinderpsychiater en aan kind dus (gespeeld door Hayle Joel Osment) Dit mannetje (Haley) kan dode mensen zien. Een aantal van die dode mensen weet echter niet dat ze dood zijn. En jawel hoor, Bruce Willis gaat dit mannetje helpen hoe hiermee om te gaan. Die dode mensen (= zij, die niet wéten dat ze dood zijn) zien dingen en doen dingen waarvan alleen zíj bepalen wat zij zien. Één ding hebben ze gemeen. Ze hebben allemaal een wens die uitgevoerd moet worden. Totdan komen ze bij Hayle op bezoek.

Eerst is dat best eng om te zien, maar later raak je er wat aan gewend. Het plot is ook zeer verrassend. Een echte aanrader dus. Waarom zeg  ik dit?

Ikzelf begin me af en toe af te vragen of ik ook nog wel leef. Misschien ben ik al dood en zie en doe ik die dingen die ik altijd al deed.  Mijn kleindochter (Yula) en het hondje (Oscar) van ons Danny geven me af en toe een blik van 'ben je d'r weer?' Gelukkig is het een blijde blik, een blik van Herkenning. Zij zijn echter de énigen en toevallig bevinden zij zich in een groep waarin je zulk gedrag verwacht. De anderen hebben ook wel een blijde blik van 'ben je d'r weer?' maar dat is anders.

Af en toe zit ik thuis op de bank of in een restaurant of in de auto en alles gaat langs me heen. Ik ben er, maar ik ben er niet. En dát zijn nu die momenten waarop ik me afvraag of ik nog leef. Misschien doe ik dingen omdat ik ze altijd al gedaan heb. Als ik dood zou zijn, zou er niks veranderen. Alles gaat zoals het zou moeten gaan. En toch ben ik nu aan het typen en er verschijnen woorden op het scherm. Dus ik leef dan toch! Ik zal me eens in de arm knijpen.......*AUW*!! Hallelujah!

Af en toe blijf ik een soort van schuldgevoel houden. Ik leef nog en die anderen zijn al dood.  Zoiets dus. Anderzijds kan ik óók zeggen dat zíj míj in de steek hebben gelaten. Kán, maar dát doe ik niet.

Ik móet nog in leven zijn, want af en toe maak ik me zorgen. Dus, ik leef!. Als je dood bent heb je geen zorgen meer. Toch? Dat is in ieder geval één aanname die je moet doen in het leven. Eén aanname waarvan je het antwoord krijgt als het zover is. Niet eerder.

Die prostaatkanker die ik heb, gaat er een worden met lange adem, denken we. Maar, een snel rekensommetje leert mij dat 2020 een omslagpunt wordt. Eentje van de dood of de gladiolen!

Prostaatkanker is goed te behandelen, hoor. Dat is een voordeel én een nadeel Het voordeel is dat je de kans hebt langer te leven. Het nadeel is dat mèn het gevoel heeft dat je langer leeft en daar gelijk consequenties (= verplichtingen voor jou) eraan vastplakt. Echter, wàt voor kanker je ook moge hebben, de bijwerkingen van de Chemo, de Hormonen, de Bestralingen, de Prednison en weet ik wat nog meer. Die bijwerkingen zíjn en blíjven àltijd hetzelfde. Onthoudt dat..

Ja, ik heb prostaatkanker. Ja ik leef nog en ja, het kan nog wel ff duren eer ik het loodje leg. Wen er maar vast aan. Misschien wil ik zó met je ruilen, alleen weet ík niet wat je hebt of gaat krijgen. Ik ken mijn prostaatkanker. Dus laat ik het daar maar op houden en laat ik vooral doorgaan met leven! En dat betekent: Ik drink wat ik wil, ik eet wat ik wil, ik leef zoals ik wil. Kortom, ik doe wat ik wil en dat kan af en toe best saaaaai zijn :p